geheel vrijwillig

8 mrt

Het is een bijzonder slag mensen, de vrijwilligers in het ziekenhuis. En ja, het clichébeeld van de wat oudere vrouw die nog wel wat wil doen nu de kinderen uit huis zijn, is hier helemaal van toepassing. Je vindt haar ook in de Derde Wereld winkel en het bejaardentehuis.

Begrijp me niet verkeerd, niets anders dan respect voor mensen die deze baantjes geheel belangeloos en onbetaald bemannen cq bevrouwen. Maar af en toe heb je er toch ééntje tussen zitten die, meestal haar, de taak iets te gretig en grondig wil uitoefenen. Zo moest ik vanochtend voor een snel akkefietje op de poli Heelkunde zijn. Telefonisch gemaakte afspraak, de dag er voor en dus geen Belangrijke Brief met scancode erop.

Want dat is ook zo iets. Tegenwoordig moet je voor het binnentreden der wachtruimtes een scancode voor de lezer van een indrukwekkend uitziende zuil houden. De eerste keer hield ik mijn Brief vijf minuten lang tegen het beeldscherm aan en er gebeurde niets. Geen bevrijdend piepje, totale radiostilte. Uiteraard was er op dat moment geen vrijwilliger aanwezig.

Ernstig beschaamd kwam ik er achter dat met ‘de lezer’ niet het beeldscherm werd bedoeld maar een infrarood opgloeiend vierkantje, zo’n twintig centimeter er onder. Schichtig om mij heen loerend hield ik snel mijn Belangrijke Brief voor het venstertje en er gleed een zaligmakend bonnetje uit de zuil.

Vanochtend echter had ik geen Brief bij me maar ik wist dat ik me gewoon ouderwets moest melden bij de receptie van Heelkunde op het Poliplein.  Voortvarend stapte ik de hal in, richting balie. Maar daar was plots de vrijwilligster met haar fier gedragen vrijwilligers vestje. Als een roofdier sprong ze op mij, haar gewillige prooi. “Mevrouw, u moet uw code laten scannen” sprak zij op een toon van iemand die het allemaal al een keer heeft meegemaakt.

“Sorry, ik heb geen scancode. Ik heb gister telefonisch een afspraak gemaakt en moet mij dáár melden “ wijzend met mijn hoofd in de richting van de receptie. Al pratende bekroop mij het gevoel dat ik daar niet mee weg zou komen bij deze vrouw. En zo bleek. “Oh, u heeft geen scancode? Maar dan kunt u helemaal geen afspraak hebben. Zo werkt dat niet”

Vanuit het diepst van mijn tenen vertelde ik dat ik wel een afspraak had maar geen scancode. Haar vrijwillige brein verwerkte deze gegevens en kwam daar niet uit. “Maar dan zijn uw gegevens niet bekend bij ons” (vooral dat ‘ons ‘, daar zijn vrijwilligers en overigens ook verkeersregelaars erg goed in.). “Ja wel, hoor” verzekerde ik haar “Ze verwachten me”.

Om haar functioneren toch nog een positieve draai te geven zei het vrijwillige vestje: “In dat geval moet u zich bij die balie daar melden”. Ach, vanavond zal ze zich heus wel met een goed gevoel omdraaien in haar bedje, voldaan door zoveel goed werk te hebben verricht.

2 Reacties to “geheel vrijwillig”

  1. Tilly 09/03/2013 bij 7:59 am #

    O Pien, wat herkenbaar. Ik krimp al ineen als ik het vestje zie. Gisteren gelukkig een efficiënt bescheiden mens, maar dan wordt ik weer zo boos dat zo iemand niet gewoon betaald wordt.

    • Tilly 09/03/2013 bij 8:01 am #

      Foutje, wordt zonder t, is nog een narcoserestje.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: