Archief | december, 2011

groothandelgrutten

20 dec

                                                                     

 

Nu hebben wij sinds jaar en dag door wederhelfst arbeidelijk verleden, pasjes van diverse groothandels. Ik zie U  al smullen maar vergeet het maar. Wil je werkelijk goedkoper uitzijn met bijvoorbeeld een blikje kidney-beans  dan ben je toch echt verplicht een blik van 5 liter te kopen. En er is geen zinnige huisvrouw die zo’n blik gevarieerd kan verwerken binnen één week. Daardoor ben je geneigd de kleinere verpakkingen te kopen waarmee je net zo duur uit bent als bij je buurtsuper.

Maar goed, in het begin van ons yuppentijdperk toogden wij meer dan maals naar zo’n giga-super om onze auto vol te laden. Daar kregen wij alras spijt van. Omdat onze lievelings mosterdsaus alleen per six-pack verkrijgbaar was  ontwikkelden wij na drie maanden een meer dan gigantische afkeer tegen dit product. Na driekwart jaar werden de resterende flessen resoluut  de kliko ingegooid en gingen wij naïef op pad om onze voorraadkasten te hervullen met alternatieven.

Maar dan al dat gewauwel van grootgrutters dat zij zouden leveren aan alle toprestaurants in de Benelux zodat jij, als simpele burger, ook kon beschikken over exclusieve vleeswaren, legendarische kaasjes en gods-kont-kussende paté’s.  Geloof het niet!!  Ooit vroeg ik een slager eens om twee ons mortadella, niet echt exotisch meer maar hij keek me aan en wist niet waar ik het over had. Nou, dan!! Terwijl ik het gewoon bij de Appie kon halen.

Het enige waarvoor ik de laatste jaren de tocht naar het mistroostige industrie terrein maakte waren de blikjes gerookte tonijn. Ik wrong mij tussen al die would-be huisvrouwtjes, die dachten de culinaire top mee naar huis te nemen , heen en vocht mijn weg naar de kassa.

Alhoewel, er was altijd wel een rij met schappen waar ik me kon uitleven. Als de mannen van de bevoorrading met hun heftrucks aan de gang gaan, sluiten ze het desbetreffende pad af in verband met de volksveiligheid. Een ketting hangt dan op heuphoogte voor het pad. Niets is leuker dan op een duffe maandagochtend voor die ketting te gaan staan en keihard ‘Limbo dancing’ te schreeuwen. Hebben die jongens ook weer een leuke dag.

 

foetus docenten

17 dec

                                                             

Tien-minuten gesprekken gehad van zoon 3 op zijn school. Was nergens voor nodig, zijn cijfers zijn goed maar het moest van hem. Vooruit dan maar, een gesprekje met zijn Nederlandse docente in verband met het dyslexie virus dat waart in onze familie en met zijn mentor, door de weeks zijn gymleraar. Nu weet ik dat er op zoon 3 weinig aan te merken is. Hij is ons positieve prinsje altijd bereid en werkwillig. Dus ik verwachtte eigenlijk geen nare berichten. En dat bleek helemaal juist. Maar waar ik wel, misschien onterechte, van schrok was de leeftijd van zijn docenten. Juf Nederlands had zo mijn jongste dochter kunnen zijn als ik er een gehad had en de mentor van zoon 3 kon makkelijk doorgaan als zoon -1. Zo jong, zo blozend, zo naïef en dat moest mijn zoon op het wankele pedagogische pad begeleiden? Waar waren de oude stoffige docenten met jarenlange ervaring die met één blik een scholier konden doorgronden?

Waar was de levenswijsheid, gestoeld op meerjarige praktische kennis? Kon ik niet beter zelf voor de klas gaan staan met mijn door schade en schande verkregen kennis? Moest mentor van zoon 3 zich eigenlijk al scheren? En waarom had docent Nederlands al haar aantekeningen op een ‘Diddle’ papier geschreven? Wie ben ik ?

Natuurlijk besef ik me dat ik zelf ouder word en dat het bijvoorbeeld in een ziekenhuis heel normaal is dat je wordt geholpen door een dokter die tien jaar jonger is dan dat jij bent. Maar het blijft raar. Blijkbaar is voor mij  kennis gelijk aan enkele grijze haren en vertrouw ik rücksichtslos op jarenlange ervaring. Natuurlijk moet ook de jonge garde een kans krijgen maar liever niet met mij of mijn zonen.

kerstkaartenoorlog

15 dec

                                                                    

 

Niets vind ik zo irritant als mensen die met Kerst al hun ontvangen kerstkaarten opvallend etaleren. Zo van: kijk eens hoeveel mensen er wel niet aan ons denken. En dan stiekem die onpersoonlijke wensen van werkgevers, scholen en de krantenbezorger er tussen hangen zodat het meer lijkt. Het ergste zijn zij die al hun kaarten triomfantelijk aan linten voor het raam hangen. Het wordt een soort wedstrijdje met de buren, wie heeft er het meest? Ik verdenk zelfs sommige ervan dat ze de kaarten van vorig jaar bewaren en die er lukraak tussen hangen. ( Ideetje? )

Wij doen hier begrijpelijkerwijs niet aan mee, daarvoor ontvangen wij te weinig kerstkaarten, zelfs met de zakelijke meegerekend. Dus bij ons verdwijnen de ontvangen kaarten in het alles- en- nog- wat bakje waar ieder ze weet te vinden. Wij hebben ook niet zo’n uitgebreide kennissen- en familiekring dus schaam ik me ieder jaar rot als ik maar één velletje kerstzegels vraag bij het postkantoor. Vooral als er iemand  vóór je vijf van die vellen heeft gekocht. Ik ben zelf in het sturen van kaarten nogal wispelturig. Het ene jaar wel, het andere jaar heb ik er geen zin in. Het moet een leuke, originele kaart zijn en als ik geen inspiratie heb dan krijgt niemand een goed jaar toegewenst.

Vorig jaar was het makkelijk. Zoon 3 had een konijn voor zijn verjaardag gekregen dus hop, konijn in soeppan op fornuis, fotootje maken en klaar. Smakelijke Kerst. Ook bij kerstkaarten kun je een trend waarnemen. Na al die jaren dat we het hele gezin of liever de kinderen en huishond in kerstmannenpakjes op foto in de bus kregen zijn we nu aangekomen bij een angstaanjagende toename van zelf gefotografeerde plaatjes van besneeuwde bomen en winterse landschappen. Iedere ochtend als de wereld mooi wit is weet je dat de helft van Nederland bezig is om de kerstkaarten van volgend jaar te maken.

 

Komt u maar!!!

13 dec

                                                  

En nu begeef ik mij op het glibberige pad der thuiswerkers. Na diverse solide sollicitaties dringt het eindelijk tot  mij door dat de halve natie aan het solliciteren is. Mijn pech is dat de halve natie jonger dus goedkoper én ervarener dus beter is.

Ik heb dan wel fluks een cursus tandartsassistente gevolgd, ( appel, boom, U kent het wel), maar de illusie dat tandartsen graag een wijze, betrouwbare en grootmoederlijke assistente zouden willen hebben, heb ik al lang over boord gegooid. En dan blijft er niet veel meer over. Wederhelft blijft wel allerlei banen onder mijn neus wrijven maar daar heb je op zijn minst leidinggevende ervaring voor nodig.  En dat heb ik niet behalve het aansturen van drie richtingloze pubers dus is er voor mij bar weinig te doen op het hedendaagse arbeidsveld.

Vandaar mijn toevlucht in de obscure thuiswerkershoek. Na een schifting van de te malafide bedrijven schreef ik een mail naar een iets meer betrouwbaar ogende organisatie. Daar mocht ik mij inschrijven voor 5 euro, niets vergeleken bij de angstaanjagend hoge bedragen van anderen. Aldus geschiedde en kon ik een blik werpen op de begeerde vacatures van het thuiswerkwalhalla.

Uiteraard waren er banen waar ik met zwoele stem alleen maar hoefde te verkondigen dat ik het er ook heel warm van kreeg maar zoiets zocht ik niet. Een advertentie voor het handmatig aanbrengen van knopen en applicaties genoot meer mijn voorkeur. Na mijn reactie hierop werd ik doorverwezen naar een ander thuiswerkbedrijf met een braaf 0900 nummer. Vooruit dan maar, effe bellen dan om ons gezin van de ondergang te behoeden.

Zeer snel kreeg ik Leon aan de lijn. Door die snelheid kweekte ik bij mij zelf vertrouwen op; het waren dus niet van die mensen die je urenlang naar een bandje lieten luisteren en zo al slapend rijk werden. Leon was erg geïnteresseerd en vroeg honderd uit . Peinsde over bedrijven waar ik eventueel geschikt voor zou zijn en zei me dat ik een perfecte telefoonstem had. Al mijn mogelijkheden werden minutieus met hem doorgenomen en aan suggesties geen gebrek. Ik voelde me zeer gevleid door zijn persoonlijke aandacht en was dan ook zeer blij met de gegevens van een mogelijke werkgever.

Na bijna dertig minuten namen wij, haast als oude vrienden, afscheid van elkaar en toen realiseerde ik mij pas dat ik er gigantisch ingestonken was. Niks persoonlijke interesse!! 65 Cent per minuut!! De schoft.     

 

vervelende koters

10 dec

                                                           

 

Naarmate mijn eigen kinderen groter worden ga ik mij steeds meer ergeren aan het kleine grut in bijvoorbeeld de supermarkt. Met die vermaledijde mini boodschappenwagentjes blokkeren ze de ingang. Als je vriendelijk zegt: “Toet, toet, mag ik er even door”? blijven ze je schaapachtig en irritant dom aanstaren en verzetten geen stap. Moeders is natuurlijk niet in de buurt of kijkt niet achter haar rug. Na drie minuten rest mij niets anders dan het kind omver te rijden met mijn boodschappenwagen die lekker veel groter is.

Als het mij dus eindelijk gelukt is om de winkel te betreden, hoor ik een satanisch gejank. Oh, nee, een hysterische huiler! Meestal kinderen van een jaar of twee die hangen in onnatuurlijke posities in het zitje van de kar en  voor geen enkele reden meer vatbaar zijn.  Voor zo ver dat überhaupt mogelijk is op die leeftijd. Het gekrijs maakt iedere conversatie en gedachte onmogelijk maar moeders blijft rustig doorshoppen. Waarschijnlijk heeft ze net een artikeltje in de Ouders van nu gelezen. Nooit toegeven aan een zeurend kind en daar zijn wij nu de dupe van. Ik denk op mijn beurt “geef dat kind een draai om zijn oren of verlaat vroegtijdig de supermarkt”. Dat een moeder haar pedagogische Pavlov oefeningen in de praktijk wil testen, prima, maar doe dat dan wel thuis.

Eenmaal bij de kassa aangekomen sta ik natuurlijk weer achter zo’n ‘zelluf doen’ kind. Tergend langzaam wordt iedere boodschap op de band gelegd, valt er weer af of moet terug in de kar omdat Mammie niet de Danoontjes mag neerleggen, nee “Ikke doen”.  Kan er eindelijk betaald worden, verschijnt daar die onvermijdelijke bak gore snoep. Kind graait er 5 uit, moeder gilt: “Nee, ééntje maar” en vraagt dan: “En wat zeg je dan”?  Verward antwoordt het kind: “Bedankt voor het spelen”?

De supermarkt zou eigenlijk voor iedere doelgroep aparte winkeluren moeten hebben. Eerst ouders met kleine kinderen, dan snelle efficiënte huisvrouwen, vervolgens bejaarden die nog steeds contant betalen, liefst met losse Eurocenten, dan scholieren in groepen van tien en daarna de dagverblijfgroepen verstandelijk gehandicapten en dementen op excursie. En als laatste de alleenstaande werkende medemens, die hoeft toch alleen maar een stoommaaltijdje.        

 

Jozef.

8 dec

                                                              

We hebben een jaar of drie in een dorp gewoond dat zich op het laatste gaatje van de Bible Belt bevond. Het was niet één en al rok en hoedje maar je rook het toch in de lucht. Zo kochten wij ons huis daar van een echtpaar met tien kinderen. In het jaar dat de oudste dochter beviel van het eerste kleinkind bracht oma er zelf ook nog één ter wereld. Ik bedoel maar. Kinderen zijn leuk, had er best nog wat bij gewild maar dan wel omdat ik dat zelf bepaalde en niet de een of andere opgelegde doctrine.

Want daar kan ik dus niet tegen, dat dwingende van dat geloof, van ieder geloof trouwens. Geen televisie mogen kijken, vrouwen mogen alleen maar rokken dragen en hun haar niet knippen. Op zondag mag je nog niet eens in je neus peuteren en ga zo maar door. Op die dag zie je het volk met preutse hoedjes naar de kerk lopen want autorijden is verboden op de dag des heeres. Waanzinnig. Omdat deze mensen graag met geloofsgenoten trouwen is er een inteeltcultuur ontstaan waar je U tegen zegt. Alle vrouwen lijken op elkaar, door de genen dragen ze allemaal een bril en hebben hun lange haar in fantasieloze kapsels bijeen geknot. 2011!!!

Mijn grootste bezwaar tegen deze culturen is dat ze niet evolueren. Alles is onderhevig aan de tijd en dat is maar goed ook. Behalve het geloof op de Bible Belt. Ik zelf heb nooit het licht gezien. Ja, als zweverige puber van 13. Maar dat was maar even, zeker toen mijn kanarie die ik Jozef had genoemd al na twee weken dood op de bodem van zijn kooitje lag. Het leek mij een uitgemaakte zaak.

 

la mode

7 dec

                                                          

 

Na meer dan twee jaar doet zoon 3 afstand van zijn zwarte image. Hij besluit wat meer kleur in zijn kleding te brengen maar vindt wel dat dit proces geleidelijk aan moet verlopen. Voorzichtig komt hij op maandagmorgen met een wit t-shirt, duidelijk zichtbaar onder zijn trui naar beneden. Na een paar dagen zit er een jongetje met een rode trui aan tafel. Wij schrikken want wij herkennen hem niet.

Nu de regel ‘als het maar zwart is dan is het goed’ is afgeschaft loopt hij tegen een hoop problemen op. Zuchtend zegt hij in de auto tegen mij : “Ik ben mijn identiteit kwijt. Ik moet een nieuwe maken maar ik weet niet hoe “? Twaalf jaar, huilt U even mee?  Ik ben goddank niet zo’n moeder die vervolgens gaat preken dat hij vooral zichzelf moet zijn en dat die identiteit dan vanzelf komt. Ik ben ook twaalf geweest, hoor. Maar wat ik ook aandraag aan suggesties voor broeken en truien, niets is goed. Ik tast volledig in het duister over de door hem gewenste en uitgestippelde kledinglijn. Een spijkerbroek is een spijkerbroek maar niets is minder waar. Er schijnen allerlei regels te bestaan over de juiste spijkerbroek en met wat hij mij vertelt kan ik mij met de beste wil van de wereld geen voorstelling maken.

“Mam, jij weet niet wat de jeugd van tegenwoordig draagt”. Nee, dat blijkt. Maar een broek die halverwege zijn kont hangt komt mijn huis niet in als hij dat maar weet. Uiteindelijk verzucht hij, glibberig van de voorpret, “We moeten hoognodig gaan winkelen”. Toch nog een dochter gebaard!!!!

En daar gaan we dan op een vrije zaterdagmiddag. Uiterst bewust vingert hij door de rekken heen en haalt kledingstukken te voorschijn die ik nooit voor hem gekocht zou hebben. Maar goed, het gaat hier om zijn image. Maar dat hij een geblokt overhemd leuk vindt kost me toch wat moeite. Ik denk dat ik nog maar eens goed moet kijken naar de schoolfoto’s en de daarop staande populaire binken. Misschien dat ik er dan meer van snap.