“waar ben je?”

10 sep

 

Toen ik op de lagere school zat had je nog geen sleutelkinderen. Misschien hooguit één, het zielige jongetje met gescheiden ouders want ook dat was een zeldzaamheid, eind jaren zestig. Ik fietste gewoon naar huis en vond mijn moeder daar. Alhoewel, het was ietsjes anders, zij deed haar middagdut en aan de keukendeur hing dan steevast een briefje waarop stond “Pien, wil je mij om vier uur wakker maken met een kopje koffie?” En daar had ik zo de schurft aan!!

Ik was moe, wilde iets leuks doen! Uit wraak liet ik het kokende water niet beetje voor beetje druppelen in de volle koffiefilter, nee, in één keer de hele plens erin. Koffiezetapparaten waren in die tijd ook nog geen gemeengoed.

Hier moest ik terug denken toen zoon3 van de week niet rond de geplande tijd thuiskwam uit school. Toevallig had hij drie dagen van te voren gebeld met de mededeling dat hij later thuis zou zijn. Dus toen dit keer een bericht achterwege bleef, schoot ik na één uur in de Amber Alert fase. Uiteraard bleek er niks aan de hand, zijn beltegoed was op en zijn voornemen om vanuit het huis van vriendje te bellen was hij vergeten. Hij kwam thuis met een cake van de Euroshopper en zei sorry.

Dit zette mij wel aan het denken. Hoe deden ouders dat vroeger? Nou ja, vroeger, voor het mobiele telefoontijdperk. Was er minder gauw reden tot ongerustheid als de blaag in kwestie wat later was? Ik weet ’t niet. Ik weet wel dat wij kinderen tot ’s avonds laat in het Bosje van de Baron speelden en goor stinkend thuiskwamen zonder dat daar een zwaar hyperventilerende moeder op de keukenkruk zat.

Misschien hebben wij ouders tegenwoordig teveel controle over onze kinderen en werkt dat in ons nadeel. Je kan zien waar ze naar keken op het internet, privé-mails lezen en ten alle tijden bellen om te checken waar ze zitten. Vroeger was het meer ‘geen nieuws, goed nieuws’. Tegenwoordig lijkt het wel ‘geen nieuws is dood, ontvoerd en verkracht’. Als je gewend wordt elkaar altijd, overal te kunnen bereiken kan het dus tegen je gaan werken als dat niet lukt.

Wat ik in ieder geval geleerd heb van zoon3 is dat als hij eens een keer niet belt om zich af te melden, ik rustig op de bank kan gaan zitten. Maar wel met een fles wijn aan mijn lippen. Controlled stress.

 

Eén reactie to ““waar ben je?””

  1. VvS 10/09/2012 bij 9:06 pm #

    Ik kan nu wel weer zeggen hoe herkenbaar dit stukje is, maar dat wordt zo voorspelbaar.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: