waar zouden we zijn zonder de trein?! kuch….

6 mei

 

Sinds ik op Twitter zit krijg ik leed en ellende van het, met openbaar vervoer reizend deel van de natie. De ergste wantoestanden komen live mijn boudoirtje binnen. Ik wist dat niet, ik was onwetend want ik vervoerde mijzelf uitsluitend met grote of kleine bolides om van A naar B te komen. Direct na mijn studententijd, de OV-tijd bij uitstek, behaalde ik mijn rijbewijs en kwam niet meer op centrale stations of haltes in the middle of nowwhere.

Ik kende het openbaar vervoer dan ook alleen maar als een zeer prettige manier van reizen. Treinen reden op tijd en er was plaats zat. De wagons waren schoon, je had zelfs een rookgedeelte en van stiltecoupés  had nog niemand gehoord.

Toen ik stage liep bij een maandblad in Den Haag was er een tweedaagse treinstaking van het NS-personeel! Iedereen kwam te laat op zijn werk en het land was in rep en roer. Ik misbruikte die staking om te gaan stappen met een studiegenote in Amsterdam en verscheen pas tegen elf uur op mijn werk.  “Tja, staking, hè?” Iedereen was vol begrip. Toen had men nog ontzag voor de NS en verlate treinen.

Ook nam ik minstens één keer per jaar een internationale slaaptrein naar Italië. Heerlijk relaxed, conducteurs die een slaapliedje voor je zongen terwijl ze de synthetische dekentjes tot aan je kin optrokken. En dan kreeg je nog een nachtzoen ook!

Dus na al die jaren was ik redelijk naïef als het ging om ellende op het spoor. Tot ik via Twitter de dagelijkse horrorscenario’s mocht meebeleven. Onze arme forenzen, zwaar ploeterend voor hun centen, worden voor én na de werkdag onderworpen aan een afgrijselijk lot. Vergelijkingen met volgepropte wagons heb ik wel maar die laat ik achterwege. Treinen rijden niet, treinen zijn te vol, treinen gaan de verkeerde kant op, treinen ontploffen en treinen blijven zonder enig duidelijke reden midden in weilanden stilstaan.

Op stations worden de reizigers via de geluidssprekers op satanische wijze van het éne naar het andere perron gestuurd. En als ze daar dan twintig minuten staan te wachten horen ze dat hun trein zojuist van het andere perron is vertrokken. Zelf mocht ik laatst op een doodnormale zaterdagavond met de trein van Utrecht naar Nijmegen. Ik heb de hele rit moeten staan, er was geen zitplek meer over.

Mede daardoor werd de ellende van de dagelijkse treinforens mij duidelijk. Vanaf die dag fungeer ik als uitlaatklep voor de, door het hele land op verkeerde benen cq sporen gezette medemens. Ik bied een luisterend oor, dep tranen weg met een papieren zakdoekje en stuur vrolijke liedjes naar mobiele telefoons.

Hoe is dit zo gekomen? Dat mensen als haringen in een ton moeten reizen?  Goed, er zullen vergeleken met dertig jaar geleden meer passagiers zijn. En daar heb ik een simpele oplossing voor. Zet meer treinen in! Of ben ik nou gek?

Eén reactie to “waar zouden we zijn zonder de trein?! kuch….”

  1. Martin Janssen 07/05/2014 bij 5:18 am #

    Jaarlijks reis ik zo’n vijftigduizend kilometer met de trein. Het komt zelden voor dat ik moet staan.

    Wel vind ik dat je minder zou moeten betalen wanneer er geen plek meer is.

    Dit is het idee:
    Inchecken in de trein: je betaalt statarief. Vervolgens inchecken op je zitplaats: extra zittarief.

    Stoeltjes op balkon zijn gratis. Bij weinig of geen plek in de tweede klas kun je dan ‘upgraden’ tijdens je reis naar eerste klas. Gewoon met je OV-chipkaart.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: