jouw dopsleutel of de mijne?

10 jun

 

Ik had om half twaalf een afspraak bij de fysiotherapeute. Omdat ik van plan was die middag limoncello en frambozenlikeur te maken, sprong ik voor die tijd in de auto om nog even naar onze metropool Elst te rijden. In deze strakke tijdsplanning reed ik gezwind huiswaarts, buiten hing inmiddels al een tropisch temperatuurtje want het zomerde in Nederland.

Omdat de achterbank volgepropt zat met authentieke weckpotten en flessen Wodka nam ik de verkeersdrempels, die helaas ook hun intrede op het platteland hebben gemaakt, met gematigde snelheid. Dat beviel die meneer achter mij niet zo. En in een soort Dodge Van Humvee-achtig monster passeerde hij mij waarbij hij zijn motor flink de sporen gaf. Met denderend lawaai en bijpassende donderende trillingen schoot hij mij voorbij.

Toen hij zo’n dertig meter voor mij reed denderde en dreunde mijn trouwe vehikel nog steeds. “Dat klopt niet” bedacht ik me met al mijn garage en pech-onder-weg kennis. Natuurlijk was er geen vluchtstrook op deze plattelandsweg die men gewoonlijk met zo’n tachtig kilometer per uur neemt, dus parkeerde ik zo dicht en angstvallig mogelijk richting de greppel en de daar achtergelegen akker vol met aardappelplanten.

Bij het uitstappen zag ik het meteen, mijn linker voorband was hartstikke lek, verder rijden op de velgen was geen goed plan. U, als trouwe lezer, weet wat ik doe in zo’n geval. Ik belde wederhelft, temeer omdat ik maar luttele kilometers van huis verwijderd was. Al snel arriveerde mijn privé ANWB-man, zette netjes een gevarendriehoek neer (tachtig kilometer per uur, weet u nog? ) en begon de bouten van mijn wiel los te draaien. Tot de laatste. Die wilde niet. Zelfs niet met de extra sterke stoere dopsleutel die hij toevallig in zijn auto had liggen.

Roodhoofdig bezweet belde hij nog wel de echte ANWB-man voor me en vertrok toen huiswaarts. Ik wachtte netjes af. Bij voorkeur heb ik pech tijdens een hevige sneeuwstorm, zondvloed of jungle achtige omstandigheden. Ik weet ook niet waarom, nooit kan ik de wachttijd aangenaam op een speciaal daarvoor aangeschaft kleedje uit zitten. Zo nu dus ook. De temperatuur liep al tegen de dertig graden en door één autodeur open te zetten creëerde ik wat schaduw. Na twintig minuten begon ik steelse blikken te werpen op de flessen Wodka. Gelukkig had ik ook een potje kappertjes in de boodschappen zodat een eventuele hongersnood mij bespaard zou blijven.

Na nog eens dertig minuten verscheen mijn redder in de nood met zijn gele paard. Eerst brak hij zijn dopsleutel doormidden maar toen haalde hij een vervaarlijk uitziend apparaat te voorschijn en binnen twee minuten zat de reserveband erop.  De afspraak met de fysiotherapeute heb ik af moeten zeggen maar dat gaf niet, door de hitte waren mijn spieren toch al gesmolten.

2 Reacties to “jouw dopsleutel of de mijne?”

  1. petraJansen 10/06/2014 bij 6:06 pm #

    Limoncello?!?!? Mag ik het recept? Please, please, please……..*smeekt*
    X

  2. Margreet 12/10/2016 bij 6:26 pm #

    wat heb jij in hemelsnaam met auto’s??? pech duivel??

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: