Archief | augustus, 2012

de grijze golf

23 aug

 

Met het begin van de herfst en de vogeltrek zie je ook een andere diersoort zich opmaken voor de overwintering in het zuiden. De vutter, niet te verwarren met de putter die ongeveer dezelfde bestemming heeft.

Maandenlange voorbereiding op de zuidwaartse tocht en dat terwijl ze toch al zo’n twintig jaar lang naar dezelfde camping in het zelfde land gaan. Maar goed, het valt ook allemaal niet mee, zo’n tocht op die leeftijd. Uit je dagelijkse routine gehaald worden wordt steeds moeilijker naarmate je ouder wordt. Gelukkig hebben ze in het verre land ook de Telegraaf en een frietenboer. De gehaktballen van thuis hebben ze door de slager laten inblikken en die zak met piepers laat ze in ieder geval door de eerste week heen komen.

Daarbij komt dat er twintig jaar lang zes andere echtparen uit Nederland op die camping staan dus voelt het toch een beetje als thuiskomen. Gezellig wordt het zeker. Het is alleen jammer dat er nergens een lekker sneetje witte brood te koop is en dat Henk toen zo vreselijk ziek is geweest van de paëlla dus dat eten ze echt niet meer.

Als de uni-seks jasjes en petjes zijn ingepakt zijn ze er helemaal klaar voor. Netjes om de twee uur stoppen en dan voor de caravan op vouwstoeltjes hun meegebrachte Hollandse bammetjes  eten op een Franse parkeerplaats aan de snelweg. Uiteraard niet te hard rijden met de caravan achter zich zodat er al gauw sprake is van filevorming. En daar gaan ze. Een immense colonne van grijze kuiven met hun Kip-caravans. Poedel gaat ook mee en op de hoedenplank een gehaakte vermomming voor het wc-papierrolletje.

Eenmaal aangekomen installeren ze zich op hun vertrouwde plekje. Truus kan niet goed tegen de zon dus blijven ze acht weken gezellig bij de caravan in plaats van naar de zee te gaan. Op het wiebelige tafeltje staat de radio met de Wereldomroep aan en ’s avonds lekker SBS6 kijken op de televisie. Fijn!! Vakantie!

 

 

wel kijken, niet kopen

22 aug

Nou weet ik niet wat voor een sticker U op uw brievenbus heeft zitten maar op die van mij zit er geen enkel! Dus krijg ik minstens twee keer per week een berg papierwerk binnen waar ik eens lekker voor ga zitten. Ik snap mensen niet die die keiharde Nee/Nee-stickers op hun busje hebben geplakt. Want wat is er nou lekkerder dan met een stapel reclamefolders en wijkkranten en een drankje neer te ploffen op je bank?

Ik geef toe, ik koop niet veel, heb een uiterst beheerst consumptiegedrag maar ’t gegeven dat ik een waanzinnige aanbieding zou mislopen bezorgt mij koude rillingen en dito nachtmerries. Dus spit ik zorgvuldig folders van supermarkten, tuincentra en bouwmarkten uit. Het is een beetje een afwijking, geef ik meteen volmondig toe. Hier in huis hebben we zelfs een zelfstandig naamwoord voor de stapels reclames die in de bus vallen. Dat is “Kwang”.

Ik hoor U denken. Kwang?? Toen wederhelft en ik nog yuppen waren kwamen wij na een lange werkdag tegelijkertijd thuis.  Wederhelft opende de voordeur en nam toen a giant leap for mankind omdat de hele mat vol lag met begeerlijke reclamefolders. Naar binnen rollend kon hij nog net uitroepen: “Pas op voor de Kwang!!” waarmee hij het foldertje van de Kwantumhallen bedoelde. Nu waren wij wel yuppen maar nog niet erg rijke dus verfraaiden wij ons huis vaak met artikelen van de Kwantumhallen. En wederhelft was doodsbenauwd dat door een voetafdruk van hem of mij die gigantische aanbieding aan onze neus voorbij zou gaan.

Ik weet het, niet literatuur Nobelprijswaardig maar toch is hij, de kwang, niet wederhelft, blijven hangen. En heb ik er een enigszins geloofwaardige etymologische verklaring voor weten te geven. Het doet me ook nog altijd een beetje denken aan vroeger, aan de dagen voor Sinterklaas, als het Speelgoed Boekje in de bus viel. Dan hadden mijn broertje en ik het de hele dag druk met de wrangende, wroetende vraag: “Wat zou je kiezen als je van deze bladzijde één ding uitmocht kiezen?” En eigenlijk was dat spelletje nog leuker dan het hele Sintfeest zelf…

Niet zeuren, je moet naar de training!!

19 aug

 

Nu is zoon3 uiteraard behept met een heleboel talenten, alleen voetballen hoort daar niet bij. Als er teams gekozen moeten worden wordt hij, net als op de basisschool, als één van de laatste toegevoegd aan de ploeg. Geeft niks, hij draagt dit lot heldhaftig. Nu heeft hij de pech dat voetbal sport nummer één is in dit land en alle vriendjes bij een club in de buurt spelen, maar hij accepteert zijn tekortkomingen op een laconieke manier.

Iets vervelender werd het voor hem toen Calvé pindakaas met een nieuwe campagne kwam. Met in de hoofdrol een jonge Pieter van den Hoogenband. Jonge Pieter speelde in het obligate voetbalteam en bakte er niks van. Schoot naast, miste doelkansen en hij werd dan ook weggehoond door zijn teamgenootjes die smalend zeiden: “Jij kan echt niet voetballen, hé Pieter?”

Dat had een terloopse opmerking kunnen zijn ware het niet dat zoon3 ook Pieter heet en met voetballen altijd over de bal struikelt. Maandenlang kreeg hij dit zinnetje naar zijn hoofd gesmeten en als de reclame op televisie was droop hij zachtjes af naar het toilet. Alras werd zijn voetbalnaam bekend onder de middelbare scholieren en werd hij niet meer als één van de laatste gekozen maar als de allerlaatste.

Dat hij heel handig was op de knutselcursus met hout, ijzer, schroefjes en klei mocht natuurlijk niet bekend worden, dat was immers niet te vergelijken met de macht over ’t gouden leer. Toen zoon3 op achtjarige leeftijd begon met schermlessen was al vrij snel duidelijk dat hij een natuurtalent was. Ik als moeder helemaal blij, geen UEFA beker maar dan toch misschien een Olympische medaille!!! Die roem bleef ons bespaard want na drie jaar verkondigde hij dat hij er geen lol meer in had.

En dan ben ik heel makkelijk. Sport en spel doe je voor je plezier en als ik iets haat is dat kinderen aan hun haren meeslepen naar iets dat ze helemaal niet meer zien zitten. Daarom begrijp ik ook die moeders niet die de hele agenda van hun kind volplempen met naschoolse activiteiten. Maandag naar piano, op woensdag naar hockey, donderdag naar ballet en vrijdags naar voetbal. Laat je kind zich eens stierlijk vervelen op een vrije middag. Daardoor bloeien de meest inventieve geesten op, geloof mij!