“Alles naar wens, mevrouw?”

16 feb

 

Bestel je in een restaurant nietsvermoedend de “beenham met zuurkool’. Ober Luc probeert je nog te waarschuwen door te zeggen dat er een heus bot in zit en veel vet. Maar door al het geroezemoes versta je hem niet en denk je dat hij “dat is vet”, als in cool, zegt.

Na de obligate stokbroodjes met kruidenboter en knoflookdip arriveert dan eindelijk het hoofdgerecht. Tafelgenoten krijgen bordjes met  keurige kalfslapjes en bescheiden varkenshaasjes met honingsaus en tijm. Ik kijk reikhalzend uit naar het mijne maar zie alleen een serveerster met een steekwagentje lopen. Ongeduldig trommel ik met mijn vingers op het tafelblad. Tot de serveerster met het steekwagentje naast mij stopt.

Met behulp van ober Luc tilt zij een schaal van Olympische grootte omhoog met daarop mijn beenham. Steunend van de inspanning wordt het hoofdgerecht voor mijn neus gedeponeerd. Om mij heen hoor ik besmuikt gegiechel, de tafelgenoten trekken groen weg van jaloezie en ober Luc zegt: “Ik heb je gewaarschuwd”. Voor mij ligt gewoon een half varken met twee frivool uitstekende botten eraan.

Maar ik laat mij niet kennen! Maak met mijn bestek een messenslijpgebaar en val triomfantelijk aan. Na vijf minuten voel ik mij Asterix, zonder toverdrank en mét zo’n gigantische everzwijnenbout. Na vijftien minuten kan ik niet meer en smeek mijn tafelgenoten of er met borden geruild kan worden. Zij hebben inmiddels  de kalfslapjes en varkenshaasjes verorberd en ik zit nog met een empirische varkensbil.

Ook de tafelgenoten lukt het niet om de bil tot het bot af te kluiven en naarstig schuiven zij mijn bord weer op mijn plek. Want, o wee, als ober Luc er achter komt dat je niet alles hebt opgegeten! Dan moet je voor straf afwassen in de keuken!

Ik besluit creatiever met de bil om te gaan en laat voorzichtig een groot stuk in mijn handtasje glijden. In de bak met plastic planten is ook nog wel wat ruimte en mijn laarzen met wijde schacht kunnen ook nog wel wat hompen vlees verstouwen. Na een omweggetje naar de toiletten waar ik een half kilo ,netjes verpakt in zo’n maandverbandzakje, in de prullenbak kieper, is het bot redelijk kaal geknaagd en wacht ik met spanning de komst van ober Luc af..

Goedkeurend knikt hij en pakt de giga dekschaal van mijn place-met. Wel is hij teleurgesteld als niemand  het gebruikelijke kaasplankje met port besteld. Wij rollen het restaurant uit, knopen springen spontaan van broeken en jurkjes staan angstaanjagend strak. Voorlopig hoeven wij  niks meer.

Eén reactie to ““Alles naar wens, mevrouw?””

  1. petraJansen 16/02/2014 bij 7:42 pm #

    Ik krijg een beetje een vol en benauwd gevoel van jouw stukkie! Haha, ik zie je aanrommelen! Goed geschreven!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: