zuster Vesuvius

14 jul

 

En daar lag ik dan. Met een levensgrote smiley in mijn buik gesneden en een –A cup in een leuke B veranderd. Het deed allemaal niet echt veel pijn maar de verpleegsters die om mij heen zoemden de eerste uren bleven zeuren dat ik toch echt op die morfinepomp moest drukken. Zo vasthoudend dat ik moest kijken of ze niet een illegaal buisje hadden afgetapt naar hun eigen lijf.

Algauw had ik een favoriete verpleegster, Maike. No Nonsense girl met humor. Die moet je hebben. Dat is een voorwaarde voor een spoedig herstel, lachen. Eén dag na de operatie moest ik een vernevelingsmaskertje op vanwege een opoe rochel in de luchtwegen. “Prima” riep ik naar Maike “Laat maar komen! “ Tja, ik wist niet beter…

“Het stinkt wel een beetje” zei ze terwijl ze een Hannibal Lector- achtig ding op mijn gezicht vastsnoerde. Dat was het understatement of the year. Geelblauwe zwaveldampen drongen mijn neus en mond binnen. Van afschuw hield ik mijn adem in zodat ik na drie minuten gierend zuurstof én zwavelstof inhaleerde. Door de walmen heen zag ik Maike met een duivelse grijns de rotte eierwekker op tien minuten zetten. Toen het verlossende signaal kwam hadden meerdere zwavelmoleculen zich in mijn tandglazuur geëtst en waren mijn lippen met luciferkopjes geplaveid.

Over vier uur mocht ik nog een keer. Koortsig bedacht ik uitvluchtwegen, googelde naar alternatieven maar vond niks. En veel te snel kwam Maike weer aan met dat satanische masker. Verbeeldde ik me dat nou of kreeg ze echt hoefachtige handjes en een gespleten tong? Smeken hielp niet, huilen niet en ook was zij niet om te kopen hoe hard ik ook waaide met het briefje van tien Euro.

Gelegen op mijn bed aan de rand van de vulkaan onderging ik mijn lot. Hoe het sprookje van het meisje met de zwavelstokjes precies ging wist ik niet meer. Wel herinnerde ik me dat zij het niet overleefde. Ik wist hoe ze zich gevoeld moest hebben.

Het avondeten had een overheersende rotte eierensmaak en een bescheiden scheetje onder mijn dekens produceerde een zwavelgasbel waar een klein Gronings dorpje drie maanden de CV van had kunnen laten branden.

’s Avonds stond ze weer naast mijn bed. Maar met gele tanden in een afstotelijke Beëlzebubgrijns en ademend in haar gezicht zei ik: ” Oké, maar eerst zoenen ”. Toen hoefde ik niet. En de volgende dagen hield ik gewoon mijn hoestje in als ze voorbij liep.

5 Reacties to “zuster Vesuvius”

  1. Trees 14/07/2014 bij 2:25 pm #

    hahaha sorry, maar ik zit nu echt te schuddebuiken …!! XX

  2. dré oudman 15/07/2014 bij 10:32 am #

    Van mij had ze dat Aatje mogen houden! Punt!

  3. annemarie 17/07/2014 bij 4:48 am #

    Heerlijk.
    geschreven.

    dappere dame.

    • Margreet 12/10/2016 bij 9:29 pm #

      schitterend, rol over de grond van het lachen, figuurlijk dan! XX

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: