moderne kunst, zucht.

19 mrt

 

Nu ga ik uit mij zelve niet gauw naar een museum of tentoonstelling der moderne kunsten. Oude meesters kunnen mij wel bekoren maar Escher is voor mij de grens. Ja, ik weet het, ben een barbaar en verdien niet beter. Maar door het vak Cultuur Kunst Wetenschappen dat alle drie de jongens moesten volgen op de middelbare school werd ik met mijn neus keihard op de feiten en in de cultuurboter gedrukt.

Wat ik allemaal niet voorbij heb zien komen. Cabaretvoorstellingen mochten ze alleen doen maar bij de moderne kunsten wilde ik er als rechtgeaarde moederkloek toch bij zijn om eventuele spontaan erupterende trauma’s voor te zijn. Zo zag ik zoon1, toen vijftien, bleekjes en vertwijfeld wegkijken van een berg zand waaruit zo’n vijftig poppenbeentjes staken. En ik, zijn baken in de verwarrende puberwereld, kon hem niet uitleggen wat de diepere gedachte hierachter was.

Ook heb ik zoon2 eens gierend van het lachen maar doordrenkt met angstige visioenen uit een zaal vol moderne kunst van een doorgeslagen Rus moeten slepen. Heeft weken geduurd voor hij weer van het bedplassen af was.

Goed, met al deze ervaringen ging ik vorige week naar een internationaal korte film festival met mijn vriendinnen. Ietwat terughoudend maar toch voldoende voorbereid om twintig minuten lang naar drie kamelen lopend door de woestijn te kijken en daar de betekenis van te vinden, ging ik zitten.

Het eerste filmpje viel mee, ik snapte het!! Drie aanstaande vaders, gelukkig dus geen kamelen, werden gefilmd voorafgaand aan de bevalling van hun kind. Ook tijdens, hun hoofden in close-up tijdens het persen en de weeën van hun vrouwen. Ik ben dan wel geen man maar hierbij kon ik me inleven en begreep de bedoeling van de maker.

Er waren godzijdank ook wat animatiefilmpjes, dat is altijd goed. Simpel, alles teruggebracht tot een paar lijnen, wat humor erdoor en klaar. Een kind kan de was doen. Na de pauze kwamen echter de buitenlandse inzendingen. Denk je dat wij als Nederlander af en toe van het padje geraken, nou vergeet het maar.

Zwaar zoekend en zwoegend keken wij naar een overdadig blonde Baskische buikdanseres die niets anders deed dan haar tieten te showen en Turkse huisvrouwen die schoenen ruilden met hun gevangen zittende mannen. Ja natuurlijk zat er wat in die geruilde schoen maar zeg dan wat!!!!

Zo verlieten wij toch nog ietwat verward het theater, onze breinen tolden van onbeantwoorde vragen en onwetenheid. Gelukkig was daar de kroeg…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: