de man met de drie borsten

20 dec

 

Ik verheugde mij al weken op de afspraak met de plastisch chirurg. Niet zo zeer om het gesprek dat ik met hem zou hebben maar wel om de wachtkamerervaringen. Visioenen van de meest gruwelijkste misvormingen, The Elephant Man, vrouwen met baarden en a-typische schedelvergroeiingen had ik. Al van te voren verkneukelde ik mij hierover want aan mij kon je niet zien waarom ik daar zat. Dan kunt u zich afvragen waarom ik daar überhaupt zat maar dat vertel ik lekker niet.

Beschroomd naar de grond kijkend betrad ik de wachtkamer, durfde niet meteen te kijken vanwege het schokeffect. Ik pakte snel een Margriet en ging zitten. Na zo’n vijf minuten waagde ik met mijn linkeroog in een onwaarschijnlijke hoek een paar mede-wachtenden te beloeren. Hmm, niks te zien, doorsnee Hollandse koppen. Ontbraken er dan soms lichaamsdelen of stonden de oren te flap? Nee, geen hangend ooglid of Botox behoeftig gezicht te bekennen. Dat was een teleurstelling aangezien ik expres een half uur te vroeg was gekomen.

Toen ik eindelijk ontboden werd in de spreekkamer van de chirurg was ik dan ook verheugd te constateren dat hij, de chirurg,  lichtelijk Marty Feldmann ogen had, toch nog wat gezien!

Een maand daarna moest ik naar het ziekenhuis voor een controle onderzoek, een MRI-scan. In de wachtkamer van de afdeling Radiologie zat helaas niemand te wachten dus kon ik geen diagnoses stellen. Dat doe ik namelijk heel graag. Het moeilijkst is de wachtkamer van je eigen huisarts want daar kan letterlijk van alles aan de hand zijn.

Na vijf minuten mocht ik in een klein kamertje plaats nemen en alles van metaal van mijn lichaam verwijderen. Angstig vroeg ik mij af of ik oude oorlogswonden had, met granaatscherven diep begraven achter mijn ribben. Gelukkig kon ik mij zulks niet herinneren en ontdaan van al het magnetisch gevoelig materiaal stapte ik de MRI-ruimte binnen.

En daar stond hij. Een enorm broodje waar ik zo meteen als een knakworst ingeschoven zou worden. Hartslag tikje omhoog en eenmaal in de buis vergat ik te ademen. De koptelefoon waaruit Sky Radio schalde was best grappig alleen jammer dat je het niet boven het geluid van de scanner uit kon horen. Want wat een onwaarschijnlijke buitenaardse herrie maakte dat ding. Met wat fantasie kon je er nog wat synkoptische jazz-rap van maken maar dat lukte na een tijdje niet meer.

Twintig minuten kunnen verschrikkelijk lang duren, dat leerde ik wel. Met het gevoel alsof al de atomen in mijn lichaam van pool waren verwisseld strompelde ik terug naar het kleedkamertje. Spontaan vlogen sleutels , brillen en oorbellen naar mijn lichaam en bleven daar als in een Uri Geller act plakken. Op weg naar de uitgang hoorde ik achter diverse recepties de computers op tilt slaan en toen ik thuis kwam hing er een stuk autodeur aan mijn kont.

2 Reacties to “de man met de drie borsten”

  1. Francisca 20/12/2012 bij 6:36 pm #

    Ze zijn stuk voor stuk om te smullen, ik vind het leesbare parels . Ik hoop oprecht dat de uitslag positief is en dat het plastisch chirurgisch hoogstandje naar tevredenheid word ontvangen.
    Fijne kerstdagen en een gezond 2013

  2. Annelies 02/01/2018 bij 1:07 pm #

    Pien, ik heb zo hard gelachen om dit stukje. Ik werd midden in de nacht wakker, vanwege het tijdsverschil hier in Canada en ben jouw stukjes gaan lezen. Lekker begin van de dag! Dank je! Liefs, Annelies

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: