het oog

24 okt

 

Ik heb het niet zo op die moderne betaal- en aanmeldzuilen van tegenwoordig. Eerder vertelde ik al over een stroeve poging om mijzelf de wachtkamer van de polikliniek in te scannen. Sinds ik in het bezit ben van een OV-chipkaart ben ik al één goede vriend verloren die niet meer in mijn gezelschap een bus in wil stappen. Vruchteloos sta ik met mijn magneetstripje te zoeken, wrijven en zwaaien naar het alziend oog van het toestel. Met als gevolg dat er een bescheiden system burn down optreedt en ik zo al maandenlang zwart reis.

Hetzelfde ervaar ik in de toiletten van horecagelegenheden. Vroeger hing daar een duidelijke handdoek, weliswaar wat smoezelig maar hanteerbaar. Nu moet je, om na het handenwassen een papieren handdoekje uit het futuristische apparaat te krijgen, met je hand zwaaien. Geloof me, ik zwaai, doe een solo-wave en sla op de zijkant van het ding maar geen handdoekje. Dan maar mijn handen aan mijn jurk afdrogen terwijl de mevrouw na mij een lawine van papieren handdoekjes over haar heen gespuugd krijgt.

Ook in de grote stad was de automaat waar ik onschuldig een parkeerkaartje wilde kopen, ineens getransformeerd tot een duivelse machine met ‘ ogen’. Om hem te activeren moest ik alweer met mijn hand voor een venstertje zwaaien. Na alles afgezwaaid te hebben dat maar enigszins leek op een venstertje gebeurde er heel erg niets.

Licht zwetend besefte ik wel dat dit apparaat niet voor niets pal voor een bejaardenflat stond. Overal zag ik gniffelende grijze duiven achter hún venstertje zitten. Ze belden elkaar vast via de huistelefoon:  “Jongens, er staat er weer één moeilijk te doen!!” Nadat ik zes keer in verschillende dansbewegingen om de zuil was heen gewaaierd kreeg ik eindelijk het groene licht en mocht ik intoetsen wat mijn verwachte parkeertijd was. Per tik verhoogde je die tijd met tien minuten en ik meende aan een uur genoeg te hebben.

Bij het uitprinten bleek dat ik niet met tien minuten had verhoogd maar met tien Eurocent. Dat gaf mij de mogelijkheid om op tijd op mijn afspraak te zijn. Mits ik daarna binnen vijf negatieve nanoseconden weer terug was bij mijn auto. Moegezwaaid besloot ik niet nog eens rond de zuil te dansen en plakte het bonnetje achter mijn ruit, vertrouwend op het alziend oog in de hemel.

Een kwartier na het verlopen van de parkeertijd kwam ik bij mijn auto aan. Ze waren net bezig met het tweede cijfer van mijn kentekenplaat. ‘Resistance is futile’ zeiden De Borg al in die SF-serie en zo voelde dat ook. De bejaarden hadden dé dag van de week toen de parkeerwacht uit een heel klein demonisch apparaatje een bekeuring te voor schijn toverde. Zonder te zwaaien… Achtenvijftig Euro.

Volgend keer ga ik met de bus. Ow nee, wacht…..

Eén reactie to “het oog”

  1. Odette 24/10/2013 bij 7:46 pm #

    Balen, Pien. Ik ben ook geen apparatenfan… :(

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: