Archief | juli, 2012

vakantie

31 jul

 

Ik heb een afwijking. Ik hou niet van op vakantie gaan. In die zin dat ik niet van reizen en verre oorden hou. En daarmee ben ik al gauw een outcast in een gezelschap. Want ieder normaal denkend mens in Nederland wil toch op z’n minst twee keer per jaar weg van huis en haard om ontberingen te lijden aan de ander kant van de aardbol? Nou, ik niet. Geef mij drie weken lekker thuis zonder wekker en ik ben tevreden. Mijn oma heeft dit ook en daardoor ben ik gesterkt in het feit dat ‘t niet helemaal wereldvreemd is,  it  just hops a generation.

Helaas woon ik samen met vier mannen die deze mening niet delen. Dus ieder jaar werd al het martelwerktuig van zolder gehaald en propten wij de auto én grote kar vol om, gelijk een Turkse familie, naar het zuiden te rijden. Daar aangekomen duurde het één volle dag om alle tenten op te zetten, in te ruimen en te organiseren. Bek af donderden we tegen tienen op onze geheid lekke luchtbedden om ’s ochtends totaal verkrampt wakker te worden. Met jonge kinderen heeft dat nog wel iets avontuurlijks maar ook dat verandert in de loop der jaren.

Neem de sanitaire hokken op een doorsnee Franse camping. De wc’s  zijn onverbiddelijk in grote, galmende ruimtes geplaatst met genoeg plek onder de schamele tussenschotjes voor een mammoet. Het gevolg is dat ieder druppeltje urine dat je blaas verlaat in stereo wordt versterkt over de hele camping. En dan heb ik het nog eens niet over dikke drollen die hun weg naar buiten zoeken…

Het ergste van het toiletbezoek op de camping kreeg ik mee van zoon2. Hij vond het dan wel niet zo erg om open en bloot met een rol wc-papier over de camping te lopen zodat iedereen weet dat je gaat poepen maar “Waarom hebben ze in Frankrijk alleen maar roze toiletpapier?”  Arm jong.

Daarnaast vraag je je af waar je in hemelsnaam mee bezig bent als je de restjes Foie Gras van de plastic bordjes afschraapt in een plastic teiltje en de stukken paté je om de oren vliegen. Ook het wassen van wederhelfst onderbroeken in een emmertje met lauw water doet je weemoedig denken aan al die handige apparaten die je thuis daarvoor hebt.

Kortom, voor mij hoeft het niet meer dan maar geen uitgekauwde foto’s van zonen voor kerk A, strand B en folkloristische attractie C. Volgend jaar gaan ze maar lekker naar een all-in vakantie in een warm land, bewaak ik het fort wel.

de tandenbeul!

29 jul

In  mijn lagere schooltijd kwam één keer per jaar  de schooltandarts langs. Vooral bedoeld voor kinderen uit de wat armere bevolkingsgroepen, zeg maar Henks en Ingrids avant la lettre om ze, de kinderen dan, te behoeden voor een te vroegtijdig kunstgebit. Paps en mams hadden in die tijd al een prothese en de daaruit voortslepende angst voor de tandarts zorgde ervoor dat de kleine Henkjes en Ingridjes  de plaatselijke tandarts te weinig zagen.

Dus, één keer per jaar stond hij daar, een angstaanjagend busje, brutaal geparkeerd op ons speelplein. Op alfabetische volgorde werden die dag kinderen onder dwang één voor één meegesleurd uit de klas. Stuk voor stuk kwamen ze lijkbleek met bebloede proppen watten tegen hun mond terug in de klas en werden met medelijden ontvangen door hun klasgenootjes.

Die hele lesdag verliep niet als normaal, een onzekere spanning hing in de klas en uiteindelijk besloot meester Witteveen voor te gaan lezen uit “De scheepsjongens van Bonte Koe”  Maar zelfs dat kon de gemoederen niet tot bedaren brengen. De zenuwen tierden welig door de lichaampjes van de leerlingen en hier en daar werd spontaan gebraakt en in broeken geplast. Het was de dag van De Tandenbeul!!!!

En dat had zware consequenties voor mij, arm bloedje van zeven jaar én dochter van een tandarts. Een kindertandarts nota bene dus ik hoefde niet op die kotsmisselijk makende alfabetische lijst. Het gevolg hiervan was dat mijn medescholiertjes mij als mikpunt van hun haat en pijngevoelens zagen. U kent het vast wel van vroeger, stoer kunnen zeggen: “Mijn vader is bij de pliessie!”. Nou, dat kon ik dus niet.

In de maand rondom het bezoek van de schooltandarts werd ik beschimpt en uitgescholden. “Jouw vader is een tandenbeul!” en dat vijftien keer per dag. Eerst probeerde ik bijdehand te zijn door te zeggen: ”Als je goed je tanden poetst is er niks aan de hand” maar na vijf keer in elkaar geslagen te zijn hield ik daar maar mee op. Ik accepteerde dat ik de paria van de klas was maar wenste hevig dat mijn vader bij de Pliessie werkte.

Nooit hebben mijn klasgenootjes vrede gevonden met het beroep van mijn vader. Als wraak schreef ik een artikel voor mijn examenbundel op de School voor de Journalistiek. Dat ging over de schooltandarts. En ik was mooi geslaagd!!!

cavemen

23 jul

Ik vraag mij weleens af sinds wanneer barbecueën een mannending is geworden. Normaliter vertonen ze zich niet in de keuken, althans de mijne niet, maar gaan we barbecueën dan staan ze als een wilde Cas Spijkers bij het vuur te trappelen. Het moet iets in de oergenen zijn. Uit de tijd van knots, berenvel en vrouwen aan haren de grot inslepen. Cavemen. Het vergeten jachtinstinct bloeit in alle hevigheid op en de mannen staan met fonkelende ogen in de brandende kolen te porren.

Nu is het een kunst, een goed vuur te maken in de barbecue en daarom waag ik mij er ook niet aan. Maar doordat oerinstinct denken mannen hier iets te makkelijk over en pas na zestien kranten en één doos aanmaakblokjes komt de fles spiritus er aan te pas. Tevreden kijken ze dan, vanonder hun verschroeide wenkbrauwen naar een hels brandend vuur.

Uiteraard moeten er speklappen op het menu staan en vol gretige moed worden die op het barbecuerooster gelegd. Dames, zeg vooral niets over sissende spekgeluiden en de hevige rookontwikkeling die zelfs de rookmelders in huis doet afgaan. Laat hem maar, dit is zijn speelterrein en toevallig staat die knots ook nog in de buurt.

Terwijl de kinderen hun voortknagende honger proberen te stillen met stukken stokbrood staat De Man als een prehistorische satan stukken vlees te keren, onderwijl dierlijke kreten slakend. Dames, wij weten beter, wij ontkurken de vierde fles wijn en zakken weg in een berustende roes. Als na veertig minuten het ‘ding’ op ons bord wordt gedeponeerd zeggen wij in koor “Heerlijk, schat”. Die grot hebben we nu wel genoeg gezien van binnen en toevallig zat ook ons haar vandaag zo leuk…

pien goes Yomanda

4 jul

 

Mijn moeder stierf en voor de crematie gingen wederhelft, broer en ik ’s ochtendvroeg om zes uur op pad naar Italië. Italianen zijn nog niet zo bekend met het fenomeen cremeren, ze vinden dat maar niks en iedereen kiest dan ook voor een begrafenis aldaar. Dat bleek maar al te gauw tijdens de dienst voor mijn moeder. Geen zachtjes wegglijdende band naar een verhullend gordijn, nee, wij moesten de kist na de dienst, volgen naar een industrieterrein. In een naargeestig gebouw werd de kist, één meter voor een hels brandend vuur, ontdaan van alle kostbare koperen elementen. Dat werd vrij hardhandig gedaan. De kist werd op zijn kant gelegd zodat de mannen er beter bij konden. Ik hoorde het lichaam van mijn moeder heen en weer rollen.

Eenmaal weer thuis stond ik de volgende ochtend in de keuken boterhammen te smeren toen plots de deksel van de vuilnisemmer viel. Hels kabaal, ik schrok me rot en als grapje zei ik toen “Goeiemorgen, Mecht” want zo heette mijn moeder. Het rare was dat de volgende vijf, zes dagen er iedere ochtend onverklaarbaar iets omviel of lawaai maakte in mijn keuken.

De zesde nacht werd ik wakker omdat ik iemand op de gang hoorde lopen. Wederhelft werd er ook wakker van en we hoorden duidelijk iemand naar de kamer van zoon3 lopen. Ik zei tegen wederhelft dat hij effe moest gaan kijken omdat waarschijnlijk zoon1 in zijn slaap naar zoon3 liep. Maar alle zonen lagen rustig op bed en er was niemand te bekennen. Even terloops, zoon3 was het lievelingetje van oma.

Goed, de geluiden hielden op en ik dacht er niet meer aan. Totdat we een dikke drie weken later een aflevering van Kopspijkers keken. Te gast was een mevrouw die beweerde contact te hebben met de gene zijde. Lachen!! Ik geloof niet in die onzin dus amusement verzekerd!!! Tot dat die vrouw zei dat mensen die net overleden waren, contact zochten met hun dierbaren door middel van geluiden, vallende voorwerpen en ander signalen.

Veel witter om mijn neus dan toen ben ik nooit geworden. Ik heb er verder niks meegedaan zelfs niet toen er in het dorp een floeperd kwam die beweerde via persoonlijke voorwerpen contact te kunnen leggen met de overledenen. Was wel moeilijk…

pavlov

2 jul

 

Onze laatste overgebleven terriër mist van een chromosomenpaar er ééntje. Of heeft er ééntje teveel, daar wil ik vanaf zijn. Vroeger was je dan debiel maar dat is nu politiek incorrect, dat mag niet meer. Maar omdat het een hond is snapt ze toch niet wat ik zeg en noem ik haar dus liefdevol Debiel. Aangezien het een geadopteerde hond is had ze al een naam en nu heeft ze er dus twee.

Waarin manifesteert zich dat nou, die missende of extra chromosoom? Als je haar optilt geeft ze een snerpende piep alsof op dat moment een rib haar linkerlong doorboort. Het is puur psychisch, niks aan de hand alleen vreemden schrikken zich een ongeluk en denken een vreselijke breuk te veroorzaken.

Toen wij haar en haar zus adopteerden als harem voor onze eigen Jack Russell had Debiel de neiging om in huis te poepen en plassen en buiten vooral niks te doen. Dat vonden de andere twee ook wel handig en zo moest ik mij ’s ochtends op stelten naar de keuken verplaatsen. Dat was niet zo prettig.

Als in de zomer de  spreeuwenkanonnen staan te knallen in de boomgaarden en er ’s avonds een onweersbui overdondert, wordt ze pas echt gek. Midden in de tuin rent ze achter haar eigen staartje aan en geeft daarbij om de vier seconden een helse hysterisch kef. En dat is voor ons mensen een zenuwslopende kef, neemt U dat maar van mij aan. Niets hielp om dit gedrag te veranderen. Straffen, belonen, corrigeren, niets. Martin Gaus verliet in zwaar overspannen toestand het pand en wij overwogen de hond kado te doen aan iemand die wij niet mochten.

Toen zagen wij een advertentie voor een hondenhalsband die bij elke blaf een klein venijnig stroomstootje afgaf. Een soort slipketting  maar net een graadje geniepiger. En het wonder geschiedde, na een dag koos zij eieren voor haar geld en staakte de neuro-kef. Zo zie je maar dat je ook de minderbedeelden iets kunt leren. Het halsbandje gebruiken wij nog steeds bij naderend onweer, bij opening van het jacht seizoen en in de kersentijd.Dat er al drie jaar geen batterijen meer inzitten hoeft hond echt niet te weten.