Archief | mei, 2012

miss pirelli

31 mei

 

Ik moest naar de garage om mijn gerepareerde autoband op te halen. Althans, die zou ter plekke weer verwisseld worden met mijn reserveband. Ik vond dit eigenlijk een klusje voor wederhelft maar die drukte zijn snor en zei dat hij geen tijd had. Na een vage uitleg over waar ik ongeveer moest zijn op het industrieterrein ging ik op pad. Ik hou niet zo van garagewerkplaatsen. Voel me altijd wat misplaatst in zo’n mannenbastion met, als het even tegen zit, naakte vrouwen in een autoband aan de muur.

Aangekomen op het industrieterrein ging ik op zoek naar het juiste bedrijfspand. Nu bezit ik vele kwaliteiten maar rondrijden en meteen het juiste adres vinden hoort daar niet bij. Toen ik jaren geleden voor mijn werk vaak op grote fabrieksterreinen kwam, nam ik dan ook ruimschoots de tijd om op een afspraak te verschijnen. Na drie keer langs hetzelfde punt te hebben gereden, besloot ik links af te slaan in plaats van rechts. En verdomd, daar vond ik in een onmogelijke uithoek, geheel per toeval, de bandenman.

Ik stapte uit en liep de garage binnen. Het was er doodstil op een stationair draaiende auto na. Dit gaf een luguber End of The World-sfeertje maar omdat ik vijf minuten te vroeg was paniekte ik nog niet. Nadat ik het hele gebouw doorlopen had en alleen metershoge stapels banden tegenkwam besloot ik buiten te wachten. Daar kreeg ik wel even de schrik van mijn leven toen ik tegen een levensgrote Michellinman aanliep maar ach, het was een garage dus dat kun je verwachten.

Eindelijk verscheen na zes minuten een overall met een mannetje erin. Ik moest hem mijn sleutels geven en ik waakte ervoor niet zijn zwarte smeerhanden aan te raken. “Ga maar even daar zitten“ verwees hij mij  “Pak maar een lekker kopje koffie”.  Ik kwam in een hokje terecht waar wat stoelen en een tafel stonden. Ook hier hing nog steeds de doordringende geur van rubber en olie waardoor de zin in koffie snel verdween. Hoopvol greep ik naar een stapel tijdschriften. Dat was nou jammer, geen Libelle of Privé te bekennen. Het voordeel is wel dat ik nu precies weet hoe ik zo goedkoop mogelijk mijn auto kan ‘tunen’, welke cabrio het beste uit de test kwam en hoe ik het meest bevallig in bikini op een motorkap kan liggen.

zo bedoelde ik het niet!!!

25 mei

 

Vaak kom ik zoon2 tegen, hij op de scooter, ik in de auto. Uit liefde hebben wij een begroetingsritueel ontwikkeld. En dat is niets meer of minder dan elkaar, zo enthousiast mogelijk, The Finger te geven. Altijd lachen, familiepretje. En dat met zo’n vaartje van zo’n zeventig kilometer per uur. Ik dan, hé? Niks opgevoerde scooters hier. Tot die keer dat ik hem tegenkwam en er net een tegenligger langs reed. De bestuurder van de Volkswagen Polo (met dubbele uitlaat en harde muziek, om U een idee te geven) trapte vol op de rem. Hij probeerde te keren en mijn leven dank ik waarschijnlijk aan twee streekbussen die dat verhinderden. Verkeerd begrepen worden kan onplezierig eindigen.

Ooit liep ik eens met zoon3, net vijf jaar, langs de versierde kerstboom op het schoolplein. Allemaal kerstballen door de kinderen gemaakt. Als altijd deden wij het spelletje ‘Welke vind jij het mooist?’ Toen ik hem vroeg welke hij de lelijkste vond liep er net een jongen met knalrood haar voorbij. “Die rooie vind ik lelijk” zei zoon3, onbewust van het naderend toeval. Gelukkig was het een roodharig jochie van een jaar of tien en die had ik nog wel aangekund. Het jong liep boos op zoon3 af en baste “Wat moet je nou? “. Zoon3 verdween achter mijn benen en ik wist Pippi’s broer er van te overtuigen dat we echt niet over hem hadden. Nee, echt niet.

Zo zaten mijn broertje en ik net twee weken op een nieuwe school. Ik in klas 3, nu groep 5 en hij in klas 1. Tijdens de les had ik in opperste concentratie mijn lipjes getuit en toen ik inademde produceerde ik per ongeluk een fluitende toon. Juffrouw Van der Hoek dook als een havik op mij af en zei dat er niet gefloten mocht worden in de klas. “Binnen blijven tijdens het speelkwartier” luidde haar hardvochtig oordeel. Maar dat kon niet!! Mijn broertje werd gepest tijdens de pauze en ik moest hem beschermen! Maar hoe ik ook wrong, verklaarde en excuses aanbood, het bleef Binnen Blijven. Rotmens. Haar man werkte destijds bij Honig en als persoonlijk wraak heb ik nooit meer wat van dat merk gekocht.

 

strijkijzer-serenade

21 mei

 

Toen ik op zondagochtend op een kerkelijk tijdstip mijn strijkijzer aanzette, klonk er een zachte Plof door het huis. Zonen renden uitzinnig hun kamers uit, krijsende geluiden van beneden; de stoppen waren doorgeslagen. Aangezien het toch maar een klein bergje strijkgoed was, huppelde ik blij naar beneden, gekweten van mijn taak.

Het daarop volgende weekend was de berg toch aanzienlijk gegroeid dus moest ik wel een tweede poging wagen. En weer volgde er een Plof en hoorde ik hysterische pubers gillen omdat hun on-line game verstoord werd. Tijdens het avondeten verkondigde ik daarom op maandag een nieuw strijkijzer te gaan kopen aangezien ik geen zin had om, tijdens het toch al vervelendste karweitje van het huishouden, onder stroom te komen staan. Wederhelft, als een havik zittend op zijn portemonnee, verkleurde lichtjes en zei: “Als het maar niet zo’n dure is. “

Maandagmiddag tegen half twee toog ik met zoon3, die altijd in is voor een verzetje, naar de Blokker. Verstard bleven wij in de deuropening staan en keken naar de gigantische massa mensen die in het winkelpand rondkrioelde. Ik realiseerde me op dat moment dat er die ochtend een foldertje van de Blokker in de brievenbus had gelegen en daar hadden blijkbaar interessante aanbiedingen in gestaan.

Worstelend via ellebogen en bilpartijen bereikten wij de afdeling strijkijzers. Er stonden er wel dertig maar al snel viel mijn oog op een speciale. Ik ben heel makkelijk, ik neem altijd de op één na goedkoopste. Toen moesten wij ons nog een weg terug zien te banen door de menigte op weg naar de kassa. Die weg terug werd eerst versperd door de ouders van één van de New Kids. Denk veel goud, hoge hakken, dikke buiken, smakeloze centuren. Deze mensen zeulden maar liefst met twee mega grote LCD-televisies en blokkeerden de uitgang. Daarvoor stonden drie slonzige huisvrouwen met allerlei Oranje EK-artikelen. Ik snapte het niet. Wat moet een mens nou met een megafoon met leeuwengebrul? Wat had ik gemist? Waarom wilde ik er niet eentje?

En wat dacht je van een speciaal EK-voetbalshirtje voor de hond en een oranje hipster voor zoon3? Voor honderden Euro’s ging er over de toonbank, je moet er toch niet aan denken dat Nederland in de eerste ronde al wordt uitgeschakeld! Na een half uur arriveerden we eindelijk bij de kassa en was ik weer een gelukkige huisvrouw met een strijkijzer. En dat wordt mijn Oranje attribuut! Er ligt zo’n berg strijk te wachten, die ben ik voorlopig niet kwijt. Mooi klusje om te doen tijdens de voetbalwedstrijden.

something old, something new

17 mei

 

Zo ging vanochtend een twittervriendin naar een plaatselijke rommelmarkt. Net zoals ik op zoek naar leuke, aparte dingetjes voor je interieur. Wat ik allemaal niet voor een huis- tuin- en keukenraad heb  weggesleept heb van rommelmarkten!!!  Voor huiskamers, kinderkamers, onvermoed antiek en noem maar op. Mijn destijdse buurvrouw zei dan ook dat ons interieur leek op dat van een huis uit het openlucht museum. Maar ach, zij waren van die mensen die op hun dertigste al van die relax-fauteuilles hadden staan dus trok ik me van haar kritiek niets aan.

Uiteraard was ik reuze benieuwd naar de oogst en aanwinsten van mijn Friese Twittervriendin. Maar toen zij mij haar buit liet zien schrok ik toch wel een beetje. Een heuse vogelspin in een lijstje, gedroogd weliswaar maar niet minder eng. Op zich kon ik daar nog wel mee leven, de spin zat achter een beveiligd glasplaatje. Maar U  moet weten dat als ik een spin in een natuurtijdschrift, full colour op de middenpagina zie, ik al lichtelijk ga hijgen. Dus een echte, ook al gevangen in een fotolijstje, staat garant voor een flinke paniekaanval.

Daar kon ik tot op zekere hoogte nog mee leven zij het niet dat twittervriendin, toch behoorlijk behept met huiselijke problemen, in gedachten het glasplaatje weghaalde en totaal afwezig de vogelspin begon te aaien. Helemaal in beslag genomen wenste zij haar toekomstige ex-echtgenoot allerlei vreselijks toe en pas toen zij uit haar mijmeringen  ontwaakte zag ze dat ze alle pootjes van de vogelspin op vakkundige wijze geamputeerd had en netjes op een hoop verzameld had.

Hier hoefde geen Lieve Mona aan te pas te komen!! Ik gaf haar mijn zegen!

rare geluiden

15 mei

 

Tegen half vier in de ochtend werd ik wakker van een geluid dat zich al eerder met mijn droom verstrengeld had. Boem! Half in slaap bedacht ik me wat allemaal die ‘boem ‘ kon veroorzaken. Voordat ik een oplossing had bedacht viel ik weer in slaap om na drie minuten weer op te schrikken van de volgende ‘boem’.

De frequentie werd wat verhoogd zodat ik de tijd had het geluid te analyseren. Het leek me nog het meest op vuurwerk in de verte en ik besloot daar genoegen mee te nemen en verder te slapen. Totdat ik me realiseerde dat NEC die avond daarvoor had verloren van Vitesse en er dus helemaal geen reden voor vreugde vuurwerk was in Nijmegen. Op dat moment hoorde ik gestommel op de gang en stond op om te gaan kijken. Daar vond ik wederhelft in een pose die nog ’t best te omschrijven is als “man in verwarde toestand”.

Nu is het best een stoere vent maar hij herbergt één primitieve angst in zich en dat zijn namelijk inbrekers. Met haar dat alle kanten uitstak vroeg hij “Wat is dat geluid? Hoe laat is het? “. Zulke intelligente vragen moet je mij niet stellen diep in de nacht dus ik week uit naar de badkamer om te plassen. Wederhelft sloop ondertussen de trap af, overtuigd dat hij zo dadelijk oog in oog zou komen te staan met een gebivakte boevenmuts. Gewapend met een zaklampje verkende hij de benedenverdieping en kon al gauw het sein ‘veilig ‘ geven. Net toen hij bijna bovenaan de trap was klonk vlak bij zijn hoofd weer die ‘boem’! En daar stond aan de zijkant van de kast de kooi van konijn2. Blijkbaar had zoon2 die daar ’s nachts neergezet vanwege geluidsoverlast.

Konijn2 was helemaal paniekerig en zij stampte op gezette tijden knoerthard op de grond om eventueel aanwezige konijnenpopulaties te waarschuwen. Waarom ?, zult U denken. Die avond waren de jonge kerkuilen uitgevlogen en pa en ma uil schreeuwden luid door de nacht. En geloof me, als je in het donker een uil hoort krijsen, krijg je ook als mens automatisch een trilvoet.

schimmelschaam

12 mei

 

En alweer zat ik in de wachtkamer van de huisarts. Nu vanwege droge plekken op mijn armen en benen en op mijn hoofd. Na eerst anti-roos shampoo en shampoo voor de droge huid geprobeerd te hebben stond ik voor een cosmetisch vraagje. Wat was dit? Tegenwoordig ga je dan googelen en kom je bij de meest onwaarschijnlijke ziektes en doodsoorzaken terecht. Ik niet, hoor! Ik pretendeer medisch onderlegd te zijn dus selecteerde ik kalmpjes diagnoses en typische ziektebeelden achter elkaar op mijn laptopje.

Na wat zoekwerk was voor mij duidelijk dat mijn huidproblemen voortkwamen uit een milde vorm van Psoriasis. Daar had ik vrede mee, er was tenslotte een bijzonder mooie tv-serie gemaakt over een detective met dezelfde aandoening. Dus met gepaste trots droeg ik mijn kwaal. Totdat mijn haren met bosjes tegelijk mijn getormenteerde hoofdhuid verlieten. Eerst gaf ik de overgang daar de schuld van maar begreep na verloop van tijd dat alle vrouwen van boven de zestig dan kaal hadden moeten zijn. Dus toch maar even naar de huisarts.

In zijn spreekkamer vertelde ik wat de klachten waren, mijn diagnose en het behandelingsplan. Niet in het minst onder de indruk van mijn medische vaardigheden wilde hij toch graag zelf even kijken. Hij kent mij inmiddels.  “Schimmel” zei hij toen.  “Schimmel? ”  sputterde ik. “Heb je geen Latijnse naam daarvoor want schimmel klinkt me teveel als schurft en mijt in de oren.”  Nee, schimmel was en bleef het. Sterker nog, hij maakte het nog erger door het ringworm te noemen!!

Zwaar teleurgesteld droop ik af naar huis met een doosje pillen in mijn hand. Daar aangekomen stoven alle vier de mannen minstens drie meter uit mijn nabijheid want het was ook nog eens besmettelijk. Nu hebben ze me opgesloten in de kelder met mijn pillen en wat voedsel voor één week. Eerder mag ik er niet uit van de heren.

homokoe

5 mei

 

Eindelijk was het dan zo ver! Twittervriendin N. ( we noemen haar vanaf nu gemakshalve Tas) en ik gingen wandelen in de Betuwe. Volgens Buienradar konden we mooi tussen twee regenbuien heen lopen dus hop, de paden op. We begonnen de tocht op de Waaldijk waar we gelijk bijna weer afgeblazen werden want er stond een bijzonder straf windje. Tas zette er meteen een flink tempo in en omdat we nu konden communiceren met meer dan 140 tekens, was ik al snel buiten adem en strompelde voort.

Na een kilometer of vier besloten wij de dijk te verlaten en door de uiterwaarden verder te gaan. Ter hoogte van een huis aan de dijk sloegen wij een pad af naar beneden. Ik had mij jarenlang verbaasd over het grote aantal auto’s dat daar her en der geparkeerd stond, minstens tien, iedere vrijdagavond en in het weekend. Wat een sociale mensen!! Totdat iemand mij uit mijn naïeve droom hielp. De strandjes bij de Waal waren een geliefde ontmoetingsplaats voor de homoseksuele medemens in hoge nood

Nu was het nog vroeg in de middag maar toch liepen we enigszins gespitst verder, ieder verdacht gekraak in het lover argwanend bekijkend. Na honderd meter was het zo ver. Er lag een naakte man op zijn buik te zonnebaden. Verschrikt als jonge maagden mompelden wij “Goedemiddag”. De teleurstelling droop van ’s mans hoofd af maar toch wenste ook hij ons een goede middag.

Toen wij de grens van de ontmoetingsplaats hadden bereikt haalden we toch ietwat opgelucht adem. Het is altijd vervelend mensen te storen tijdens hun veldonderzoek. Tas en ik kropen vervolgens onder een elektrisch hek door en liepen vrolijk verder. Tot ik iets verderop een twintigtal koeien zag lopen. De beesten zagen ons ook en kwamen en masse heftig huppelend op ons af. “Het zijn vast koeien”zei ik zeven keer binnen één minuut. Het waren duidelijk jonge dieren, speels en nieuwsgierig. Schuin keek ik naar de onderkant van één van hen. Het zweet brak mij uit!!! Er hingen geen uiers onder!!!!

Inmiddels waren wij van voren en van links ingesloten met de Waal achter ons. Ik zag de krantenkoppen al ! “Wandelaarsters vertrapt door woedende stieren!” Tas zat ondertussen op haar gemak foto’s te maken en had niet eens in de gaten dat een stier aan haar fototas begon te knagen! Ik siste zachtjes: “Tas, gevaar! We moeten hier weg, dat zijn stieren, die vallen aan!!” “Wel nee, dit zijn jonge koeien!”zei Tas. Nou is zij wel dierenarts maar toch geloofde ik haar niet. Langzaam zakte ik op de grond om zo onzichtbaar mogelijk te worden. En toen zag ik ze. Piepkleine uiertjes, als borstjes van een meisje van 11, tussen de koeienbenen verstopt.