pardon? U zei?

1 apr

Toen ik  met zoon1 regelmatig bij de logopediste kwam was er meestal voor ons een man die strotten-hoofd of -klepkanker had gehad. U heeft het vast wel eens gehoord in de supermarkt, iemand die handmatig zijn robot strottenklep bedient en daar een akelig mechanisch stemmetje uit produceert. Zoon1 vond dat doodeng. Het klonk ook wel enigszins sinister door de wachtkamerdeur heen. Als wij aan de beurt waren na Darth Vader moest ik hem de praktijkruimte inslepen en verzekeren dat er geen enge robotman onder het bureau verstopt zat. Ik kon hem geen ongelijk geven.

Nu komt er in de kroeg die ik momenteel frequent visiteer, vaak een man met waarschijnlijk hetzelfde euvel alleen heeft hij geweigerd een electronische strottenklep in te laten bouwen. Is zijn goed recht, je herkent hem aan zijn eeuwig vergezellend bloknootje en pen. Hij kan dan wel niet meer praten maar wel heel snel schrijven. En heel goed biljarten, maar dat terzijde.

Komt deze man de kroeg binnen dan heeft hij meestal zijn topics al klaar staan op papier. Soort van interviewvoorbereiding. Hij laat zijn notities zien aan zijn gehoor dat al sprekend antwoordt. Wordt de discussie wat heftiger dan schrijft de man wat minder en uit zich vooral in tekens, bliksemschichten, nullen en doodskoppen.

Dit alles deed mij een beetje denken aan vroeger, toen ik een jaar of tien was. Mijn droomwens was een cassetterecorder. Die had ik dus niet. Maar wat deed ik als er een mooi liedje op mijn transistoortje was? Ik probeerde het betreffende nummer zo goed mogelijk met woorden en fonetische tekens te reproduceren in een speciaal daarvan bestemd schriftje. Let wel, het notenschrift beheerste ik niet, nog steeds niet, dus de volgende dag had ik geen flauw idee over welk liedje het dan wel ging.

Zo moet dat toch ook wel een beetje vergaan met dat mannetje in de kroeg. Zodra hij met zijn notitieblokje is verdwenen, hoor je de mensen elkaar vragen “Wat bedoelde hij nou?”. En het lijkt mij ook wel wat lastig als je ziet dat van de achtste verdieping een Stan Laurel en Oliver Hardy-piano naar beneden komt suizen. Voordat je “Kijk uit, er gaat een piano op je hoofd vallen!!” hebt geschreven…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: