een tandje hoger

11 feb

Op de vroege maandagochtend zat ik startklaar naast de telefoon om om half negen mijn tandarts te bellen. Ik had door veel alcohol het weekend kunnen overleven maar dat mocht want ik was jarig. Maar nu, maandag, wilde ik diezelfde dag nog van mijn kiespijn af. Vreemd genoeg was op dat moment mijn pijn bijna helemaal verdwenen zodat ik stiekem overwoog geen afspraak te maken. Dit is overigens een bekend fenomeen. Klachten verdwijnen spontaan bij het naderen van een ziekenhuis of praktijk, net zoals de afspraak met de kapper. Op de dag dat je gaat zit je haar ineens hartstikke goed..

Gelukkig kon ik diezelfde dag nog langskomen, om half vijf ’s middags en ik installeerde me dan ook met een doosje paracetamol op de bank met een dekentje, want zielig. Ik ken mijn tandarts en ik wist dat hij een zenuwbehandeling zou voorstellen. Nou, van mijn zenuwen blijf je af dus ik was druk bezig met het opstellen van mijn betoog waarom. Ik ging voor de extractie, niemand gaat in mijn zenuwen boren en schrapen. Bovendien was het toch een rot kies dus, hup, weg ermee. Weinig wetenschappelijk onderbouwd stapte ik tegen vier uur in de auto.

Met mijn rozenkrans in mijn handen betrad ik prevelend de wachtkamer. Daar was het onaangenaam druk. Moeders met kleine kinderen en een stuk of drie pubers. Dat verwacht je niet, pubers hebben de neiging weg te rennen van nare dingen maar ze zaten er wel. Door hun zenuwen, ja, ook zij, kuchten ze echter om de driekwart seconde met elkaar een mooi angststaccato. Ik liet de rozenkrans op snel tempo door mijn handen ritselen.

Na een half uur was ik aan de beurt. Het kostte me nog eens een half uur om mijn tandarts ervan te overtuigen dat ik echt, heel bewust, voor een extractie koos. Hij mocht onder geen beding  aan mijn zenuwen komen en daarmee uit. Pas toen ik beloofde het niet aan mijn vader te vertellen, dat was zijn oude professor, ging hij akkoord. Als broeders in het kwaad verzonnen wij het verhaal dat ik de kies zelf had getrokken. In het schuurtje, met een oude nijptang.

Nadat hij voldoende anesthetica om een nijlpaard omver te krijgen had ingespoten, kwam mijn tandarts met zijn grote bak rammelende tangen en nog enger gereedschap aanzetten. Mijn rozenkrans brak doormidden. Voor de zekerheid deed ik mijn ogen dicht zodat ik de eventuele betonschaar niet over mijn netvlies zou zien glijden.

Maar in een oogwenk was de vermaledijde kies eruit. Goed, de kroon die erop zat versplinterde nog eerst als hagel in mijn keel zodat ik nog dagen erna verdwaalde visgraatgevoelentjes had maar dat was peanuts vergeleken bij de pijn in de week er voor.

Maar de kies was weg en zo ook de pijn. Ik had nu wel een krater, formaat Grand Canyon, in mijn mond. Wat ik daar mee moet ga ik nog opzoeken in mijn cursus Tandartsassistente. En hopen dat mijn vader me niet onterft want anders heb ik niet eens geld om er wat aan te laten doen.

2 Reacties to “een tandje hoger”

  1. SARA 11/02/2014 bij 6:14 pm #

    au, au, ik heb met terugwerkende kracht met je te doen!

  2. Vrouwke van Es 12/02/2014 bij 10:57 am #

    Pien, wat is er mis met een zenuwbehandeling. Ik wil dat weten, want ik had er al een paar waarvan eentje niet echt goed is afgelopen. Ik ben graag goed en volledig geïnformeerd!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: