vleesch noch visch

16 apr

 

Vis moet je liggen. Je houdt ervan of niet. Ik ken mensen die bij het idee al gruwelen. Mijn broer bijvoorbeeld komt niet verder dan een blikje tonijn. Ik zelf doe vis met mate maar met veel geurige en overheersende saus erbij. Daarom is ook de volksvreugde van het Nieuwe Haring Moment mij volkomen vreemd. Om de zoveel jaar probeer ik het weer maar eindig altijd met een mond vol rauwe vis die ik zelfs met god’s wil niet doorgeslikt krijg.

Soms doe ik een rolmops maar heb dan weken lang enge dromen waarin aliënachtige wezens zich via mijn buikwand weer naar buiten persen. En zo had mijn tante zich eens uitgesloofd op een heerlijke zalmsalade bij een etentje. Eén van de mannelijke gasten schepte daarvan wat op zijn bord en sprak de onsterfelijke woorden: “Het ruikt naar kut”.  Ik bedoel maar. Een stukje kibbeling a la, maar niet meer.

Ooit was ik met paps, mams en broertje op vakantie in Bretagne. De tent stond en voortvarend stevenden mijn ouders af op een authentiek visrestaurantje met ons in hun kielzog. Bij het bestuderen van de menukaart gaven zij schamper af op onze keuze, friet! “When in Rome , do as the Romans do” spraken zij cultuurnuffig. En bestelden voor hunzelf een bord Fruit de Mer.

Onze dampende bordjes friet arriveerden en snel daarna de schotels voor mijn ouders. “Grappig “zeiden ze nog, “Wat leuk geserveerd op zo’n bergje ijs.”  Mijn vader stak hongerig een schelpachtig diertje in zijn mond dat er meteen weer uitgleed via een verholen servettengebaar.  Verbijsterd keek hij mijn moeder aan. “Het is allemaal koud” siste hij vanachter zijn hand. Broerlief en ik gniffelden stiekem vanachter onze berg friet.

Mijn ouders hebben de berg koude glibberige zeeschatten moedig naar binnen gewerkt. Pas na tien jaar durfden ze dit te vertellen. Alsof wij niks in de gaten hadden gehad, de helft van onze frietjes werd weggekaapt als we even niet keken.

Het kan altijd erger. Zo was ik afgelopen weekend op een internationaal filmfestival. Eén van de thema’s was voedsel. In zaal 1 werden heerlijke lokale worstjes en bio kaasjes geserveerd, compleet met een bruisend biertje. Ik zat in zaal 2. Sprinkhanenchips en wormenkoekjes. Na afloop toch maar even naar de McDonalds gegaan voor een McFISH…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: