ommetje

6 okt

“Gaan jullie mee een Ommetje maken in mijn wijk”?  “Ja!!” zei ik enthousiast want ik had gelezen over deze avondlijke wandelingen in verschillende wijken van de stad. Bezoekjes aan ateliers, voordragende dichtkunstenaars en bitterballen in het verschiet.

Die avond kwamen wij aan bij het startpunt. Er was nog niemand dus wachtten wij geduldig met een biertje aan de bar. Omdat het startpunt ook een eetcafé was, was het moeilijk inschatten of de nieuwkomers gasten of Ommetjeswandelaars waren. Goed, het echtpaar, gehuld  in matching jassen en wandelschoenen van de ANWB, was natuurlijk een makkie. En ook de twee wat oudere dames met stevige schoenen aan konden we snel plaatsen.

Het werd drukker en ook sneller duidelijker  wie er ging wandelen want het merendeel kenden elkaar. Er werd luidruchtig gezoend en verhalen over vorige Ommetjes dreven voorbij. Toen er echter een man met het voorkomen van de klokkenluider van de Notre Dame binnenkwam, twijfelden wij even.. Zijn voorhoofd en wenkbrauwen hingen zover over zijn ogen dat hij zonder problemen in één van de publicaties van Lombroso had kunnen staan. Toch zoende ook hij de grijze dames.

Op het laatste moment kwam er nog een mevrouw in een rolstoel met bijbehorende hulphond aanscheuren. “Niet aanhalen” stond er op zijn halsband en om dat nog sterker  te benadrukken gloeide er een blauw lampje naast de tekst. Nadat er zich ook nog een bebaarde hippie troubadour incluis gitaar bij ons groepje had gevoegd konden we gaan.

Na vijf minuten arriveerden wij bij een atelier. Toen we alle vijftig binnen waren konden we niet meer voor of achteruit in de kleine ruimte en alom klonk het geluid van brekend keramiek. Tot overmaat van ramp koos de troubadour  dat moment uit om een liedje te zingen over een klok. De zwetende keramist werkte ons jammerend en klagend het pandje uit.

Via een obscuur donker paadje kwamen we bij een grote fabriekshal aan. Vroeger werd daar soep gemaakt, nu kunst.  It’s a small step… De Ommetjes-leider ging onder een lantaarnpaal  staan zodat hij zijn papieren goed kon lezen en al die informatie over ons heen kon sproeien. In zijn enthousiasme zag hij dat naderende blauwe lampje niet. Het blauwe lampje cq hulphond zag de lantaarnpaal als zijn volgende waterplaats en tilde zijn achterpoot al op. Gejoel uit de groep wandelaars redde de Ommetjes-leider van een natte broekspijp. Gelukkig begon de troubadour toen aan zijn volgende liedje, duurde maar anderhalve minuut, beloofde hij.

Na zo’n anderhalf uur begon de aandacht van de groep wandelaars toch wat te verflauwen. Hier en daar werden mobieltjes uit broekzakken gehaald en de jeugdige wandelaars gooiden steentjes op het dak van de palingkwekerij. Bij de volgende stop, de varkensslachterij had men het wel gehad. De troubadour begon aan het volgende liedje maar na vijf seconden had iemand hem, incluis gitaar, al in de Waal gegooid.

Men werd steeds luidruchtiger, auto’s die passeerden gingen angstig langzamer rijden door de dreigende werking die van de groep uitging. Buurtbewoners hingen massaal uit hun ramen toen wij leuzen scanderend en al, op de laatste plek van het Ommetje aankwamen. Cultuurbarbaren als wij waren stampten we op de heilige grond waar de fundamenten van een heuse Romeinse villa lagen, hier en daar klommen baldadige wandelaars in de replica zuilen, Dorisch of Korintisch daar wil ik vanaf zijn, en er werd met graspollen gegooid. Gelukkig mochten we toen terug naar de kroeg. Na drie rondes bitterballen werd het eindelijk rustig in de gelederen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: