“kunt u mij de weg naar Harlingen vertellen, meneer?”

28 apr

 

“Blijven jullie maar lekker zitten dan haal ik een grote berg friet uit het restaurant” zei ik op de terugweg van Vlieland naar Harlingen. We zaten op de veerboot en waren nog een beetje wankel ter voet en been door de festiviteiten van de Koningsdag op het eiland. Dat was een belevenis apart. ’s Ochtends werd ik wakker met mijn jurk binnenstebuiten aan en twee ontvelde knieën. Maar dank zij een meer dan voedzaam en overdadig ontbijt waren wij tegen het middaguur in staat de barre thuistocht te aanvaarden. Als makke lammeren werden we langs dranghekken richting de boot gedreven.

Na vijftien minuten vertrokken we en na dertig minuten waren we het eens dat de boot toch echt meer heen en weer schommelde dan op de heenweg. Om te voorkomen dat onze gelaatskleur van licht- naar donkergroen zou kleuren stelde ik voor wat proviand te halen in het Self Service Buffet. Met grote pijlen stond het buffet aangegeven dus met een ware zeemanstred vond ik de weg en sloot achteraan in de meterslange rij.

Ik bedacht mij wel om op de terugweg een shortcut te nemen want op één of andere manier was ons gezelschap in de Familie Salon gestrand. Gratis tip: Ga nooit of te nimmer op een afdeling met de naam Familie zitten. Hier bevindt zich namelijk altijd een kudde hyperactieve vervelende kutkindertjes  die hard heen en weer rennen, niet luisteren naar hun ouders, om de vijf minuten met hun vingers tussen de schuifdeuren komen en uiteraard vier keer per uur van het gietijzeren nostalgische trappetje lazeren.

Dat in gedachten besloot ik om straks via de achterkant van het schip naar beneden te gaan dan hoefde ik niet balancerend met dienblad kinderen ontwijkend ons tafeltje te vinden. Toen ik na twintig minuten eindelijk de berg friet en salades kon afrekenen stapte ik voortvarend in de tegenovergestelde richting waar ik vandaan kwam.

Nadat ik voor mijn gevoel evenveel trappen was afgedaald als op de heenweg naar boven, opende ik een deur en stapte het dek op. In eerste instantie herkende ik niks ondanks het feit dat er vlak voor mijn voeten een kind een bloedlip viel. Na nog wat meters tussen tafeltjes door te zijn gezwalkt besefte ik dat dit niet de goede verdieping was. Terug dan maar en nog een trapje naar beneden nemen. In plaats van vertrouwde gezichten zag ik slechts toiletten, een geheim verstekelingenhokje en de motorruimte.

De frieten begonnen er al wat klef uit te zien en ik liet een spoor van rucolablaadjes achter voor het geval dat. Balancerend met mijn dienblad werkte ik me uit de krochten van het schip. Een licht gevoel van paniek overviel mij. Weer over het verkeerde dek lopen durfde ik niet, de mensen zouden vast gaan lachen en mij honend na wijzen! Toen, als door een goede zeegod gezonden, kwam er een man met een overhemd van de rederij langs. Onnodig te zeggen dat ik mij met dienblad en al als een mossel aan hem vast klampte en smeekte om de verlossende route naar de Familie Salon.

Via geheimzinnige deuren en onzichtbare gangetjes bracht hij me terug naar het Familie Dek en gelukkig vond niemand het erg dat de frietjes een beetje koud waren.

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: