tantes en zo….

7 nov

 

De generaties in mijn familie van vaders kant lopen enigszins scheef. Mijn vader is de oudste uit het nest maar zijn jongere zussen schelen maar vijf en acht jaar met mij. Daardoor zijn het eigenlijk ook nooit tantes geweest maar eerder zussen.

Mijn jongste tante is er helaas niet meer, veel te vroeg gestorven op pas vijftig jarige leeftijd. Met haar ging ik altijd naar de bioscoop in Arnhem als ik bij mijn opa en oma logeerde. Daarnaast deelden we een andere gezamenlijke liefde, paardrijden! Toevalligerwijs was zus/tante M. werkzaam op de manege van het Bio revalidatiecentrum in Arnhem. Als zij eens weekenddienst moest draaien, vroeg ze of ik meeging. Een weekendje in de sparrenbossen, in een bouwvallige bungalow met veel paarden, wat wilde je nog meer als veertienjarige? Als er even niets te doen was stuurde ze me op een Haflinger zonder zadel, het bos in! ’s Ochtends stond ze vreselijk te lachen als ik mijn brood smeerde. Bleek ik te doen op de plank waar de pens voor de Deense Doggen werd bereid.

Eén keer heeft ze zich laten kennen wat betreft haar officiële tante-rol. We waren in een park en ik was een jaar of negen. Plotseling kwam er een woest klapperende mannetjeszwaan uit de vijver gestormd en viel mij aan. “Tante” zat toen al lang en breed achter een parkbank en schreeuwde wat vage aanmoedigingskreten naar mij toe. Maar ja, het mens was ook pas veertien.

De andere tante, acht jaar ouder, had net als ik lang rood haar en een neus vol sproeten. Reden genoeg om voor wildvreemden te kunnen vragen “Jullie zijn zeker zusjes?” Te pas en te onpas kregen we dat naar ons hoofd geslingerd. Tot op een dag dat we met zijn tweeën in de bus van Utrecht naar Oosterbeek zaten. Wéér werd er achter ons te hard gefluisterd “Dat zijn zusjes, dat zie je zo!” Bij de halte waar wij er uit moesten stond ik op en zei: “Kom Mam, we moeten hier uitstappen” Dat was leuk.

Eigenlijk had de familie aan mijn vaderskant geen generatie-pauze. In die zin dat toen mijn oma eindelijk de eerste drie kinderen de deur uit had gewerkt, er alweer een lading kleinkinderen en daarna achterkleinkinderen op de stoep stond te trappelen.

Terugrekenend komt het er op neer dat mijn lieve oma van 93 nu al 69 jaar lang onafgebroken kleine kinderen over de vloer heeft. Tot nu aan toe, de laatste is vier. Ik doe het haar niet na….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: