sorry, marc…

8 okt

Toen ik een jaar of vijftien was had ik een heus Nijmeegs vriendje, opgescharreld tijdens het Carnaval. Hij was twee jaar ouder dan ik maar behandelde me met de egards waarmee je een echte maagd bejegent. Dus wilder dan samen een tosti eten in het Koffiecafeetje werd het niet.

Ik werd uitgenodigd voor het avondeten bij zijn familie, ergens in een echte Nijmeegse volksbuurt. Macaroni met ham en kaas op de skai-leren bank  die bij iedere beweging een angstaanjagend reëel scheetgeluid produceerde. En zo kabbelde de verkering voort en eigenlijk had ik er na een maand wel genoeg van. Maar goed, je kan zo’n jong ook niet in één klap op straat gooien dus ik wachtte op een goed moment. En dat kreeg ik.

Een bewuste vrijdagmiddag had ik hem, tijdens een bezoek aan het Koffiecafeetje, een pen geleend. Gewoon een ordinaire ballpoint, meteen weer vergeten. Ik had geen zin om die avond met hem uit te gaan dus verzon ik een smoesje. Ik moest leren voor mijn eindexamens. Legitiem en uit schuldgevoel deed ik dat ook die avond. Tegen tienen zei ik mijn vader welterusten en sleepte mezelf de trappen op want als eerstgeborene had ik het privilege van de zolderkamer. Knus and cousy met een schattig dakkapelletje zoals al die jaren dertig tuindorpwoningen.

Mijn broertje had de kamer er precies onder. Die kamer was wel wat groter en  had een balkon maar daar mocht hij niet op vanwege zogenaamd instortgevaar. Verschil moest er zijn.

Tegen een uur of elf schrok ik wakker van een geluid. Wat was dat??! Angstig bevend onder mijn dekbed wachtte ik af.  Ja!!!  Daar was het weer!! Getik en gerammel aan mijn raam op de zolderverdieping! De schrik sloeg mij nog nader om het hart en ik schreeuwde luidkeels om mijn vader. Net voor mijn bange decibellen twee verdiepingen lager aankwamen hoorde ik een bekende stem achter het raam. “Ik ben het! Ik kom je pen terug brengen!”

Schichtig schoot ik uit mijn bed en opende het raampje.  “Nou, geef dan!” piepte ik. Vriendje M., duidelijk bevrijd van de adrenalinestoot, vroeg of hij via mijn raam naar beneden mocht gaan. En hier zag ik mijn kans!!! “Nee, klim maar weer naar beneden “ zei ik en deed resoluut het raam dicht en op slot.

De volgende ochtend vertelde mijn vader dat hij tegen half twaalf naar buiten was gegaan omdat de hond aansloeg. Dat was waarschijnlijk het moment dat vriendje M. halverwege het keukendak hing en vreesde voor zijn leven. Nooit meer wat van gehoord.

Eén reactie to “sorry, marc…”

  1. riesje 09/10/2012 bij 10:42 am #

    :-)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: