wonderkind

30 mrt

 

Iedereen heeft er wel één in zijn kennissenkring, zo’n stel dat iets te onevenredig trots is op hun kind. Zo ook wij. Waren ze uit eten geweest met zijn drieën dan had het hele restaurant alleen maar vertederd neergekeken op de maxi-cosi die pontificaal in het zicht tussen de mosselen was gezet.  “Iedereen had alleen maar oog voor hem”zeiden ze. Wij zagen een slome, dikke baby zonder noemenswaardige gelaatsuitdrukking en dachten het onze.

Uiteraard was het jong op kleuterleeftijd behept met hoogbegaafde kwaliteiten, tegenwoordig kun je niet meer zonder. De ouders liepen luid jubelend met de Rubix-cube rond totdat bleek dat het kind gewoon de stickertjes had losgepeuterd.

Naarmate de jaren vorderden en er meer kinderen kwamen leerden wij ons oor af te sluiten tegen die nimmer ophoudende lawine van geweldige prestaties van hun kroost. Het werd te veel, we voelden ons maar zielige ouders met onze gewone kinderen.

Zo’n strijd speelt zich ook af bij de schoolhekken van de basisschool. De vrouwen prijzen hun kind een onwaarschijnlijke hemel in. Heeft jouw kind dan eens een beter punt gescoord dan zwijgt ze in alle talen en haalt lichtelijk haar lip op. Maar presteert haar bovennatuurlijke kind beter dan die van jou, dan zul je dat weten ook!! Tenenkrommend moet je luisteren naar hoe goed, hoe slim, hoe geliefd bij de juf haar zoon wel niet is. Als het betreffende object komt aansloffen herken je echter niets van dat net geschepte beeld.

Gelukkig houdt dit op als het nageslacht naar de middelbare school gaat, daar staan geen moeders meer langs de hekken. Sommige die-hards zullen het in die eerste paar weken nog wel eens proberen maar moeten dan toch afdruipen met hun overtroefsels. Zorg er wel voor dat je achter de soepblikken schiet als je er één in de supermarkt ziet.

 

3 Reacties to “wonderkind”

  1. Moi 30/03/2012 bij 11:28 am #

    En het is dus gewoon INTERNATIONAAL hè. Hier op het schoolplein gaat het er net zo aan toe. Wat wel opvalt: vooral onder Nederlandse ouders.

  2. Ragna 31/03/2012 bij 7:17 am #

    Geldt niet alleen voor kinderen hoor.. Mijn hond kan zo goed rennen, mijn hond kan zo leuk spelen, mijn hond is zo lekker zacht, ze luistert zo goed en ze snurkt zo gezellig.
    En Nessie hoeft nooit naar de middelbare school :)

  3. Nanos 31/03/2012 bij 9:45 pm #

    Het houdt echt niet op. Nou ja, even dan, na de fantastische universitaire studie en de geweldige baan volgt de echtscheiding. Dat is pijnlijk en wordt wel besproken, maar niet in superlatieven. Maar dan zijn er gelukkig toch weer van die niet te evenaren kleinkinderen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: