my favourite shoes

24 mrt

 

Toen ik een jaar of veertien was had mijn ruggegraat besloten zich volgens een willekeurig patroon te ontwikkelen en niet via de geijkte anatomische kaarten. Teveel met een bochtje naar binnen en te veel met een slingertje naar rechts. ( voor de liefhebbers;  lordose en scoliose). “Boeieuhh” zeg je dan als pubermeisje, alleen zeiden mijn ouders en huisarts dat niet. Dus min of meer gedwongen gedwee meldde ik mij drie keer per week bij de fysiotherapeut die wel raad wist met mijn werveltjes. Dacht hij want al zijn standaardoefeningen waren wel van toepassing op ouwe stramme vrouwtjes maar niet op meisjes van veertien die turnden en leniger waren dan een sidderaal.

Maar na aanpassing van het programma konden de martelingen dan toch beginnen. En dat waren het, geloof me. Het hoofddoel van de behandelingen was de spieren in mijn bovenbenen aan de voorkant langer te maken. Dat kwam dus gewoon neer op strekken, scheuren, strekken en scheuren. Tenminste, zo voelde dat.

Na een aantal maanden mocht ik met hindeachtige lange bovenbeenspieren de boze wereld weer in. Met wat oefeningen voor thuis die ik elke dag zou moeten doen. Uiteraard verdwenen die meteen de prullenbak in, ik was wel klaar met al dat gedoe. Neen dus… Er volgde die week een brief van de spierenman waarin hij mij opdroeg speciale hakken onder mijn meest gedragen schoenen te laten zetten. The horror. Zou je als pubermeisje nog voor geen miljoen het meest elegante muiltje van Helioform aantrekken, een horrelvoetklompschoen was natuurlijk totaal onbespreekbaar.

Maar nee, mijn ouders waren niet te vermurwen en gaven mij opdracht de favoriete schoenen bij de schoenmaker af te leveren. Ha!! Ik was natuurlijk niet gek! Het was de tijd van de Penny Shoes en mijn lievelingspaar waren de bordeauxrode. Minder vond ik de donkerblauwe met kwastjes dus hop, daar moesten die reputatie vretende blokken beton dan maar onder. En het resultaat was in mijn ogen heel erg erg. Een scheef geval, schuin aflopend van links naar rechts zodat mijn arme, toch al zo onzekere, lijfje vanzelf de juiste lichaamshouding zou aannemen.

Huilend trok ik de oefeningen uit de prullenbak en verzekerde mijn ouders dat ik die tien keer per dag zou doen maar dat hielp niet. Dreigen met weglopen ook niet dus berustte ik in mijn lot. Ha!! Ik was natuurlijk niet gek! Netjes met mijn blauwe monstermuilen op de fiets springen en zodra ik de hoek om was snel mijn meegesmokkelde bordeauxrode paar uit de tas vissen en omwisselen. Na een week al vergaten mijn ouders de ochtendlijke controles en werd het nog makkelijker. Een maand later liet ik stiekem de debielenhakken onder de schoenen verwijderen. Nooit meer last van gehad. Van mijn rug wel.

Eén reactie to “my favourite shoes”

  1. CrashPuppy 24/03/2013 bij 8:11 pm #

    H E E R L I J K !!!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: