le canard et moi

19 sep

 

Eens liep ik , in het kader van mijn studie Journalistiek, stage bij het Utrechts Nieuwsblad. Zwaar, toen was het nog een middagkrant en moest je om half zeven “s ochtends op de redactie zijn. In die tijd was het mij én mijn stagebegeleiders al duidelijk geworden dat het echte journalistieke straatwerk niet mijn toekomst zou zijn. Om mij toch een reden voor het vertoeven aldaar te geven werd mij in de tweede maand op de afdeling Features of zo U wilt Background, de opdracht gegeven een necro van Indira Gandhi te schrijven. Zij was de derde én vijfde premier van India en werd in 1984 vermoord, by the way géén familie van die andere Gandhi.

Een necro? Dat is krantentaal voor een levensloopverhaal. Als je bekend en/of beroemd bent hebben de media, ondanks het feit dat je nog springlevend bent, een necro op de planken klaarliggen. Af en toe wordt deze bijgewerkt met actuele zaken zodat bij het daadwerkelijke heengaan het bijna per direct geplaatst kan worden. Voor Indira was eigenlijk nog niet veel  op papier gezet dus dat was een mooi klusje voor mij. Ik verzamelde de diverse archiefmappen en nam die mee naar huis om aan te werken in dode momentjes.

Goed, ik dumpte de dossiers op mijn bureau, naast mijn typemachine, en maakte mij zelf gereed voor een wilde nacht met één van de stadsjournalisten, in Utrecht uiteraard. Concert van Toots Thielemans, café’s afstruinen en uiteindelijk tegen een uur of acht in een ontbijtroom met klassiek concert te belanden. Veel te laat arriveerden wij die ochtend op de redactie.

Ietwat verontrust ontwaarde ik de nerveuze, hectische spanning in het redactielokaal en dat wil wat zeggen gezien de sfeer die er normaal heerst. Toen men echter mij in het oog kreeg sprong er een kudde pelsluizen in mijn nek. “Waar is Indira Gandhi? “ scandeerde de kudde. “Nou, gewoon thuis op mijn bureau” antwoordde ik, ietwat overruled.

“Ga halen , nu!! Is de necro af??! “. Ik zei dat ik de dossiers gister pas had meegenomen en dat ik ongeveer dertig zinnen op papier had. De kudde ontstak in hysterisch gebrul! Weg was mijn en hun kans op de snelste primeur! Ik stapte gelaten in de oude Volvo van de stadsjournalist en wij reden in gepaste vaart naar mijn Vinexwijk die toen nog geen Vinexwijk heette.

Mij degelijk bewust van mijn historische canard in de wereld der journalistiek overhandigde ik de dossiers én mijn A-viertje aan de hoofdredacteur. De volgende dag mocht ik een stukje schrijven over een uienkwekerij.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: