traffic jam 2013

15 jan

 

Uiteraard op de dag dat ik vroeg in Nijmegen moest zijn voor een nijpend onderzoekje zou er veel sneeuw gaan vallen en werd men aan alle kanten gewaarschuwd. Ik vertrok daardoor op een tijdstip dat mij in ieder geval drie keer heen en weer liet rijden bij afwezige misstanden. En dat bleek maar goed ook want ik kwam zomaar gratis en voor niets terecht in De Aller Drukste Ochtendspits ooit. De af te leggen afstand doe ik normaal in twintig minuten maar dit keer dus niet. Anderhalf uur, dames en heren. Aan het eind kreeg iedereen een lintje en medaille.

Eén kostbare minuut voor mijn afspraak arriveerde ik en werd besprongen door allerlei hongerige artsen wiens patiënten nog wel in de file stonden. De terugreis was een makkie maar dat had misschien te maken met het feit dat men in het ziekenhuis radioactieve vloeistof in mij gespoten had zodat de auto’s, gelijk de Rode Zee voor Mozes, uiteen weken en mij er door lieten.

’s Middags begon het weer te sneeuwen en in mijn rit naar Nijmegen beet ik nagel terwijl mijn handen aan het stuur vast gewrongen waren. Desondanks verliepen de heen- en terugreis voorspoedig ook al hoorde ik veel te vaak het geluid van de werkende ABS. Glijdend over de plattelandswegen bereikte ik uiteindelijk het veilige thuishonk.

Mijn hoofd stond natuurlijk absoluut niet naar koken, is wel vaker zo maar nu had ik een goed excuus. Dus stuurde ik wederhelft de weg op om wat friet en kroketten te gaan vangen met zijn oerknots. Na tien minuten ging de telefoon.

“Kom hier heen!! Ik ben van de dijk af geslipt! “ sprak de frietenjager met zogenaamd beheerste, gecontroleerde doch uiterst hysterische stem. Nu had ik net mijn handen losgeweekt uit de verwrongen stuurstand en zag dat eigenlijk niet zo zitten. “Bel de ANWB of takeldienst maar, je kan die auto niet in de uiterwaarden laten staan” bitste ik. U, trouwe lezer, weet dat hij dat ook altijd bij doet als ik met pech en paniek ergens sta. Gelukkig voor wederhelft was het geen hoog water meer en bleven zijn voeten droog.

Ik ging naast de telefoon zitten en wachtte met de stopwatch in mijn hand. Drie en halve minuut later “Ze komen niet! Rij nou maar hier naar toe want we moeten de friet ophalen!!” Typisch wederhelft, aan de dood ontsnapt, vangrails weggeramd, auto beschadigd maar waar denkt hij aan? Aan de friet. Dus stuurt hij mij, zijn liefhebbende echtgenote rücksichtlos de gladde dijk op. Liever het risico nemen van twee auto’s in de fluviale klei dan zijn frietje missen.

Ver na etenstijd kwamen we met een zak koude friet thuis. Winter, I love it…

2 Reacties to “traffic jam 2013”

  1. Tilly 15/01/2013 bij 8:50 pm #

    Hahaha, volgende keer inderdaad in frituurvet laten gaarstoven. Eigen schuld, dikke bult.

  2. Karin 16/01/2013 bij 7:24 am #

    Van de dijk afgeslipt? Jeetje wat eng. En jammer van de koude frieten…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: