code oranje

7 dec

 

Wat is wijsheid? De hele donderdag lang werd er via alle beschikbare media bericht over een zeer pittige ochtendspits, die komende vrijdag. Sneeuw en zo. Ik hou niet van zulke berichten. Ze maken mij een etmaal van te voren al nerveus, ik trek al mijn rampenplannen uit de stoppenkast en sla tonnen noodrantsoen in.

Want ik moet rijden. Met de auto. Door meters hoge sneeuwduinen. Wederhelft zegt “Gewoon je stuur recht houden”. Ja hoor! Mijn bloedjes van zonen stuur ik natuurlijk niet op fiets en scooter dat helse weer in, er wordt hier in het buitengebied niet gestrooid. De eerste bushalte is op tien kilometer afstand vandaar dat ik mij genoodzaakt voel de mannen veilig op school te krijgen.

De hele voorgaande nacht lag ik wakker, mijn oren gespitst op Nova Zembla-achtige  geluiden en om het kwartier kijkend op de site van BuienRadar. Toen de wekker eindelijk ging om zes uur sprong ik als een gespannen veer uit mijn bed en bekeek vanuit mijn raam de buitenwereld. Een zucht van verlichting ontsnapte mij want zelfs zonder lenzen kon ik zien dat het reuze meeviel.

Tijdens mijn ontbijt en krant hoorde ik wel wat swifterig geritsel aan de ruiten maar dat weet ik aan de wind en ontwakende vogels. Totdat ik opkeek. Woest warrelende sneeuwvlokken vlogen in het rond en de grond was inmiddels voorzien van een angstaanjagende laag sneeuw.

Half zeven, het was tijd om zoon2 en 3 wakker te maken. Tijdens dat langdurig proces liep ik prevelend van raam naar raam tot ik het er benauwd van kreeg. Tegen zeven uur zaten de mannen aan het ontbijt en ik besloot alvast de auto uit te graven. Daarbij werd mij duidelijk dat weg rijden met het voertuig absoluut geen optie was. Moedeloos droop ik de keuken binnen om de jongens het slechte nieuws te vertellen.

Zoon3 had het lef te protesteren omdat hij een proefwerk had en vroeg zelfs “Overdrijf je niet een beetje?”. De school bleef drie kwartier telefonisch onbereikbaar, site vertelde niets dus dat sterkte mij in mijn gedachten. ‘Ik doe het niet!!’.  Vijf minuten nadat ik dat besluit had genomen hielden de ergste sneeuwvlokken op en stond ik bij het raam te bidden om heviger noodweer om mijn beslissing te rechtvaardigen.

Gelukkig werden mijn gebeden verhoord. Om tien voor negen kwam wederhelft eindelijk zijn bed uit en vroeg vorsend  “Waarom zitten zij niet op school?”. Op dat moment besloot ik de sneeuwschuiver en slotenontdooier voor heel andere doeleinden te gebruiken…

2 Reacties to “code oranje”

  1. Tilly 08/12/2012 bij 5:55 pm #

    Leuk, Pien. En het proefwerk? Maandag?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: