de kinderlokker

14 apr

 

Vroeger was het toch net wat anders voor de buitenspelende jeugd van pak ‘m beet een jaar of zes. Veel minder verkeer, meer sociale controle enzovoorts. In de wijk waar ik woonde, nu noemt men dat een Vinex-wijk, toen gewoon een wijk met allemaal dezelfde huisjes op een rij, kon je als klein kind overal naar toe fietsen. Ja, natuurlijk werd je gewaarschuwd voor De Kinderlokker maar dat stond vreselijk ver van je eigen bed af. Totdat het gerucht onder de kinderen rondging dat er een kinderlokker actief was in de stad. In dit geval was dat Eindhoven, kilometers ver weg maar wij namen het niet zo nauw qua topografie.

Maar de angst was gezaaid en klonten kinderen groepeerden samen in het plaatselijke bosje, het bosje van de Baron, zo heette dat. Er heerste in dat bosje altijd een doordringende geur van asfaltsmelterijen en Waalwater maar het was een waanzinnige speelplek voor ons. Iedere dag verzamelden wij ons op de omgevallen boomstam in het midden van het bosje. Maar daar was dus in één keer dat gerucht over De Kinderlokker!! Wij besloten groepsgewijs het bosje te verlaten en naar onze huizen te gaan.

Mijn clubje verliet het bosje in oostelijke richting om over de dijk naar onze wijk te lopen. En toen, O, grote schrik!!! Daar lag een pruik midden op de weg! Als één organisme stond het groepje stil, stijf star verstild, angstig kijkend naar dat harige object op het asfalt. Gemompel steeg op en al gauw waren we het eens; dit was een truc van De Kinderlokker!!!! Hij wilde dat wij naar die pruik gingen kijken en dan zou hij ons allemaal te grazen nemen!!

Luid gillend renden we en masse zo ver mogelijk van de pruik vandaan naar onze huizen. Bibberend en nabevend bereikten we onze identieke woningen en waanden ons veilig. Goed, het was eind jaren zestig, een tijd waarin het heel normaal was dat vrouwen in het weekend een kekke pruik opzetten. Maar dat ze die dan ook wel eens verloren na een avondje stappen dat wisten wij natuurlijk niet.

Toch waren wij gewaarschuwd!! De Kinderlokker was in de buurt, wij wisten het zeker! Hij kon overal verstopt zitten! Zelfs het vertrouwen in de melkboer, van wie we altijd een stukje mee mochten rijden op zijn karretje, waren we kwijt. Die zomer bleven we angstvallig op het pleintje bij de garageboxen. Dan maar daar spelen, fietswedstrijden en rommelmarkten houden met je oude speelgoed. Tijdens één van die rommelmarkten verkocht ik een dure bloedkoralen ketting van mijn moeder voor 15 cent. Maar dat is een ander verhaal…   

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: