de buurman met zijn heggenschaar

24 feb

 

Een jaar of vijftien geleden woonden wij in een dorp op het laatste gaatje van de Bible Belt. Het huis dat wij daar kochten werd voorheen bewoond door een echtpaar met elf kinderen. Tegen de tijd dat moeders beviel van kind twaalf, baarde oudste dochter het eerste kleinkind. Om u een idee te geven.

Dat kenmerkt lichtelijk de sfeer die hing in dat dorpje in de Betuwe. Uiteraard wasten wij onze auto’s niet op zondag en lieten de buren, die geen tv mochten kijken, rustig aanschuiven achter het grootbeeld. Geen heidense feesten, wij kabbelden rustig voort met de dorpsgeest, eventuele uitspattingen begingen wij in het naburige Tiel.

Wij woonden midden in het dorpje in een oud keuterboerderijtje. Dientengevolge hadden we een lap grond achter het huis waar je u tegen zei. Deze lap was aan beide zijden afgeschermd door een meters hoge haag en wij genoten van de privacy. Links woonde de hoofdmeester van de lagere school en rechts stonden drie nieuwbouwwoningen. Goed, nieuwbouw uit de jaren zestig maar toch.

Op een zonnige zomerdag zat ik, hoogzwanger, in het achterste gedeelte van de tuin. Daar was de moestuin en de zandbak plus schommels voor zoon1 en 2. Plots klonk rechts van mij een hels gezaag! En in de heg van zo’n dikke twee meter ontstond een gat. Nou woonde aan die kant een brave buurvrouw die echter een ontspoorde zwager tijdelijk in een caravan in haar tuin had geparkeerd. En die stond daar, op een keukentrapje, míjn haag te kortwieken!

Dat vond ik niet fijn. Edoch, rustig hees ik mijn hoogzwangere nijlpaardlichaam uit de tuinstoel en liep naar de plaats des onheils. “Goeiedag, buurman. Wat ben je aan het doen? “ vroeg ik beminnelijk. “Die heg is te hoog! Ik krijg geen licht in de caravan!” sprak een stem door het lover. Het was mijn heg. Het was mijn grond. Dus langzaam kroop er een giftige slang in mij omhoog.

Nou ben ik meestal verbaal niet zo aanvallend dus in dit geval zei ik “Maar vriendje, dit is mijn heg waar je nu in zit te snoeien”.  Dat had ik niet moeten zeggen. Als een satanische derwisj sprong de man op zijn keukentrapje op en neer en begon met de heggenschaar naar mij uit te halen. “Vriendje?!! Ik ben godverdomme je vriendje niet!!” En de schaar ging agressief de heg in.

Ik droop af, schuifelde met mijn twee kinderen plus ongeborene mijn huis in. Daar belde ik de politie. Ik werd tenslotte bedreigd met een heggenschaar. Ze kwamen niet. Toen wederhelft ’s avonds thuis kwam spande hij een geniepig ijzeren draadje in de heg zodat bij een volgende snoeibeurt de heggenschaar in ieder geval zou sneuvelen.

Zes maanden later gingen we toch maar verhuizen.

Eén reactie to “de buurman met zijn heggenschaar”

  1. petraJansen 24/02/2014 bij 8:03 pm #

    Hè, jasses! Wat een enge vent! Beetje thrillerig stukje! Gelukkig loopt het goed af! Ik kan straks gewoon slapen! Topstukkie!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: