langs het tuinpad van mijn vader

27 apr

Het is feest in het dorp. De Oranjevereniging bestaat 75 jaar, het is bijna 30 april, W.A. wordt koning dus dan weet je het wel. Van de week, tijdens het opentrekken der keukengordijnen, schrok ik wel even.  De buren hadden kans gezien om een reusachtig oranje vaandel en dito vlaggetjes ter decoratie langs hun tuinhek te plaatsen. Dit deed mijn Verre Vriend, Goede Buur-principe  ietwat wankelen. Goed, ieder zijn meug maar hou dat dan zoveel mogelijk binnenshuis. Etaleer dat niet met vreselijke oranje parafernalia in de voortuin. Gelukkig bleek al snel dat niet de buren maar de lokale Oranjevereniging schuldig was aan deze oranje uitspatting. Iedere lantaarnpaal in het dorp was op dergelijke wijze versierd en onze buren hadden de pech dat de enige lantaarnpaal in het buitengebied langs hun erfscheiding stond.

In een weiland van één van de boeren hier werd daags van te voren een gigantische partytent in elkaar gezet. U kent ze wel, type Ridder, met baldakijnen, overgebleven uit de serie Floris van veertig jaar geleden. Kinderen stonden trillend van voorpret achter de hekken de opbouw van minuut tot minuut te bekijken. Er gebeurt hier namelijk nooit wat, hooguit een koe die in de gierput valt of een wietteler die ontmaskerd wordt dus iedere paal die in de grond geslagen werd moest ademloos gevolgd worden.

Na twee dagen stond de tent in al haar glorie en waren er minder romantische toiletblokken op wielen naast de ingang geplaatst. Het dorp was er klaar voor, zaterdag een groots barbecuefestijn! Nu weet de helft van deze bevolking niet eens hoe ze dat moeten schrijven maar ze weten wel wat het betekent. Vandaar dat tegen drie uur zaterdagmiddag al meerdere dorpsgenoten in hun zondagse goed rond de tent slenterden.

Barbecue betekent vreten! Veel, meer, meest. Halve varkens en koeien worden verslonden, weggespoeld met liters bier. Nee, van een beetje Cabernet Sauvignon hebben ze nog nooit gehoord.

Wij zijn er niet bij. Wij behoren tot de import en worden zelfs na jaren nog met een aparte status behandeld. Dat vind ik niet erg. Integendeel. Toen wij hier net woonden beging ik de fout mijn kinderen mee te nemen naar de plaatselijke carnavalsmiddag.. Er zijn heel wat opvoedkundige adviesbureaux en psychologische therapieën tegen aangegooid om de schade bij mijn bloedjes zo goed als kon te repareren. Zoon1 wil nog wel eens schreeuwend wakker worden uit een nachtmerrie met het woord ‘dorpsgeest’ op zijn uitgedroogde lippen.

Sindsdien houden wij ons ver van alle dorpse tradities. Ook hebben wij een advies- en raadgevend bureau opgericht speciaal voor de mensen uit de stad die een failliete boer van zijn boerderij afhielpen. Daar bleek behoefte aan. De oorspronkelijke bevolking snapt dit uiteraard niet. Daarom nodigen wij ze ook nooit uit op onze jaarlijkse buurtbarbecue.

Eén reactie to “langs het tuinpad van mijn vader”

  1. CrashPuppy 30/04/2013 bij 2:51 pm #

    IK voel me in het dorp waar ik woon ook import! Voel me niet eens thuis in het WC! ha ha.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: