take the long way home..

29 apr

 

Heeft u dat nou ook? Rustig rijdend in je auto en dan ineens op een rood-wit hek stuiten met daarop in het geel ‘Doorgaand verkeer gestremd’.  Gestremd klinkt in mijn oren toch altijd nog wel toegankelijk, alleen wat moeilijker.  Daarnaast staat dat hek niet helemaal over het wegdek maar hangt een beetje zielig aan de rechterkant. Dan ben ik altijd geneigd te denken dat deze waarschuwing al ingetrokken is  en in ieder geval sowieso niet op mij van toepassing is.

Dus toen ik maandagochtend rond half zeven van A naar B reed passeerde ik schaamteloos deze dreigende dwanghekken. Ik werd hierbij gesterkt door twee, voor mij rijdende, witte busjes.

U bent, hoop ik, bekend met het fenomeen Wit Busje. In een wit busje zit of zitten altijd handige mannetjes die van alles kunnen oplossen. De “Bel Frank en hij timmert de plank” en de “Vraag het Jan, die kan er wat van”. Omdat zij meestal opereren naast een bijstandsuitkering staan er op het witte busje geen wervende reclameteksten of telefoonnummers. Hun gegevens krijgt u meestal op een verjaardag of kroegbezoek. “Daar weet ik wel een mannetje voor! “ en voor u het weet staat dat witte busje bij u op de stoep.

Goed, na nog twee hekken brutaal voorbij gereden te zijn sloegen de twee busjes linksaf de Vinexwijk in. Zij moesten vast een  moeilijke klus klaren aldaar dus ik reed vrolijk de steeds leger wordende weg op. Tot ik op een rood-wit hek botste dat midden op de weg stond. Met daarachter een onoverkomelijke berg zand en brokken asfalt. In het veilige omhulsel van mijn auto begon ik een tirade tegen de onschuldige wegwerkmannen, foeterde en schold dat ik slechts een armzalige kilometer van mijn huis verwijderd was! Dat was zinloos omdat er niemand aanwezig was en ik keerde mijn auto met giftig piepende banden, scheurde een stuk van de berm af en sloeg de eerste afslag  rechts de Vinexwijk in. En toen begon de nachtmerrie pas…

Ik vermoedde dat, bij het opzetten van het wegenplan van deze wijk, de hele commissie Infrastructuur  zwaar aan het lokale bier en jajem had gezeten. Alle wegen richting het zuiden liepen dood, ik moest via bijkeukens en houten schuurtjes mijn logge auto keren. Een spoor van vernieling achter me latend,  bleef ik wanhopig de weg naar het zuiden, richting de verlossende dijk naar huis zoeken.

Nadat ik veertig straten heen en weer zigzaggend had doorgereden kwam ik, net als de vorige twintig keer weer terecht bij de enige uitvalsroute van deze satanische wijk. Met een enorme omweg bereikte ik tenslotte de vertrouwde weg naar huis. Voortaan negeer ik nooit meer rood-witte hekken en volg braaf de alternatieve route. Je kan nog beter op een boot verdwalen..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: