rust zacht, flappie.

25 nov

Het nadeel van huisdieren is dat ze ooit doodgaan. Meestal voor dat je dat zelf doet. En daar zit ‘t ‘m in. Ik herinner mij van vroeger de wekenlange weensessies bij het graf van hamster nummer vijf en konijn nummer twee. Zo had ik ook ooit eens een kanarie in zo’n mooie Minnie Riperton kooi. Loving you has made my life so beautifull, u weet wel. Na één week lag hij dood op de bodem. Ik had hem Jozef genoemd en flikkerde dus destijds meteen van mijn geloof af.

Tijdens mijn jeugd hadden wij een ruwharige teckel, Lotje. Ik vertrok uit huis om op kamers te gaan wonen, Lotje bleef. Tot het moment dat zij de Nijmeegse buurt verruilde voor de eeuwige jachtvelden.

Mijn vader was net in die tijd bezig om de tuin om te toveren tot een waar bloemen- en plantenparadijs waar een teckelgraf niet echt in paste. Dus toog hij met het lijkje richting bossen. Je wilt zo’n lieve hond toch een plekje geven waar die zich prettig had gevoeld.

Vervelende bijkomstigheid in die tijd was de ontvoering van Gerrit-Jan Hein. De politie had een vermoeden van de plek waar de onfortuinlijke man was begraven en zocht in die contreien. Mijn argeloze vader kwam met een uitvouwbaar campingschepje het bos uitlopen. Het duurde wat langer voor hij thuis was.

Bij de woning waar ik de laatste paar jaar woonde hoorde een tuin die groot genoeg was om alle overleden huisdieren een passende plek te geven. Als eerste ging Bram, de Cairn Terriër. Ik kwam op mijn verjaardag de trap aflopen en vond daar onderaan zijn moegestreden lichaampje als kadootje. Omdat ik zeker wist dat mijn zonen zijn verscheiden als excuus zouden aanvoeren om niet naar school te hoeven, krulde ik zijn lijfje netjes in zijn mandje. “Stt, Bram slaapt nog”.

De volgende hond konden we  op een zondagmiddag ophalen bij de dierenambulance. Omver gereden op de dijk, gelukkig herkenden wij het riempje. Dit keer konden wij het leed niet verbloemen voor de zonen en werd er gezamenlijk een graf gegraven in de tuin. Toen wij het lichaampje zachtjes in het gat lieten zakken liep zoon2 wel geëmotioneerd weg. “Het is niet om aan te zien” snikte hij.

Na deze hond volgden er helaas nog meer. Om maar niet te spreken over dode hamsters, konijnen en zielige, uit het nest gevallen vogeltjes. Allen kregen een plaats tussen de bloemen zodat ik ieder jaar bij het omspitten van de aarde weer op een verrassing kon rekenen. Dat houdt tuinieren zo spannend ! Gelukkig was zoon3 toen net in zijn botten en skelettenfase.

3 Reacties to “rust zacht, flappie.”

  1. VvS 25/11/2013 bij 8:55 pm #

    De tuin bloeit zoveel mooier op de plekken waar de lijken liggen. Ik had ooit een grasveld met twee plekken waar de vegetatie zo anders was. Er bloeiden caviabloemen.

  2. Odette 25/11/2013 bij 8:57 pm #

    Hoewel een verdrietig onderwerp heb ik je stuk met een grijns gelezen. Zeer herkenbaar. Op alle fronten. ;)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: