we have the technology

26 mrt

Ik ben slechthorend, familiekwaal, hoe ouder we worden hoe vaker we “Wat? ” schreeuwen. Zo ook bij mij. Tegen de tijd dat bij ieder Nederlandstalig tv-programma de Teletext-ondertiteling moest worden aangerukt en ik ’s nachts niet meer wakker werd van  “Mama” huilende kinderen, vond ik en nog meer mijn omgeving, de tijd rijp voor een hoorapparaat. Denk niet, zo’n ding haal ik even, neen, je hebt heuse toestemming van een KNO-arts nodig.

Dus zoveel jaar geleden kreeg ik mijn hoorapparaatje. Apart moment. Ik had al contactlenzen,beugels in mijn bh, leesbril op het hoofd, de Tena-lady klopte voortdurend aan de voordeur en ik vroeg mij af waar dit zou eindigen. Hoeveel hulpstukken kan een mens hebben? Werden wij op de duur niet verbouwd tot de Six Million Dollar Man en de Bionac Woman uit de jaren zeventig? “We can rebuild them. We have the technology”. Toch liet ik een minuscuul klein zendertje met microfoontje achter mijn oor plaatsen. Knal fuchsiaroze, dat dan weer wel.

Mooi opgelost, zult u denken. Nou gaat dat niet helemaal op, zelfs hoorapparaatjes zijn niet zaligmakend. Goed, in het alom aanwezige ruis ontdekte ik steeds meer herkenbare geluiden maar er blijven zwarte gaten zitten in dat gebied ergens tussen aambeeld en stijgbeugel.

Zoals vanmiddag, ik liep het ziekenhuis uit, verdomd, alweer met een implantaatachtige gerelateerde reden, toen een overduidelijke Nijmeegse volksvrouw, Waterkwartier of zo, op leeftijd mij naar de Boslaan vroeg. Ik liet deze informatie even zinken, midden tussen de torenhoge academische ziekenhuisgebouwen in. “Boslaan?” herhaalde ik, zwaar peinzend. “Nee, Bos!” zei het wijffie waarvan ik inmiddels zeker wist dat zij haar artificieële onderdeel, zijnde haar kunstgebit, had thuis gelaten vandaag.

“Bos”articuleerde ik duidelijk en keek om mij heen. Rechts stonden wat trieste sparren en verder op zag ik een rhododendronstruik maar bos? Plots begon de meegesleurde, zwaarlijvige kleindochter er zich mee te bemoeien. “Bus!” (Ja, zeg dat dan!) “Oh, u bedoelt de busbaan! Daar, aan het einde links”. Gniffelend draaide ik me om en liep naar de parkeergarage. Boslaan, busbaan!!! Hahaha. Halverwege hield dat gniffelen op. Misschien had dat beste mens heel duidelijk gesproken en zat ze de rest van de avond met een complex alleen omdat ik dacht dat ik superieure oortjes had.

Eén reactie to “we have the technology”

  1. CrashPuppy 27/03/2013 bij 4:43 pm #

    Wij noemen dit perceptieverlies. Is een klote aandoening. Gesprekken kunnen soms een hele andere wending krijgen doordat jij het net anders verstaat om het simpele feit dat je niet goed in staat bent klinkers van medeklinkers te onderscheiden. Kan som tot hilarische taferelen leiden. Maar je ego krijg toch telkens een deukje. Ik weet er alles van. Aangeboren iets bij me. Iets met gehoorzenuwen! Speciaal onderwijs genoten etc etc.Tot nu toe is het me aardig gelukt me te handhaven zonder op de vuist te gaan haha.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: