Het kan vriezen, het kan dooien

19 sep

Soms heb ik van die ijverige huisvrouwbuien. Zo had ik gistermiddag het plan opgevat om één van de twee vriezers te ontdooien. Ja, we hebben er twee. Dat stamt nog uit de jaren dat ik een grote moestuin had. Tegen de tijd dat vrienden en bekenden wegdoken achter struiken als ik aankwam zetten met zakken vol groente en fruit, gooide ik de opbrengst maar de vriezer in.

Toen wederhelft en ik net samenwoonden was onze eerste grote aankoop een robuuste vriezer-ijskastcombinatie. (Ja, ik zeg ijskast want mijn moeder kwam uit Limburg en daar hadden ze die dingen nog, net na de oorlog). Maar ik heb het over 1988. Deze combinatie (ijs-vrieskast, niet wederhelft en ik) doorstond de vele verhuizingen en werd in onze laatste woning in de bijkeuken geplaatst. De afgelopen jaren wat minder met groente uit de moestuin maar toch altijd vol met broden, diepvriespizza’s, vissenvoer en restjes avondeten.

Gister ging ik hem dus ontdooien. Twee lades met brood erin kreeg ik niet meer open en dan weet je dat het tijd is. Knopje om, temperatuur op nul en wachten maar. Vanochtend was het dan zover, na dertig teiltjes, natte handdoeken en een drijvende keukenvloer. Ik stopte de lades terug, zette het knopje weer op On en draaide de temperatuur op vriesniveau.

Vrij snel hoorde ik een ongewoon knetteren vanonder het apparaat. ‘Opstartprobleempjes ‘dacht ik naïef en deed het deurtje dicht. Op dat moment schoot er een steekvlam langs mijn laars en ontplofte er een voetzoeker met allerlei vrolijke gele en rode kleuren. Toen de gehele ijs-vrieskast combinatie een imitatie van een Space Shuttle lancering begon begreep ik dat er toch iets niet goed ging.

Nee, ik zei niet “Houston, we have a problem” , ik schreeuwde heel hard “Help” , er was alleen niemand thuis. Ik dook naar de stekker om die los te trekken maar dat lukte niet. De combinatie stond handig halverwege het stopcontact zodat ik met al mijn diepe, onvermoede oerkrachten het bakbeest wat centimeters opzij moest duwen. Deze actie werd beloond met een vreemde, buitenaards klinkende knalpoef en synthetische schroei- en brandluchten vulden de bijkeuken.

Met de stekker in mijn hand keek ik angstig onder het gevaarte. Geen likkende vuurtongen of smeulende asresten. Toch bleef ik voor de zekerheid met de brandblusser in mijn hand op twee meter afstand zitten. Na vijf uur kwamen er mannen thuis. Omdat ook het ijskast gedeelte nu zonder stroom zat vonden ze me, nog steeds op twee meter afstand, tussen haastig leeggedronken melkpakken ( want bederf!), kauwend op de vleeswaren  (warm niet lekker) en jonglerend met de olijven. De boter had ik maar op mijn hoofd gesmeerd.

2 Reacties to “Het kan vriezen, het kan dooien”

  1. Margreet 12/10/2016 bij 7:03 pm #

    zie het helemaal voor me!! hahahahaha

    • pienbetuwe 12/10/2016 bij 7:15 pm #

      Door jou lees ik dat stukkie weer en moet erg lachen want het was inderdaad een rampzalige toestand.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: