danse macabre…

1 sep

 

Sinds een maand of vier heb ik een kale kop. Nee, geen oranje gewaad aan dus niet plots bekeerd tot een of ander Tibetaans  geloof. Puur de pech van een chemokuur die al afgelopen is maar de bijwerkingen helaas nog niet. Daar had ik stukkies over kunnen schrijven, hele grappige zelfs, maar de puf daarvoor ontbrak.

Inmiddels heb ik weer een soort van conditie en kan ik leuke dingen gaan doen zoals met  een club vrienden en vriendinnen op vrijdagavond te gaan dansen bij Joep aan de Waal. Bij Joep, hoor ik u denken, bedoelt ze niet Youp? Nee,  Joep is de missing link tussen de relaxte Flower Power people uit San Francisco en het uitgaanspubliek op een vrijdagavond in dit geval van Nijmegen. Swingend met een bloem tussen zijn tanden draait hij muziek vanuit zijn oude brandweerauto met echte platen en een heuse pick-up!

Voor de brandweerwagen liggen Perzische tapijten, er hangen perkamenten lampen en allerlei truttig huisraad is verzameld in de bus voor het ultieme gedateerde huiskamergevoel. Goed, swingen deden we op die mooie vrijdagavond! Toen ik even een pauze nam tussen twee nummers door kwam er een jonge vrouw naar me toe.  “ Ik móet je even zeggen hoe knap ik dit vind van jou! Dat je dit doet is zo moedig !”

Vertwijfeld keek ik om mij heen. Had ik zonder het te weten een Bengaalse tijger onder het tapijt gewalst? Op tijd een smeulende joint gedoofd? Werd mijn dansen als een knap huzarenstukje beschouwd, qua techniek? Ik keek haar vragend aan want ik had werkelijk geen benul waarover ze het had. Een kale kop went snel, moet u weten.

“ Hoeveel kuren moet je nog”  vroeg ze op een iets te meelevende toon en toen viel bij mij het radioactieve kwartje. Eigenlijk wou ik op dat moment alleen maar zeggen “Waar bemoei  je  je mee?” maar al snel bleek  waarom ze dergelijke interesses toonde in mijn wel- en weezijn. “Ik heb het ook gehad” en vervolgens kon ik haar hele ziektegeschiedenis aanhoren. Gelukkig draaide Joep toen James Brown en kon ik, meelijwekkend als ik blijkbaar was, de dansvloer weer op.

Tegen twaalf uur was het afgelopen en mochten we allemaal ons muiltje opzoeken en richting de uitgang van het feestterrein lopen. Na twee minuten werd ik staande gehouden door alweer een jonge vrouw. Ja, ja, ik voelde me nu gewaarschuwd met blijkbaar een helgeel oplichtend petje. “Wat dansten jullie leuk samen. Zo fijn om te zien! Moet wel heel fijn zijn voor jou” (ik verzin dit niet!). Met de door die vrouwen gezinspeelde vroegtijdige dood, kon ik dan ook niet  anders antwoorden dan “Ja, nu kan het nog, straks niet meer”. Dat mijn ‘straks ‘ nog minstens veertig jaar duurt hoeven zij niet te weten.

2 Reacties to “danse macabre…”

  1. OdetteOdette 02/09/2013 bij 10:18 am #

    Met grote grijns gelezen.

  2. VvS 03/09/2013 bij 6:14 am #

    Nijmegen hè, vol zijige potten met heul veul begrip. Ook allemaal veel te lang in therapie geweest. Of nog. Ik ken dus een paar van dit soort vrouwen uit Nijmegen. Misschien wel de twee in kwestie. Ja, ik heb het dus ook erg Pien!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: