wie de schoen past…

18 dec

Zoon3 had sinds een maand of drie een bijbaantje. Bij een schoenendiscount, tien kilometer verderop. Hij hoefde niet iedere week te werken maar hier en daar een donderdagavond of een zaterdagmiddag. Tijdens het sollicitatiegesprek werden hem vragen gesteld als “Waarom wil je graag bij ons werken?”  als betrof het een levensdoel. Hij antwoordde politiek correct dat hij het leuk vond om mensen te helpen ( ja, ja, uit de losse pols) en dat stukje van geld verdienen liet hij wijselijk weg.

Na een korte inwerkmiddag ( hij zit op de Havo dus hoe moeilijk kan het zijn?) ging ons middenstandertje aan de slag. Zijn te verdienen salaris had hij inmiddels al drie keer uitgegeven dus An Die Arbeit! Helemaal ingesteld op lispelende ouwe mevrouwtjes die hun maat niet konden vinden, slingerde hij zich op zijn fietsje en vertrok richting dorp in een heus  echt bedrijfs poloshirtje.

De eerste donderdagavond viel een beetje tegen. Geen dringende mensenmassa’s die hem om raad en bijstand vroegen en tegen half negen moesten ze gaan “Neuzen”.  Ja, ja, ik heb ook gevraagd of ik hem goed verstaan had, hoor!  Maar “Neuzen” bleek een algemeen aanvaardde term in de discount schoenhandel te zijn voor het netjes terug plaatsen van schoenen in de opengeklapte dozen.

Wel had hij een oud mevrouwtje geholpen die om een pas-sok vroeg. Groen als hij was, fluisterde hij witjes om zijn neus tegen collega-bijbaantje-jongen om hulp. Collega-bijbaantje-jongen wees naar een schurftig bosje sokken dat boven aan het rek hing.

Goed, zoon3 werd in die drie maanden her en der ingeroosterd en ik waste braaf iedere keer het heus  echte bedrijfs shirtje. Tot een week geleden. Zoon3 kwam ietwat ontstemd de woonkamer binnen en zei: “Ik denk dat ik mijn baan kwijt ben.” Wij kijken nergens meer van op in deze crisistijden maar waren wel benieuwd waarom.

Wat bleek, ons bijbaantjeskind had van de filiaalmanager een toets/ kennisproeve, wat u wilt , van drieëntwintig modules meegekregen om te maken en binnen twee dagen in te leveren. Na twee uur had zoon3 anderhalve module af. Hij moest antwoorden zoeken bij vragen als “Hoelang duurt een orthopedische opleiding?”, “Hoe is de menselijke voet opgebouwd?”, “Wat te doen met een klant die blaren heeft? “ en “Hoe wordt een steunzool gemaakt”.

Ik geloof dat ik al vertelde dat hij bij een schoenendiscount werkt.  Niet Fred de la Bretonniere of zelfs maar Mannfield. Neen, een zaak waar je naar toe gaat als je gympies zoekt die een half jaar meegaan of regenlaarzen.

Zoon3 kreeg te horen dat als hij zijn toets cq schoenproef niet binnen vierentwintig uur inleverde, hij zijn baantje wel kon vergeten.  Ik moest heel erg lachen. En ik had zin om die filiaalmanager van net twintig met een vers VMBO diploma, eens flink om de oren te slaan. Met een schoen, uiteraard.

Morgen gaat zoon3 naar Appie. Misschien kunnen zij nog een weekendkracht gebruiken.

4 Reacties to “wie de schoen past…”

  1. VvS 18/12/2013 bij 8:15 pm #

    Te leuk!!!

  2. jannyzeeland 18/12/2013 bij 8:22 pm #

    Ach toch , valt niet mee. Om zo,n filiaal baasje te behagen . Maar gelukkig nieuwe kansen.

  3. Anoniem 19/12/2013 bij 9:10 am #

    Uitmuntend. Ik ga nu vaker naar Scapino.

  4. Odette 20/12/2013 bij 10:30 pm #

    Geweldig. Tja. NL op zijn breeds opgeleid. Vroeger leerde ik ip school dat de mens (ch) voor 80% uit water bestaat. Niks! Tuttuttut. Heden ten dage bestaat de mens voornamelijk uit papier en plastic. ;)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: