Moesttuin of moestuin?

28 mrt

 

Mijn vader, de ongekroonde koning van de tuinierende familieleden onder ons, sprak een doodvonnis uit over mijn moestuin. Door omstandigheden was er zo’n kleine twee jaar niets aangedaan en dan is het gauw een woestenij, zeker hier in het buitengebied. “Vergeet het maar, je kan beter op een andere plek een nieuwe moestuin maken”.

Ik keek met trillend ooglid naar mijn eens zo gekoesterde super biologische stukje grond. Ooit plantte ik een aangewaaid stekje van de hop. Leuk, dacht ik. Wat sierlijk gekronkel langs het authentieke schapenhekje. Heeft u ooit de film Body Snatchers gezien met Donald Sutherland? Nou zoiets, de hop ontpopte zich als een niets ontziend groen wurgmonster, liters zoutzuur goot ik rond zijn wortels maar het beest was niet uit te roeien.

Daarnaast had ik uiteraard te kampen met de haagwinde, een metershoog slingerende sliert met grote witte bloemen. De wortels van dit kreng kregen buitenaardse afmetingen vlak onder het grondoppervlak en zo’n drie meter de diepte in. Pispotten noemde mijn oma de bloemen en na een jaar of twee hopeloos bestrijden vond ik dat ook.

Neem de onvermijdelijk voortwoekerende brandnetels en de , uit de bloementuin overgesprongen, Canadese guldenroede ( zet deze plant nooit en te nimmer in uw bloemenperken! Het is de satan!!) en het plaatje van zestig vierkante meter groen en bruine droefenis was compleet. Vandaar dat vaderlief somber hoofdschuddend de ravage bekeek en adviseerde om de boel maar plat te branden. Nee, dat was zelfs nog te veel moeite, gewoon niet meer naar kijken! “Hier kun je niks meer mee, Pien”.

Kijk, dat moet je nou net niet tegen mij zeggen. Dan gaan al mijn stronteigenwijze stekels recht overeind staan en roept iedere groene vezel in mijn lijf: “Dat zullen we nog wel eens zien!!!”.  Gister vertrok hij voor twee weken naar Italië en vanochtend stond ik bij het krieken van de dag klaar voor de ingang. Tenminste dat gokte ik, het was een beetje moeilijk te zien. Gewapend met kapmessen, hakbijlen en snoeischaren slaakte ik een oerwoudkreet en begon.

Mijzelf gestaag door de bush heen klievend verwachtte ik ieder moment een gestalte tegen te komen die dan “Doctor Livingstone, I presume?” zou zeggen. Dat gebeurde niet, wel vond ik een allang verloren gewaande kruiwagen en een ruggengraat.  Een behoorlijk grote ruggengraat zodat ik ineens monsterachtige geluiden meende te horen in de takkenbosjes voor mij. (Body Snatchers, weet u nog?)

Gelukkig verscheen toen zoon1 in de door mij reeds uitgehouwde brandgang. Hij werkte het snoeiafval de moestuin uit en ontstak een zinderend kampvuur. ( Als ze een fikkie mogen stoken komen ze altijd helpen. Gratis tip) Eén kwart is nu neergesabeld, morgen ga ik verder met de rest. Ik heb nog twaalf dagen voordat Hendrik-Jan de Tuinman weer terug is!

 

5 Reacties to “Moesttuin of moestuin?”

  1. Odette 28/03/2014 bij 6:48 pm #

    Haat aan het zevenblad. Tip 2: schoonmaak azijn. Met een plantensproeier. Roei je het hele zootje uit. ;)

    • pienbetuwe 28/03/2014 bij 6:56 pm #

      Raar maar waar, ik heb in deze tuin nog nooit last gehad van zevenblad. Knock on wood.

  2. Jet 28/03/2014 bij 7:00 pm #

    You go girl!!!

  3. petraJansen 29/03/2014 bij 12:44 pm #

    Goed zo, Pien! Zet ‘m op! Jij kan dat!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: