tien minuten

10 dec

 

Omdat zoon3 eigenlijk niet zo’n heel fantastisch rapport had besloot ik dan toch maar eens een ouderavond cq tien-minuten-gesprek aan te vragen. Dat was nooit eerder nodig geweest bij hem. Zeg nou zelf, met goede cijfers offer je echt je avond niet op. Dus kruiste ik een ‘Ja ‘ aan achter Mentorgesprek.

Door ervaringen met het onderwijzend personeel van zonen1 en 2 wist ik inmiddels wel dat ik de gemiddelde docent van tegenwoordig makkelijk tot één van mijn kinderen kon rekenen, qua leeftijd dan. Ze worden steeds jonger, in het ziekenhuis is dat overigens ook zo maar dat is een ander verhaal/ stukkie.

Zoon3 had dit jaar een man als mentor en op mijn vraag wat zijn leeftijd was zei hij “Oud, een jaar of veertig”.  Kuch… Voor de zekerheid trok ik toch mijn korte jurkje met diep decolleté aan, alles voor de toekomst van mijn zonen.

In een muf ruikend trappenhuis, met hier en daar verfrommelde rapporten, klauterden we een etage of drie omhoog. De mentor stond ons al op te wachten en we mochten meteen plaatsnemen in het lokaal. ( wiskunde, de obligate Escherposters ontbraken uiteraard niet.)

Big screen, full colour was het rapport van zoon3 geprojecteerd op een witte muur terwijl ik het thuis nou juist achter de boeken had weggemoffeld. De mentor keek van de muur naar zoon en vroeg “Wat denk je hier aan te gaan doen?” ( Dit is een verwant van de vraag “Wat vind je er zelf van?” bij functioneringsgesprekken die eigenlijk wettelijk verboden zou moeten worden. De vraag dan, hé?)

Uiteraard stak zoon3 toen het bekende riedeltje af, beter vooruit plannen en meer zijn best doen. Binnen tien minuten stonden we weer op de gang nadat ik voor de zekerheid nog even met mijn rood gelaarsde benen had gewapperd.

Op de terugweg hoorde ik zoon3 achterin de auto gniffelen tegen zijn mobiel. Collega scholier kwam ook net van de ouderavond. Zijn ouders hadden om een onderzoek door de schoolpsycholoog gevraagd omdat zoonlief teveel chaos in zijn hoofd zou hebben. Snikkend van het lachen SMS-te het vriendje: “Wha ha! Ik doe gewoon geen flikker!!”

Ik heb ooit eens een rapport met zes onvoldoendes gehad. Met mij is het ook goedgekomen. Daar houd ik me maar aanvast.

3 Reacties to “tien minuten”

  1. John De Clerck 10/12/2013 bij 9:13 pm #

    Ik was ook geen held op school. Maar ook met mij is nog aardig goed gekomen.

  2. Bart 10/12/2013 bij 10:28 pm #

    Ik verdien mijn brood in mijn eigen bedrijfje, dingen doend waar ik nul komma nul diploma’s voor heb. Gaat ook. Diploma’s zijn highly overrated.

  3. Johan 11/12/2013 bij 1:27 pm #

    Werd er gestraft met een pak slaag over vaders knie bij thuiskomst? Waarom heb je dit niet bij zoon uitgevoerd?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: