uilenbal

21 feb

 

Wij woonden hier net twee maanden toen we op een lekkere namiddag gezellig buiten zaten. Onder de kastanjeboom,  met  bezoek.  Allemaal een pilsje in de hand, leuk kletsen tot er met een grote plof-plons iets in het biertje van wederhelft viel. “Wat krijgen we nou” schreeuwde hij perplex. In zijn glas dreef een uilenbal, toch wel ter grootte van een flinke pruim. Terstond vloog ieders hoofd omhoog in de richting vanwaar uit het projectiel gekomen was. En daar zat op een tak, wijs op ons neerkijkend, een kerkuil. Nu was ons verteld dat in de nok van de boerderij een uilenkast ( lees nest) geplaatst was. Maar wij waren drukker met verf, stukwerk en verwarmingsinstallaties dus geen aandacht aanbesteed.

Maar nu hadden wij er dus een huisdier bij! En wat voor één! Ieder jaar produceert hij of zij een nest met gigantisch lelijke uilskuikens die vanaf de zolder de kinderen uit hun slaap houden met hun gekrijs. Let wel, tien keer liever zulk lawaaioverlast dan voorbij scheurende brommers maar stel je een klein kind voor in pyjama dat met beer onder de arm naar beneden komt en klaagt: “Mam, de kerkuilenjonkies maken zo’n lawaai, ik kan niet slapen ”. Landelijk. ’s Ochtends vroeg zaten de uilenpubers op een rijtje op de dwarsbalk van de put met scheefkijkende gezichtjes naar ons te staren. Schattig, lief, wat een lelijke pluizenbollekes.  Helaas vonden wij in de daarop volgende jaren regelmatig door honden aangevroten  jonge kerkuilen in de boomgaard. Maar leg zo’n hond maar eens uit dat hij wel een rat mag pakken maar geen kerkuil. Daarnaast verdronken er wat uilenjonkies in de put, dus maar snel een deksel  gemaakt.

Nu hebben we in de boomgaard ook regelmatig steenuilennesten en de ellende met die beesten is dat ze uit het nest vallen als ze nog niet kunnen vliegen. Ja, zet daar maar eens drie Jack Russels tegenover! Dus wij geheel eco en natuurliefhebbend, gaas plaatsen onder nesten van de steenuilen zo dat mochten de jonkies eruit donderen, de honden er niet bij konden.

Iets anders is ons gevoel bij duiven. Deze beesten schijten alles onder wat ze maar onder kunnen schijten dus de haat was gauw gevoed. Gruwelijk als mannen kunnen zijn ging wederhelft plus zoon 1 met de luchtbuks de tuin in. Aangezien wederhelft scheel kijkt raakte hij geen enkele houtduif maar zoon 1 bleek een vaardig jager. Toen wederhelft toch een duif schoot, weliswaar in zijn kont, zei zoon 3: “Pap heeft een duif neergeschoten maar hij leeft nog. Nu moet hij hem zijn nek omkeren”. Ze schijnen lekker te zijn, duiven, maar dat gaat me net iets te ver.     

 

Eén reactie to “uilenbal”

  1. carel de mari 21/02/2012 bij 11:49 am #

    bouillon van trekken, van die duiven. Weggooien is pas echt zonde!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: