broertjelief….

20 mrt

 

Nu kunnen kinderen het bloed onder je nagels vandaan halen. De mijne uiteraard niet maar dat is een kwestie van opvoeden. Mijn broertje ( hij is inmiddels al 46 maar blijft mijn broertje ) en ik konden vroeger erg leuk met elkaar spelen. Hele smurfendorpen bouwen in de tuin maar dan ook tien minuten later vechtend over de grond rollen. Soit.

Kleine conflicten konden worden beslecht door het uitwisselen van Het Stenen Hertje, een al eerder beschreven kitscherig beeldje van een soort Bambi. Bij wat ergere aanvaringen, zoals het platdrukken van een banaan in broer’s gezicht en het daarop volgende kapot meppen van mijn bril voldeed het Hertje echter niet meer en bleven wij, door het ontbreken van passende offerpijpen, een paar dagen in staat van oorlog.

Als wij des zomers zuidwaarts reden met onze ouders was de situatie ietwat anders. Bijvoorbeeld een beperkter territorium. Wij hadden geen aanhanger dus werd al het kampeergerei tussen de voor- en achterstoelen gepropt. Daarboven op kwamen onze slaapzakken, normaal zitten konden we niet maar we hadden nog korte beentjes en lagen lekker languit op het supergrote speelbed. Mind you, toen had je nog geen verplichte autogordels, bij een eventuele botsing waren wij als hapklare kanonskogels door de voorruit geschoten.

Natuurlijk probeerden mijn broertje en ik de duidelijk afgebakende grens van het speelveld te overtreden. Zo gingen wij met onze ruggen tegen elkaar en de voeten tegen de deur een soort alternatief armpje worstelen doen. Maar dat was slechts tot ongeveer Breda, daarna was de lol er wel vanaf.

Ter hoogte van Parijs kregen we echt ruzie omdat dan broerlief standaard over mijn slaapzak heen kotste, nooit over de zijne. Die ruzie escaleerde en escaleerde zodat een kilometertje of honderd onder Parijs mijn vader explodeerde en naar achter begon te meppen met één hand. Al rijdende, dat begrijpt u. En kijk, daar komt Het Stenen Hertje weer te voorschijn. Want van te voren spraken broertje en ik af wie er achter de stoel van de bestuurder mocht zitten. In ruil voor dat kloterige Hertje was je dan verzekerd van een plek waar die maaiende arm net niet bij kon!

3 Reacties to “broertjelief….”

  1. Anoniem 22/03/2013 bij 9:08 pm #

    Ja leuk, ben ik mijn pubers net aan het bijbrengen over zus/broer liefde en hoeveel we aan elkaar hadden… slinger jij dit op de social media!

  2. Marlies 23/03/2013 bij 4:07 pm #

    Wij hadden geen hertje. Wel een moeder op de andere stoel die óók naar achteren kon meppen.

  3. CrashPuppy 23/03/2013 bij 4:31 pm #

    Wijlen mijn moeder nam de z.g. green zone voor haar rekening. Daar waar Pa niet kon meppen nam zij het over met de slof.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: