revalideren? me neus!!

22 jun

 

Bij mijn bezoek aan oma in het revalidatiecentrum besloot ik een fles port mee te smokkelen. Ze houdt van een portje op zijn tijd ( familiekwaal en dan niet alleen port en ook niet op zijn tijd ) en ik vond dat ze dat verdiend had na al die ellende. Gelukkig zijn portflessen meestal kort en dik dus met een beetje wrikken paste hij net in mijn handtas. Het scheelde dat mijn opa en mijn beide schoonouders ook in dit centrum hadden vertoefd, zodoende verdwaalde ik niet op de weg er naar toe.

Daar liep ik, met een vervaarlijk uitziende bobbel in mijn tas. Voor de zekerheid nam ik een achteringangetje om zo de spiedende ogen van de receptionisten te ontwijken. Snel dook ik een lift in en kon kiezen uit twee knopjes. Bij de ene stond ‘nul’ en bij de andere niets. Op dat knopje drukte ik en de liftdeuren gingen met een tergend langzaam geriatrisch tempo dicht.

In de lift hing een bordje waarop stond wat ik moest doen als de lift zou blijven steken. Door zo’n mededeling gaan mijn nekharen direct overeind staan. Die mogelijkheid bestond dus!! Ik zag mijzelf al een weekend lang survivallen in een vastgelopen lift. Plassen in mijn laars om zo toch nog wat kostbaar vocht tot mij te kunnen nemen. Ik hoorde wat gezoem en geruis, de deuren gingen open en ik was nog precies op dezelfde plek vanwaar ik vertrok. Daar hou ik niet van.

Logischerwijs nam ik toen de trap en kwam in een wirwar van kamers en gangen terecht. Na twee keer hetzelfde hoekje genomen te hebben, besloot ik met mijn verdachte bobbeltas iemand de weg te vragen. Dat is wel een risico in dat soort instellingen, voor hetzelfde geld vraag je de weg aan een zeer zwaar dementerende man en kom je god weet waar terecht. Een agogische uitziende man met hippe korte broek leek mij daarom de aangewezen persoon en na enig loodswerk bereikte ik de kamer van oma.

En daar zat ze, als een groot geknakt vogeltje, te suffen in een stoel. Uit haar vertrouwde omgeving gehaald. Maar daar hadden we de port voor!!!! Onnodig te zeggen dat ze er erg blij mee was ( familiekwaal, weet U nog? ), ze vond dat we gelijk een glaasje moesten nemen. Het revalideren vond ze maar niks. “Ze hoeven mij echt niet te vertellen hoe ik koffie moet zetten!!!” Zo kende ik haar weer. Voor de rest heeft ze een king-size televisie op haar kamer en een overdekt balkon waar ze haar sigaretje mag roken  ( ja, ik weet het, ook familiekwaal ).

Toen ik haar bij het afscheid omarmde zei ze: “Je hebt een dikke kont gekregen! “ Ik wist het wel, niks mis met haar. Onnodig te beschrijven dat de lift weer raar deed en dat het vinden van de uitgang mij een kleine tien minuten kostte. Die revalidatie is duidelijk beter aan mij besteed.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: