doodse stilte, ha ha!

26 nov

Toen ik binnenkwam lag mijn oma op de grond. Normaal zou één ieder hier erg van schrikken maar ik weet wel beter, zelfs na haar herseninfarct een half jaar geleden.  “Godverdomme, ben mijn gehoorapparaat kwijt “ klonk het van onder de tafel. Inderdaad zag ik maar één vleeskleurig wangedrocht in haar oren. Aangezien ik ook Bionocal Woman oortjes heb weet ik hoe vervelend het missen van belangrijke geluiden kan zijn. Nou zijn die van mij neon fuchsia roze dus pleurt er één op de grond dan heb ik die binnen vijf seconden weer teruggevonden.

Het hulpmiddel van oma is echter drie keer zo groot dan wel in vleeskleur maar het leek mij een klusje van niks. Dus, hup op handen en knieën door de woonkamer. Nu is oma wel een hele hippe oma maar toch staat haar kleine woonkamer vol met tafeltjes, manden, potjes, stoelen, sofa’s, krantenbakken en bloemenvazen. Alles haalden wij overhoop, eeuwenlang verloren gewaande relikwieën doemden op maar geen gehoorapparaat. Zodoende vergrootten we onze plaats delict, na eerst zorgvuldig het decolleté van oma doorzocht te hebben want je weet maar nooit.

Ondertussen lag ik onder het kabinet, gelukkig viel het niet, maar daar vond ik alleen een lepeltje van de Airborne mars van 1962. Daarna probeerden we haar gangen van die ochtend na te gaan in de hoop op een spoor te komen. De gang, de voorkamer, de wc. Niets, het apparaat bleef spoorloos. “O ja, ik heb dat dienblaadje schoongemaakt” zei oma plots. Ik snelde naar de keuken, niet echt een plek voor een gehoorapparaat maar je weet ’t niet met die ouwe mensen… en ja hoor, daar op de vleeskleurige gevlekte jaren dertig tegeltjes lag het onmisbare onderdeel van oma’s oor.

Haar dankbaarheid was zo groot dat ik mij verzekerd voelde van minstens de helft van de erfenis, om u een idee te geven. Toen wij eindelijk zaten met lafenis en koek begon zij dan ook over haar ooit te overkomen dood. Nu is het mens 93 dus logisch dat je gedachten wat vaker dan vroeger daarmee bezig zijn. Niemand in de familie zag een algemene rouwkamer als optie. “Jij hoort in je eigen huis “ zeiden we allemaal.  “Maar “ opperde oma “dan lig ik daar in de voorkamer en kan iedereen me zien vanaf de straat”.

Daar kon ik heel goed inkomen. Toen stelde ik voor dat we haar gewoon op de eettafel zouden leggen, het centrale punt tijdens iedere familiebijeenkomst in al die afgelopen jaren. Ze was het met me eens, zo zal het zijn. Dat we al aan de port zaten is even niet van belang….

2 Reacties to “doodse stilte, ha ha!”

  1. Tilly 26/11/2012 bij 6:42 pm #

    Leuk stukkie, leuke oma!

  2. Brinadepina 01/12/2012 bij 4:52 pm #

    Ik had ook zo’n soort oma. Ooit. Je schrijft hartstikke leuk Pien!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: