mijn zoon de kruimeldief

27 dec

Vanochtend ging veel te vroeg de telefoon. Op zo’n tijdstip dat je automatisch denkt “Wie is er dood?” Alle mannen lagen nog te slapen, zoon3 sliep bij een vriend dus gokte ik oma. Het bleek het politiebureau in Arnhem te zijn. Wel ongeveer hetzelfde shockeffect. Of ik de moeder van zoon3 was? In een nanoseconde flitsten er allerlei scenario’s door mijn hoofd, van straalbezopen van de straat geplukt, ontvoerd en verkocht aan enge mannen tot illegaal vuurwerk afknallend slachtoffer.

Zoon3 was samen met vriend1 staande gehouden omdat ze fietsend en al nog een derde fiets meesleepten. Ook had zoon3 een betonschaar in zijn handen. Ja, dat ziet er verdacht uit tegen vijf uur in de ochtend. De verklaring die zij gaven voor het in bezit hebben van een ouwe fiets met opengebroken slot werd niet geloofd en ze moesten mee naar het bureau. De agente zei dat ze zouden bellen als zoon3 klaar was.

Daar zat ik dan. Ik voelde me een beetje witjes en uiteraard kon ik me niet voorstellen dat mijn kind een oude fiets zou stelen. Of ander ergs verkeerd doen. De uren verstreken en inmiddels had ik al vijf taarten met een vijl er in gebakken, een strafplan opgezet en me opgegeven voor de zelfhulpgroep ‘Ouders van jonge delinquenten’. Ik was ook een beetje misselijk.

Tegen twaalf uur werden we gebeld en moest wederhelft naar het bureau om aanwezig te zijn tijdens het verhoor. Toen ze om twee uur nog niet terug waren gleed ik langzaam doch zeker in een opvoedkundige depressie. Waar was ik de fout ingegaan? Toch dat ene wijntje tijdens de zwangerschap? Had ik criminele genen? Kwam mijn kind aandacht tekort?

Eindelijk kwam hij thuis, mijn zoon, de seriemoordenaar, met een wit snoetje. “Nou, vertel maar “ zei ik. En dat deed hij. Hij was met twee vrienden vrolijk van het ene adres naar het andere aan het fietsen geweest. Jolige stemming zeker nadat ze bij een afvalcontainer een oude kruimeldief en de restanten van een keukenblender vonden. Ja, ik weet ‘t, je moet jong zijn om daar de lol van in te zien, een kruimeldief als zogenaamd laserpistool gebruiken.

Toen ze bij het huis van een andere vriend aankwamen brak het sleuteltje van de fiets van vriend2 in het slot af. Geen nood, zoon3 fietste snel naar ons huis en haalde daar de betonschaar uit de schuur. Dit duurde allemaal wat langer en vriend2, de ondankbare hond, was alvast lopend naar huis. Zeker de beroerdste niet, besloten zoon3 en vriend1 toch zijn fiets mee te nemen naar het belendende dorp alwaar overnacht zou worden. En toen ging het mis.

De langs rijdende politieauto zag die twee jongens met drie fietsen voorbij komen en de betonschaar stak overduidelijk uit de rugzak van zoon3. Daarnaast had vriend1 ook nog eens de pech een wat donkerder vel te hebben dan de gemiddelde Nederlander en dan zie je er blijkbaar verdachter uit.

Maar toen de agent met een ‘AHA-kreet’ die ouwe kruimeldief uit de tas haalde was het een uitgemaakte zaak. Hup, mee naar het bureau! Zes uur duurde het voordat het ze eindelijk duidelijk werd dat hier sprake was van een misverstand.

Vanavond heeft zoon3 een feestje. Gelukkig staat zijn fiets nog op het politiebureau. Mag ik hem lekker halen en brengen. En kan ik uitslapen morgenochtend.

Eén reactie to “mijn zoon de kruimeldief”

  1. axelles 04/01/2014 bij 8:25 am #

    Mens mens wat een toestand….
    Toch een fijn idee dat er zo goed op onze kruimeldieven gelet wordt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: