Effe lekker weg!!

17 feb

Zoon3 heeft het al een aantal weken over zijn geplande zomervakantie in België met vrienden en vriendinnen. Daar is uiteraard geld voor nodig vandaar dat hij alle supermarkten binnen een cirkel van vijftien kilometer heeft aangeschreven voor werk. Ondertussen heeft hij vijfenveertig Euro nodig voor de aanbetaling maar die kan ik hem nog net voorschieten.

Vanavond kwam hij met laptop en al naar beneden om de foto’s van het te huren huisje te laten zien. Ik stond versteld. Slaapkamers met luxe bedden, keukens groter dan de mijne en woonkamers helemaal ingericht volgens de laatste trends. Overal linnen en houten letters op dingen zodat zelfs een Alzheimer patiënt zou weten waar hij de tijdschriften, het bestek, de sleutels én de theezakjes moest opbergen.

In een ver verleden huurden wederhelft en ik, samen met een bevriend echtpaar plus baby van negen maanden voor een weekendje een huisje in België. Via een obscuur klein advertentietje in de Telegraaf. (Van de buren. De Telegraaf, niet het huisje) Afgaand op de omschrijvingen, landelijk gelegen, natuur en zo, dachten wij een prettig onderkomen gevonden te hebben.

Niets was minder waar. Wij troffen een krottige semi-bungalow aan op wat wel  de gemeentelijke vuilstort leek. Onder het klemmende keukenraampje bevond zich de verzamelplaats voor alle vuilniszakken van alle vakantiegangers aldaar. Nou waren wij wel wat gewend door jarenlang kamperen dus, hop, huisje in en een lekkere fles wijn drinken.

Het interieur van het veredelde krot liet meer dan te wensen over. Twee overmatig gebruikte tweepersoonsbedden en een vloer die zo goor was dat wij uiteindelijk dekens over de grond drapeerden zodat baby van negen maanden rustig kon rondkruipen zonder iedere vijf minuten een tetanusinjectie te behoeven.

Het plaatsje heette Baraque de Fraiture, desalniettemin hebben wij toen geen frietkot gezien. Het enige vertier dat wij konden vinden was een compleet verlaten, spookachtig pretpark. Daar kropen wij onder de hekken door en speelden rodeo cowboy op een schimmelige, in de steek gelaten nepstier.De baby van negen maanden propten we in het meest stabiel uitziende stoeltje van de draaimolen en slingerden hem handmatig rond.

“Ik hoop wel dat er een zwembad in de buurt is” droomde zoon3 verder..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: