Vrijwillig onder de voet gereden

24 jun

Mijn oude middelbare schoolvriendin heeft een stichting die wensen vervult van zieke kinderen of kinderen die een traumatische ervaring hebben meegemaakt. Daarnaast organiseert zij ieder jaar een ‘Kanjerdag’ . Kinderen met een spier- en/of stofwisselingsziekte kunnen dan een hele dag allerlei leuke workshops volgen en optredens bekijken. Uiteraard zijn familieleden en vriendjes ook uitgenodigd. Al zo’n jaar of vijf werk ik als vrijwilligster op die dag en schrijf stukjes voor de stichting.  Gister was het weer zo ver.

Dit keer werd ik vergezeld door zoon2, die voor zijn school nog een maatschappelijke stage moest lopen. Dat ik hem op zijn eerste vakantiedag om half acht wakker moest maken is niet iets dat pubers heel makkelijk langs zich heen laten glijden. Gelukkig had ik hem ( misschien beter te spreken over een Het, in dit geval) met bovennatuurlijke krachten lichtelijk communicabel gekregen tegen de tijd dat wij arriveerden bij de happening.

Ik zag echter zijn boomlange lichaam ietwat krimpen toen hij er achter kwam dat alle vrijwilligers een roze polo moesten dragen. En dat is niet zijn lievelingskleur, dat moge duidelijk zijn. Loop daar maar eens stoer in rond als zeventienjarige!

Zoon2 en ik waren verantwoordelijk voor de inschrijvingen en workshop’s verdelingen en al gauw kwamen tegen tienen de eerste families binnendruppelen. Alhoewel, druppelen is niet het juiste woord. Zo staat er één kind met pa en ma aan de balie en zo ineens tien tegelijk. Aanpoten maar wel leuk!

Nadat we zo’n 170 kinderen hadden voorzien van kaartjes met daarop de activiteiten, hangend aan een keycoard van Opel, konden zoon2 en ik even rustig ademen. Nu zult U misschien een beeld hebben van bedeesde trilkindjes met witte snoetjes in een rolstoel maar niets is minder waar. Met hun gepimpte voertuigjes scheurde het door de zaal heen en weer, hier en daar een vrijwilliger omver rijdend. Al gauw waren de bakjes snoep, die overal stonden, leeg en werden de gezichtjes groenig bij het rondjes crossen. Gelukkig was het toen tijd om naar de grote zaal te gaan voor het eerste optreden.

In de daarop volgende stilte zetten wij met een paar vrijwilligers de tafels voor de lunch klaar en smeerden ongeveer zesduizend broodjes. Net als ik even ga zitten om op adem te komen, word ik op mijn schouders getikt. Ik draai me om en mijn adem is meteen weer weg want ik kijk recht in het gezicht van een politieagent in squad-tenue. En dan ook echt squad-tenue!! Zwarte base-ballpet,  zwarte zonnebril, zwart T-shirt  met korte mouwen van waaruit enorme spierballen barsten (niet zwart) met diverse tattoes (wel zwart). Daarbij droeg de man van die hoge zwarte schoenen waarvan je echt geen trap wilt ontvangen.

Ik piepte : “Ik heb het niet gedaan!” maar realiseerde me op hetzelfde moment dat de activiteit ‘Meerijden met bijzondere auto’s ‘ dit jaar was uitgebreid met een heuse Amerikaanse squad-team-tankachtige  auto. Dus naast meerijden in Mercedessen,  Jaguars , Spiders en brandweerauto’s ook loeisnel in een Squad-tank over de speciaal afgezette busbaan scheuren. “U ziet er wel wat angstaanjagend uit” probeerde ik in mijn kleine meisjestem. “Dat valt toch wel mee”?  zei de reus en rolde met zijn spierballen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: