“welkom bij het gajes”

20 jun

 

Na dik een jaar peinzen, over- en afwegen, bezien en overdenken wist ik welke afbeelding ik als eeuwig blijvende tattoo in mijn vel gestanst wilde hebben. Een klimopblaadje. Voor mij een indrukwekkende herinnering met bijbehorende  betekenis. En toen ik de officiële symboliek opzocht in het plantenboek bleek klimop ook nog eens te staan voor verbondenheid. Kijk, dat bedoel ik. Dat het ook eeuwige liefde betekende vond ík zelfs te ver gaan.

Bij het tatoeëren gelden gulden regels, tenminste, voor de beginners. Geen namen van liefjes , bijvoorbeeld. Goed, je moeder mag dan wel want daar heb je er maar één van en van liefjes toch vaak, je verwacht het niet, meer. De namen van je eigen kinderen kan natuurlijk ook zonder gevaar maar dat vind ik helemaal niks. Alsof ik al een dementerende moeder was die de namen van haar grut al niet meer onthouden kon. Voor je het weet heb je je pincode op je onderarm laten tatoeëren en dat roept bij mij heel vervelende associaties op.

Dus meer dan weloverwogen maakte ik een afspraak met een bevriende tatoeagezetter voor die komende vrijdag. En hoe meer die datum naderde, hoe meer zin ik er in kreeg. Natuurlijk zocht ik naarstig op het internet naar verschrikkelijk verkeerd gedane tattoos  en walgelijke verminkingen. Maar niets weerhield mij van mijn genomen beslissing.

Ik werd in dit hele proces begeleid door innige Twittervrienden die, ondanks het feit dat ze er zelf allemaal één hadden, mij iedere dag verzekerden dat een tatoeage voor altijd was en niet uit gegumd kon worden. Ik wist het. En ik deed het toch.

Met ontblote schouder zat ik die bewuste avond op een stoel in een huiskamer ergens in Nijmegen. “Hoppa, let’s do it” zei ik stoer. Toen de beste man gummi handschoenen aandeed, meters keukenrol en gaasjes klaar legde, moest ik toch effe slikken. Maar bij het plaatsen van een plastic emmer naast mijn benen vroeg ik hem angstig of overgeven in de lijn der verwachting lag. Of doodbloeden of zo…

Met het uitzicht op een bank waar mijn voltallige Twitterpubliek zat te grinniken, liet ik mijn arme linkerschouderblad over aan die man met dat angstaanjagende apparaat in zijn handen. En dacht aan Zoon3 die als enige van mijn rebelse daad wist en oogrollend had gevraagd of ik soms in een midlife crisis zat. Na twintig minuten vroeg ik wanneer hij nou dat klimopblaadje zou gaan inkleuren met donkergroen.  “Het is al klaar, hoor!”. Kijk, dat bood perspectieven, wil ik ooit van mijn klimopblaadje een langere tak maken want klimop woekert namelijk nogal. De hele verdere avond zat ik gelukzalig naar mijn vers geplaatste tattoo te kijken. Wat nog best moeilijk was want de buitenwereld kon hem niet zien maar ik eigenlijk ook niet. De dag erna in de supermarkt had ik dan ook de neiging om aan wildvreemden te vragen of ze mijn tattoo wilden zien.

 

So far so good. Maar dan iets anders. Ik wed dat, vijf minuten na het publiceren van dit stukkie, mijn vader aan de telefoon hangt. Daar gaat de erfenis…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: