Wringen onder moeders vleugels

17 okt

 

Zoon3 vindt dat hij klaar is. Dat merk ik aan alles. Hij wil niet meer in het holst van de nacht opgehaald worden. Nee, liever fietst hij twaalf kilometer in de stromende regen voorbij het middernachtelijke uur. ’s Ochtends strijkt hij zelf zijn outfit voor die dag want daar schijn ik plotseling geen verstand meer van te hebben.

Als ik ’s avonds eens niet thuis ben krijg ik een keurig SMS-je van hem met daarin de vraag of ze zelf wat moeten regelen voor het eten. Hij voelt zich, gelukkig maar, een man van de wereld. Ik zie dat nog even ietsjes minder, zoon3 is de jongste en was eigenlijk altijd ons familie knuffeldier. De moeder in mij is wat trager dan de stuiterende kerel van vijftien in hem.

Gisteravond zouden er vier vrienden langskomen. Eindelijk. Wij wonen namelijk in een,  strategisch gezien,  niet zo’n beste uithoek en zelfs vrienden vonden die afstand een beetje teveel voor een avondje chillen. Vroeger haalde ik die dan op met de auto maar nu hebben ook de vrienden  last van het Grote Zelf Doen Syndroom. Maar goed. Ze kwamen!

Al vanaf half negen ’s ochtends hoorde ik geschuif, gebonk, geritsel van vuilniszakken en rook een frisse allesreinigerlucht op de bovenverdieping. De muren werden ontdaan van de ongeveer vijftig posters en foto’s van uilen en ervoor in de plaats kwamen zijn tekeningen. Geen blote vrouwen, dat moest ik toch effe checken.. In de gangkast vond ik ineens zijn twee lievelings knuffels maar ik zei niks. ’s Middags ging hij op zijn fiets naar de Spar in het dorp hiernaast want de cola die ik gekocht had was van een inferieure kwaliteit, hij moest natuurlijk wel aan zijn reputatie denken.

Aan het begin van de avond kwam hij naar me toe en vroeg of hij de jongens die ouder waren dan zestien een biertje mocht geven als ze daarom vroegen. Nu had ik zulke vragen van zoon1 en 2 nooit gehad en moest ik daar dus even over nadenken. Er van uitgaande  dat zoon3 een eventueel bacchanaal zou voorkomen, stemde ik toe.

Toen ik vanochtend thuiskwam opende ik de deur heel voorzichtig, voorbereid op plassen kots en in coma verkerende jongeren. Je weet maar nooit. Maar de benedenverdieping was schoon en toen ik een steelse blik om zijn kamerdeur wierp stonden daar op het tafeltje twee lege flesjes bier en zes lege flessen cola. De vloer had wel een tapijtje van borrelnootjes en chips.

Hij is er klaar voor. Ik nog niet.

3 Reacties to “Wringen onder moeders vleugels”

  1. Odette 17/10/2013 bij 8:16 pm #

    Pien wat een mooi stukje. X

  2. Karin 18/10/2013 bij 6:53 am #

    Mooi geschreven. Loslaten, ik ben daar geloof ik ook niet zo goed in.

  3. Helen Soler 18/10/2013 bij 7:14 am #

    Ooooh….
    Ontroerend mooi mama.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: