blij nijmegen

5 mei

 

Na de wedstrijd Ajax-NEC die voor NEC bijzonder goed was verlopen hing er tegen half elf ’s avonds een gelukzalige sfeer in de stad met hier en daar een toefje overwinningsroes. Toen wij in de al gereedstaande bus stapten werden wij begroet door een Nijmegenaar die meer dan vrolijk was en waarschijnlijk ook meer dan één biertje op had. Gelukkig had hij geen kwade dronk, wees ons onze zitplaatsen en heette ons blij welkom in de bus. Gehuld in een knalblauw trainingsjasje begon hij een gesprek met ons en nog twee argeloze passagiers. Al snel begrepen wij dat hij het over de gespeelde wedstrijd had. In het gangpad deed hij wiebelend de goalpogingen na en de lol spetterde van zijn gezicht.

De buschauffeur was nog nergens te bekennen en de steeds meer op gang komende man vroeg aan ons of hij dan de bus maar zou besturen. Hij beloofde ons veilig thuis te brengen. “Zal ik rijden, zal ik rijden!?”

Toen stapte de buschauffeur met zijn koffertje in. Een man van gemiddelde leeftijd met een gezicht dat zei dat hij liever thuis bij moe op de bank zat. Onze beschonken vriend met het blauwe jasje, laten wij hem voor het gemak Harry noemen, hield galant het deurtje naar de bestuurdersstoel voor hem open. “Heeft u de wedstrijd gezien?! “schreeuwde hij al bierbellen blazend tegen de Brengman. De man mompelde chagrijnig en ietwat afwezig dat hij de hele avond had moeten rijden.

Daarop begon Harry ongevraagd overnieuw met zijn verhandeling over de wedstrijd. De twee andere passagiers waren inmiddels gezellig voorinde bus komen zitten en lardeerden het gesprek met enthousiaste overwinningskrachttermen. Wij moesten lachen en gingen er even goed voor zitten, dit beloofde een leuke busrit te worden.

Eindelijk startte de chauffeur de bus en prompt vielen alle lichten uit en hoorden we slechts een knerperig piepen in plaats van een ronkende motor. Meteen sprong Harry van zijn stoel en vroeg wel drie keer aan de chauffeur of hij moest helpen. “Zal ik rijden, zal ik rijden!!” vroeg hij lichtjes zwalkend.  Gelukkig voor ons allemaal startte de bus na een harde knal en vertrokken we.

De stemming in de bus bleef meer dan gezellig. Toen er na drie minuten een wat oudere mevrouw instapte werd zij door Harry feestelijk onthaald. Galant begeleidde hij haar naar een stoel en ging na een kushand aan haar weer verder met zijn euforische verhalen over de wedstrijd. De mevrouw had het juiste soort humor en Harry kon naast wedstrijdwetenswaardigheden ook zijn liefdesbetuigingen aan haar kwijt.

Meegesleurd in de pretsfeer vergat één van de passagiers uit te stappen en riep vertwijfeld rond dat hij niet meer wist waar hij heen moest.  Aangezien wij toch moesten uitstappen namen wij hem mee en gaven hem een duidelijke routebeschrijving. Harry ging ondertussen ongestoord door met meer dan beeldende vertelsels, zwabberend van stoel naar stoel. De bus reed verder en nog meters lang konden wij het knalblauwe jasje zien rondspringen. Ben benieuwd of hij de mevrouw nog ten huwelijk heeft gevraagd.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: