de rat

3 jan

Ratten. Ze zijn er nu eenmaal en we zullen ’t er mee moeten doen. Ratten in een grote vieze stad vind ik goor en eng. Hier op het platteland is het gewoon een beest dat voorbij loopt. Als je er van uit gaat dat ratten besmettelijke ziektes verspreiden moet je er ook van uit gaan dat ratten in smerige biotopen huizen. En dat kun je van onze sloten niet zeggen, in ieder geval niet sinds wij een degelijke riolering in plaats van een beerput hebben.

Eens op vakantie in Frankrijk zwommen de zonen in een helder beekje. Lekker koel want het was bloedheet. Al zwemmende zagen zij twee ratten voorbij komen. Gaan wij dan gillen? Nee. Kijk, je hebt natuurlijk wel die enge waterslangetjes in la douce France, dan moeten ze wel meteen het water uit komen van mij maar dat is wat anders.

Maar goed, de beestjes hebben hun stempel gekregen en komen daar sinds de 17-de eeuw niet meer vanaf. Onze buurvrouw, geboren en getogen in de boerderij naast ons, meldt nog altijd vol vreugde dat haar honden een nest ratten hebben opgevroten. Tuurlijk, ratten, net als muizen, konijnen, mollen en ganzen veroorzaken schade hier en daar maar als je daar niet tegen kan ga je maar in de stad wonen.

Zo red ik regelmatig jonge ratjes uit de hoge ton met hondenvoer.  Ze klimmen en vallen en kunnen er niet meer uit. De honden doen wanhoopsdansjes om de ton want zij kunnen er juist niet in klimmen. Ik red dan zo’n lief beestje met armpjes van bont en hun handjes in glacé handschoentjes gestoken. Goed, die staart is wat minder, daar kijken we dus niet naar. Maar zo’n babyratje gaat mooi buiten het bereik van de honden de vrijheid in.

Alle padden die per ongeluk in de kelder donderen worden weer netjes buiten uitgezet en bakken vol met van de dood geredde muizen en vogels hebben we hier al in huis gehad. Niks “Laat de natuur zijn gang gaan”, wij hebben hier een bultrugmentaliteit!!

Uiteraard betekent dat ook dat de hele tuin bezaaid is met zielige dode dierengraven en dat ieder voorjaar weer een verrassing kan zijn als je je spa ergens in de grond steekt.

Hoe kom ik hier nu op? Vanochtend toen ik in alle vroegte over de dijk scheurde alhier kon ik ternauwernood een overstekende man ontwijken. Hij stapte vanachter zijn auto de weg over en in de gauwigheid kon ik nog net op de zijkant van zijn busje “woelrattenbestrijding” lezen.

Want die hebben we hier ook. Flinke jetsers met dikke staarten. Doen niks. Alleen maar wat graven onder de dijken. En daar kunnen de dijken niet tegen. Dus ben ik blij dat ik de woelrattenmeneer met zijn vallen niet overhoop gereden heb. Voor die instelling is een woord, ben ’t alleen effe vergeten…

2 Reacties to “de rat”

  1. Tilly 05/01/2013 bij 9:02 am #

    Leuk en herkenbaar, Pien. Overigens hier -afgedamde Maas- nog nooit een woelrat gezien. Al bij jou gevangen of door nieuwe natuurhatende buurman vergiftigd?

  2. VvS 13/01/2013 bij 10:22 am #

    Toen ik nog in Nederland woonde had ik een vetbol in de tuin hangen. Aan de onderste tak van een hoge boom. Op een druilerige zondag keek ik naar buiten en zag de vetbol heftig heen en weer gaan. Even dacht ik: jeuj, wat zit daar voor een grote vogel op. Heel even maar.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: