monstertjes

6 nov

 

En weer had ik niet nagedacht vóór ik boodschappen ging doen. Het was woensdagmiddag, nightmare on Appiestreet. Ontbraken dit keer wel  de om voetbal- of dierenplaatjes,  bedelende kinderen, er was genoeg grut om mij vreselijk te ergeren. Als eerste kon ik niet door de toegangspoortjes omdat daar trossen kleine kinderen aanhingen. Een beetje hard rammen met mijn solide boodschappenwagentje verhielp dit euvel maar toch, de toon was gezet.

Overal liepen kleine klierkindertjes en kon ik niet stevig doorstappen in mijn vertrouwde supermarkttempo. En dan de moeders die midden in het gangpad op Sesamstraatachtige wijze meenden te moeten uitleggen dat een kilo zak snoep vandaag niet tot de mogelijkheden behoorde.  Vruchteloos een poging tot gesprek aangaan terwijl het betreffende kind zich vol overgave op de vloer stort met bijbehorend gekrijs.

Ik moest  dan ook vaak de neiging onderdrukken om dat kind in mijn volprezen ijzeren klauwgreep te nemen en zwaar fonetisch als wel in doventaal “NEE” te fulmineren. Maar dat mag niet van die moeders. Zij beginnen liever een discussie met dat satanisch gebroed. Neem van mij aan, nooit discussiëren met kinderen onder de vier jaar..

Jaren geleden toen wij net ont-yupped waren en in de kinderrijke fase zaten, hadden we met nog wat andere jonge-kinderen-echtparen, speciale etentjes bij elkaar thuis. Gulden regel was ; geen kinderen!! Dat ging goed tot we bij het derde echtpaar in kwestie kwamen. Terwijl wij de auto parkeerden zagen we al drie kinderkopjes boven de vensterbank uitsteken. Een hartgrondige vloek ontsnapte mijn lippen maar hoopvol trad ik binnen, er van overtuigd dat de oppas de kinders binnen een kwartier weg zou werken naar boven.

Dat bleek een illusie. Tijdens het voorgerecht luisterden wij allen mee naar liedjes van Gert en Samson en halverwege het hoofdgerecht werden er matrasjes rond de feestelijke dis gedrapeerd. Daarop lagen toen de drie kinderen en van daaruit werd ieder volwassen gesprek in de kiem gesmoord.

Het was vrij snel afgelopen met deze etentjes, we hebben elkaar nog wel eens gezien tijdens een borrel maar daar stond dan een grote bak met snoep. En een Playstation.

5 Reacties to “monstertjes”

  1. VvS 07/11/2013 bij 5:46 am #

    Breek me de bek niet open Pien. Vreselijk herkenbaar. Gisteren kwam hier moeder met jongere zusje van vriendin van dochter haar kind ophalen (klinkt ingewikkelder dat het is). Die kleine was zo vervelend dat ik haar het liefst buiten had gezet.

  2. petraJansen 07/11/2013 bij 12:29 pm #

    Wat is dit herkenbaar! Af en toe is ‘volwassen-tijd’ hard nodig! Wat heb je het leuk geschreven. Zie het helemaal voor me!

  3. Helen Soler 07/11/2013 bij 6:40 pm #

    Blog naar mijn hart. Voelde de ergernis. En tsja… dan wordt mij, ons gezegd dat we zo streng zijn. Erg jammer dan.

  4. Odette 12/11/2013 bij 9:12 pm #

    Klierkindertjes vind ik weer een buitengewoon mooi woord. En zeer herkenbare winkelscène. Of de kindertjes hangen ergens aan of komen met hun handen overal aan, of je struikelt erover. Omdat ze godbetert (excuseer) van voor naar achter links en rechts tegelijk lopen. Ongeleide projectieltjes.

  5. Odette 12/11/2013 bij 9:12 pm #

    Klierkindertjes vind ik weer een buitengewoon mooi woord. En zeer herkenbare winkelscène. Of de kindertjes hangen ergens aan of komen met hun handen overal aan, of je struikelt erover. Omdat ze godbetert (excuseer) van voor naar achter links en rechts tegelijk lopen. Ongeleide projectieltjes.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: