educatief momentje

9 aug

 

Je kent ze wel. Country fairs, boerenmarkten en buitengebeurens. De koeien zijn tijdelijk uit de wei gehaald en er staan nu kraampjes op hun plek. Bij de één kun je brocante en antiek kopen, er zijn uiteraard oude ambachten, bijenhouders, kraampjes met paardenmelk ( jek) en een standje met ‘Red de ….. invullen welk dier op dat moment met uitsterven wordt bedreigd. En verse onbespoten groenten en fruitwaren.

Toen er dus in de buurt zo’n happening was, gooide ik mijn zonen in de als tractor vermomde Volvo en ploegde door het platteland. Gelukkig waren mijn jongens ook op jonge leeftijd al geïnteresseerd in natuur en dier zodat ze niet meteen begonnen te gillen toen bleek dat er geen McDonalds kraampje was.

Er stond een lange rij oude en antieke tractors opgesteld en die moesten natuurlijk allemaal even ‘gepast’ worden. Vervolgens liepen we naar een standje waar dierenskeletten te zien waren. Hou jongens van drie, zeven en negen daar maar eens vandaan!

Aangezien we de enigen waren kregen we van de meneer, die volgens zijn naamkaartje van Ouwehands was, een privécollege. Duidelijk in zijn element spuide hij zijn kennis over de hoofdjes van mijn leergierig nageslacht. Dat genot van lesgeven verflauwde ietwat toen hij trots drie uilenballen om uit te pluizen had neergelegd op de toonbank. Nuffig staken mijn zoontjes hun neusjes in de lucht en zeiden: “Die hebben we thuis ook, dat kennen we al.”

Ik zag de man zijn teleurstelling verbergen en al gauw herpakte hij zich. Geniepig dook hij onder de toonbank, op zoek naar grover geschut. Hij zette een grote doos neer en haalde daar voorzichtig een dierenkaakje uit. “Hah” zei hij: “Van welk dier zijn deze tanden en kiezen? “ en hij gaf wat aanwijzingen. “Van een egel” zei zoon3 en gaapte wat overdreven achter zijn handje. Die arme man kon toch ook niet weten dat zoon3 botjes en kaken van beesten verzamelde?

Naarmate er meer tanden en kiezen uit de doos kwamen, begon de man steeds heviger te zweten. Die snertkinderen hadden het telkens goed. Het werd zijn persoonlijke missie! Hij moest en zou een kaak tevoorschijn toveren waarvan mijn zonen niet zouden weten van welk beest het was!

Misschien had ik op dat moment moeten melden dat opa tandarts was en dat mijn mannen misschien een licht genetisch voordeel hadden. Dat deed ik natuurlijk niet, ik zat op een krukje onwaarschijnlijk trots te zijn op mijn zonen.

Uit de kofferbak van zijn auto haalde de man een langwerpige doos. Met trillende vingers tilde hij voorzichtig een grote onderkaak er uit. “Het is niet van een vis” was de enige aanwijzing die hij gaf.

Zoon1 trok een Nobelprijswinnaars wenkbrauwtje op en dacht even na. “Dolfijn”. Dat trok onze Ouwehands man niet meer,  ‘snotneuzen’ mompelend en klagend verzamelde hij al zijn kaken en tanden en gooide die weer in de doos. Met zijn rug naar ons toe ging hij in een hoekje zitten mokken.

Wij gingen op weg naar het volgende kraampje. Ha, leuk, dierensporen in het zand raden!! Maar voordat we daar aankwamen werden we door de, inmiddels gealarmeerde ordedienst, zachtjes doch dwingend afgevoerd naar het parkeerterrein…

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: