Archief | maart, 2012

wonderkind

30 mrt

 

Iedereen heeft er wel één in zijn kennissenkring, zo’n stel dat iets te onevenredig trots is op hun kind. Zo ook wij. Waren ze uit eten geweest met zijn drieën dan had het hele restaurant alleen maar vertederd neergekeken op de maxi-cosi die pontificaal in het zicht tussen de mosselen was gezet.  “Iedereen had alleen maar oog voor hem”zeiden ze. Wij zagen een slome, dikke baby zonder noemenswaardige gelaatsuitdrukking en dachten het onze.

Uiteraard was het jong op kleuterleeftijd behept met hoogbegaafde kwaliteiten, tegenwoordig kun je niet meer zonder. De ouders liepen luid jubelend met de Rubix-cube rond totdat bleek dat het kind gewoon de stickertjes had losgepeuterd.

Naarmate de jaren vorderden en er meer kinderen kwamen leerden wij ons oor af te sluiten tegen die nimmer ophoudende lawine van geweldige prestaties van hun kroost. Het werd te veel, we voelden ons maar zielige ouders met onze gewone kinderen.

Zo’n strijd speelt zich ook af bij de schoolhekken van de basisschool. De vrouwen prijzen hun kind een onwaarschijnlijke hemel in. Heeft jouw kind dan eens een beter punt gescoord dan zwijgt ze in alle talen en haalt lichtelijk haar lip op. Maar presteert haar bovennatuurlijke kind beter dan die van jou, dan zul je dat weten ook!! Tenenkrommend moet je luisteren naar hoe goed, hoe slim, hoe geliefd bij de juf haar zoon wel niet is. Als het betreffende object komt aansloffen herken je echter niets van dat net geschepte beeld.

Gelukkig houdt dit op als het nageslacht naar de middelbare school gaat, daar staan geen moeders meer langs de hekken. Sommige die-hards zullen het in die eerste paar weken nog wel eens proberen maar moeten dan toch afdruipen met hun overtroefsels. Zorg er wel voor dat je achter de soepblikken schiet als je er één in de supermarkt ziet.

 

mannendingetjes

28 mrt

 

Vorig jaar gingen zoon 1 en zijn kornuiten op zoek naar plaatsen om hun survivalvakantie in Zweden voor te bereiden. Het eerste plan was om debiel te gaan doen in de bossen in de Elzas. Dat ging al snel niet door want daar vroor het 15 graden. En daar zette ik als ouder een vraagteken en vervolgens een “vergeet ’t maar “ bij.  Gretig als zijn vriendenclubje is ( bij dit plan inmiddels al gereduceerd tot drie knapen) besloten ze toch hun survivalvakantie-oefening voort te zetten maar dan op een iets warmere plaats als de Veluwe.

Ik hoopte er maar op  dat ze de eerste  nacht door een oplettende boswachter opgepikt zouden worden en naar huis gestuurd werden.  De voorspellingen waren  – 6 ’s nachts en ik was blijkbaar de enige hier in huis die vond dat het misschien niet zo’n goed plan was. Overdag steunde wederhelft mij met uitspraken als: “Nee, dat wordt te gek”. ’s Avonds tijdens het avondeten deed hij net alsof hij ook nog achttien was en wierp al mijn argumenten van tafel. Stoere mannentaal, enkele bavianengeluiden en ik zat daar te midden van vier mannen die geen van alle nog logisch nadachten.

Waarom ga je bij een temperatuur van -6 in een hangmat hangen en laat je everzwijnen je voedselvoorraden opeten? Is het raar dat een moederhart bij dat vooruitzicht zenuwachtig gaat kloppen? Nee, drievoudig neen. Als zoon 1 beschadigd uit dit avontuur zou komen wist ik wel wie ik de schuld ging geven. Mijn zege had hij sowieso niet, als je je ’s ochtends liever door je moeder naar het station laat brengen in plaats van zelf te scooteren omdat het zo koud is, waarom dan levensbedreigend in een mat op de Veluwe hangen?

Wederhelft had zelfs de lef om te vragen waarom ze niet alsnog naar de Elzas gingen. Als zoon 1 terug zou komen met bevroren tenen én vingers én onderkoelingsverschijnselen dan hield ik wederhelft verantwoordelijk voor dat alles. Quid pro quo.  

Daags voor het vertrek daalde het kwik naar -13. There is a God….

 

autoriteit

25 mrt

 

Toen zoon2 eens een lekke band had ’s ochtends, bracht ik hem natuurlijk even met de auto naar de middelbare school in het belendende dorp. Tegen drieën wilde ik hem ophalen maar het was benauwend druk in de straatjes rond school. Uiteindelijk besloot ik te parkeren voor de oprit van een heel aftandse, klaar om in te storten, garage. Natuurlijk hing er een vermost bordje “N.P. uitrit” aan het hekje maar ik bleef toch in mijn auto zitten dus als er een onwaarschijnlijke bolide uit de ruïne zou verschijnen, kon ik gewoon wegrijden.

Na drie minuten gebeurde er al iets. Uit het aangrenzende huis met vitrages uit 1950 kwam een oud mannetje lopen. Nog net niet met een rollator maar dat was wel fijner voor hem geweest. Langzaam kwam hij mijn richting opschuifelen en ik voelde de bui al hangen. Driftig tikkend op mijn raam kondigde hij zich aan. Zwengelend opende ik onze communicatieweg ondertussen bij voorbaat zuchtend.

“Hoe lang blijft U hier staan?” Het oude mannetje probeerde met enige autoriteit te spreken. Het was tenslotte zijn oprit, zijn verbodsbord, zijn uitweg, zijn enige mogelijkheid tot vluchten. En daar zou zomaar een auto met een vreemde vrouw voor gaan staan! Een druppel verliet zijn neusgat en bleef halverwege zijn bovenlip hangen. Het was ook erg koud. “Ik ben over 5 minuten weer weg, meneer”zei ik. “U parkeert voor een uitrit! Heeft U dat bordje niet gezien? “.

Niets is zo erg als de iets minder met intelligentie bedeelde medemens die het idee heeft iets van autoriteit te mogen uitstralen, als rechthebbende, als de baas, als stadswacht. En daarom, toen hij zich in een heuptergende beweging omdraaide, kon ik het niet laten om enigszins cynisch te vragen “Waar had U dan heen willen gaan met Uw auto?” Vernietigend keek hij mij aan en droop af met zijn druipneus, terug naar de vitrages vanwaar hij de hele straat in de gaten kon houden.

gloria!!!

22 mrt

Vorig jaar moésten wederhelft en ik naar het brugklasconcours. Klinkt muzikaal, is het niet. Twintig van de vijfentwintig kinderen speelt bij aanvang van het schoolleerjaar geen instrument dus krijgen ze een blokfluit in hun strottekes gedouwd. En nu muziek maken!! Maanden blokken ze op een origineel liedje om dat in december ten gehore te brengen. Met zijn twintigen en wat losse dwarsfluiten, drums en violen erbij. Horror.

Gelukkig ben ik slechthorend dus ik kon ten alle tijden mijn “oortjes “uitzetten. Lafaard. Toen ik die middag zoon 3 op ging halen van de generale repetitie moest ik drie kwartier wachten. Ernstig chagrijnig vroeg ik hem waarom hij zo laat was. Met gepaste trots vertelde hij dat zijn klas zo slecht was dat ze het negen keer over moesten doen. Dus dat beloofde wat voor die avond.

Toen zoon 1 , jaren daarvoor, de muzieklessen op school volgde was één van de opdrachten een lied te zingen en plein public voor de hele klas. Weigerde je dat dan kreeg je een 1. Zoon 1, indertijd behept met baard in keel, grenzeloze puberschaamte en onwaarschijnlijke verlegenheid, had al maanden van te voren nachtmerries waaruit hij wakker schrok, al zingende : “Gloria “.!!  In het diepste vertrouwen kwam hij naar mij toe en legde zijn probleem voor.

Natuurlijk schreef ik een brief naar de muziekdocente, bij zoon 1 was dat een jong uppedupske dat ’s avonds in een band optrad en wiens leven uit louter zingen bestond. Te jong om zich haar eigen puberteit te herinneren. Nou, dan maar een 1. En die kreeg zoon 1 ook ondanks mijn steekhoudende argumenten. Muziekonderwijs op de scholen vind ik prima maar er is natuurlijk  wel een grens.

nobelprijs

20 mrt

 

Al vrij vroeg dachten wij dat wij met zoon1 een toekomstige Nobelprijswinnaar in huis te hebben. Op anderhalf jarige leeftijd kon hij in zijn rudimentaire taal uitleggen hoe de verwarmingsketel werkte en wat later verslond hij boeken met titels als “Hoe wordt het gemaakt?” en “Hoe werkt het?”. Een speciaal aangeschaft schrift werd vol getekend met de meest ingenieuze uitvindingen. Fietsen met ingebouwde handschoenen en ingewikkelde vliegenvallen. Toen bleek dat hij best wel een slim menneke was, ruimden wij de schouw alvast leeg om plek te maken voor de Nobelprijzen.

Uiteraard voorzagen wij onze Einstein van constructief speelgoed en experimenten dozen. Je moet tenslotte wel aan je pensioen denken. Steeds meer gevaarlijke proefjes werden in zijn kamer uitgevoerd en voor de zekerheid hingen we daar een extra rookmelder aan het plafond .

Als zesjarig jochie reed hij met een loeivaart van de dijk af op zijn skelter. Op zijn rug had hij een contraptie van een vlieger geplaatst. Hij was er van overtuigd dat hij op zou stijgen maar in plaats daarvan eindigde hij op de kop in de greppel.

Helaas ging hij met het bedenken van allerlei uitvindingen ook gewoon door op school. Als de juf wanhopig vroeg waar hij nu weer in hemelsnaam aan zat te denken sprak hij kalm “Oh, aan een film die ik heb gezien.” Dit kwam zijn cijfers dus duidelijk niet ten goede. Tot voor zijn examenjaar was het één doffe ellende. Toen ineens haalde hij voldoendes en slaagde met gemak voor zijn examen. “Hoe kan dat nou? “vroeg ik. “Jarenlang gooi ik allerlei dure begeleidingsinstituten en therapieën naar je hoofd, zonder resultaat! “

“Oh “ zei zoon1. “Ik besloot gewoon eindelijk eens wat te gaan doen .” Toen ben ik zelf maar aan de Ritalin gegaan.    

 

to kick the bucket

17 mrt

 

Een tijd lang hadden zoon 2 en 3 schermles van een echte Engelsman, type Jeremy Irons. Nu was de schermclub gevestigd in een oud gebouw met achterstallig onderhoud. Op regenachtige dagen lekte het water dan ook door het dak en op die plek stond dan een emmer. Onnodig te zeggen dat al na vijf minuten van de warming-up de emmer om ging.

Niet de beroerdste pakte ik een zwabber en begon het water op te zwabberen. Op dat moment kwam de coach binnen en zag mij daar zwabberen. Met opgetrokken wenkbrauwen keek hij mij vragend aan. “They’ve kicked the bucket “ vertelde ik hem. “They’ve kicked the bucket??!! “antwoordde hij met een accent waar John Cleese een punt aan kon zuigen. Opeens bekroop mij het sterke gevoel dat ik onbewust een Engelse uitdrukking had gebruikt die voornamelijk naar seksuele activiteiten moest verwijzen. “They’ve kícked the bucket??” herhaalde hij, met de nadruk op ‘kicked ‘.

“Ja, look dan! ” zei ik met de zwabber wijzend op de plas water. Ik heb nooit in het slang-woordenboek durven opzoeken wat ik misschien had gezegd. Wel hield de coach na die avond een gereserveerde afstand aan tussen hem en mij.

Zo reisden wederhelft en ik eens per nachttrein naar Italië. Na uren vruchteloos woelen op de uitgeklapte plankjes met eng synthetische lakentjes vielen we eindelijk in slaap. Tot er tegen drie uur woest op de coupédeur werd gebonkt. Iedereen schoot slaapdronken omhoog toen die deur openging en er een conducteur binnenstapte. Uit zijn verhaal begreep ik dat we de Italiaanse grens naderden en dat hij daarom onze paspoorten nodig had.

Zo niet wederhelft. Waarschijnlijk nog half in een angstige droom over bendes die treincoupés overvielen antwoordde hij verward: “Non intendo “. Tot op de dag van vandaag weet ik nog steeds niet wat hij nou eigenlijk zeggen wou.

 

queen of the road….

14 mrt

 

Ik hou van autorijden en dicht mijzelf dan ook veel kwaliteiten op dat vlak toe. Op de immer drukke parkeerplaats van de basisschool  gleed ik als een heet mes door de boter langs schots en scheef staande koekblikken. Met een Station, ja ,ja. Uiteraard kan ik probleemloos file parkeren en kaart lezen is een koud kunstje. “You drive like a man “ zei Italiaanse stiefvader. Nou, einde discussie, dunkt me.

Zeker in de tijd dat er naar school, sportclubs, logopedie en spellingslessen gereden moest worden haalde ik met gemak 600 kilometer per week. Jaha, milieu, ik weet het maar bij ons zijn alle voorzieningen op zijn minst tien kilometer van huis verwijderd. En dat doe je niet effe met drie kleine  kinderen op de fiets.

Nu is het wel zo dat ik in mijn eigen vertrouwde auto moet zitten. Zet mij in de diesel van wederhelft en ik rijd als een tractortje van de plantsoenendienst. Hetzelfde effect krijg ik ook een beetje bij het gaan branden van onheilspellende lampjes in het dashboard. Dan blijft er van mijn zelfverzekerde rijstijl niet veel over. Zo stond ik eens in de file voor de Waalbrug bij Nijmegen met zoon1. Hartje zomer, lekker warm. Zo ook de motor. Bij iedere voortkruipende meter ging synchroom de temperatuurmeter mee omhoog. Zweet. De brug naderde gestaag én daar waren geen vluchtstroken.

Wat doe je dan? Je belt wederhelft. “Ja, wat kan ik daar aan doen?” Toen het wijzertje zelfs boven het rode gebied uitkwam besloot ik de auto net voor de brug op de invoegstrook van de oprit te zetten. Niet fraai maar alles beter dan midden op de Waalbrug. Mijn reputatie als Queen of the road werd uiteindelijk definitief de das omgedaan door de man van de ANWB. Dat bleek de zoon van onze buurvrouw te zijn….

 

marktplaats

12 mrt

Oh, help mij, ik heb Marktplaats ontdekt. ( Ja, ik weet het, ik ben een laatbloeier ). Een virtuele kringloop winkel waar je, wanneer je maar wilt, in rond kan winkelen. Shop untill you drop. Ik heb nog niets gekocht, verlekker me alleen maar aan alles dat er te koop wordt aangeboden. En geniet vooral van de teksten van de advertenties. Holland op zijn smalst.

Zo zijn schoenen en laarzen op onverklaarbare wijze altijd, maar dan ook altijd, bij iedere verkoper maar 2 keer gedragen. Niet 1 keer of 3 keer, nee, iedereen in Nederland loopt twee keer op zijn gloednieuwe schoenen en besluit dan dat het toch niet je-van-het is. Raar, komt niet meer geloofwaardig over, toch?

Zonder blikken of blozen worden vervilte, kreukelige truitjes op de foto gezet waar je vervolgens 20 Euro voor mag neertellen. Met de begeleidende tekst dat ze maar twee keer gedragen zijn en nu al niet meer passen. Nederland groeit snel, blijkt. Om hun miskoop te verklaren lees je ook vaak : “Het is toch niet mijn ding”. Kan ik inkomen na een half uurtje aangeboden artikelen bekeken te hebben. De meest walgelijke modieuze oprispingen worden je opgedrongen. Je zou er niet dood in gevonden willen worden.

Waar ik niet zo van hou is dat bieden. Ik ben meer het type van geef je prijs en ik kijk of ik het er voor wil doen. Ik heb geen zin om uren lang te moeten gissen wat iemand voor een trui wil vangen. Ik wil meteen weten of ik het de moeite vind. De onbeschaamdheid waarmee ons volk hun afgedankte troep etaleert blijft lachwekkend. Bij een vreselijk lelijk bankje staat echt, ik verzin het niet : “ Bijna niet op gezeten”. Vast maar twee keer.

En dan de ‘Heggesgaar’. “Nog werkt heel goed” En dat voor 55 Euro, koopje zou ik zo zeggen. Maar de grootste aanrader is de rubriek ‘Contact kwijt en opsporing verzocht’ Ga zitten met de ganse familie, zakken chips en bier erbij en bereid je voor op een avondvullend programma. ‘Wie weet waar hij woond?’ ‘Wie kan hem?’ ‘Hij werkte vroeger aan de boelevaard’. ‘Zeer Belangrijk Deze Man Word Gezocht’ En dan heb ik het nog niet eens over de obscure berichtjes waar Jan uit Rotterdam gezocht wordt voor verduistering van clubkasgelden en Mien die er met de erfenis en het zilver vandoor is gegaan.

Foto’s van ex-vriendinnen worden open en bloot op het net gegooid met waarschuwingen dat dit toch echt een teringwijf is. Ja, Holland op zijn smalst.

stinkerdjes

10 mrt

 

Tegen de tijd dat je puberzoon gaat ruiken als je z’n kamer binnenkomt, kun je ook op de vreemdste plekken onderbroeken tegen komen. Nu donderen mijn zonen bijna zonder uitzondering hun vuile was op de plek waar ze zich uitkleden maar in de ochtend is blijkbaar toch enige discretie gewenst. Ook al probeer ik nog zo’n moderne moeder te zijn ( boekjes kopend genaamd “Het piemelboek”.), toch vind ik op de meest onwaarschijnlijke plekken onderbroeken met daarin het resultaat van een  heerlijke puberdroom.  Achter de boekenkast, in een prop in de prullenbak. Jongens, maak je niet druk. Maar dat hoort niet, een moeder denkt en doet al helemaal niet aan seks. Toen ik net mijn eigen computer had en vertelde dat ik het woord “Seks” had ingetypt om te kijken wat er tegenwoordig allemaal te koop is, verbleekten  mijn zonen en daalden roodbeschaamd onder de  tafel af.

Goed, lessen in lichaamsverzorging zijn nodig bij pubers anders veranderen ze in stinkende, zelfvegeterende massa’s. Ik ben echt niet van de iedere ochtend- onder- de- douche- meute maar bij puberzonen is dat wel nodig. Speciale 5-daagse deodoranten en super ontvettende shampoo’s zijn de enige tijdelijke oplossing.

Omdat ik ook niet de beroerdste ben, leg ik iedere week schoon beddengoed voor ze klaar, alleen maar verschonen en fris is het weer. Des te lulliger is het dan als je na een dag hard werken in de moestuin binnenkomt en de jongens zeggen: “Mam, je stinkt “.             

 

 

bordeel

8 mrt

 

Het is crisis in Nederland en we hebben het niet makkelijk. Wederhelft zit met een enorme bos hout voor de deur ( hij is parketboer, vandaar ) maar de mensen kopen niet. Leggen een zeiltje van de Kwantum Hallen en denken : “Zo kan het ook wel even”. Dus alternatieven bronnen van inkomsten zoeken. Als ik opper: “Je hebt genoeg hout, maak dan doodskisten” wordt dat niet in dank afgenomen. Maar de gedachtengang is logisch,toch? Mensen weten nooit zeker of ze een ambachtelijk parketvloer kunnen/willen betalen maar dood gaan we allemaal. Dus waarom niet in een zwaar massieve eikenhouten kist? Hoe die begrafenisondernemers dat ding opgetild krijgen is niet mijn probleem, zij hebben werk zat.

Maar dit voorstel  viel letterlijk  niet in goede aarde. Maar wat dan? Natuurlijk flink bezuinigen op de wekelijkse uitgaven. Ik hanteer hierbij een 1 Euro-beleid; alles beneden de 1 Euro kan gekocht worden, groen uitgeslagen ham van een inferieur merk voor 80 cent? Doen.!!  Bij de kringloop een overhemd van Ralf Lauren voor 1 Euro voor wederhelft? Doen!! De schoolfoto’s niet betalen? Doen!! 

Natuurlijk moet ik ook aan de slag, heb plannen voor een exclusief bordeel in onze boerderij, want dat hebben we nog niet hier in de buurt. Kunnen al die Polen die voor de fruitpluk komen en uitgeplukt zijn, mooi voor gigolo’s spelen en ik daar dan omheen wentelend als hoerenmadam, met paarse veren en zo….